البيانCariArtikelKamusPerawiTopik

سبيل الرشاد، هدي محمد ﷺ (سبيل الرشاد: ٢/٧٥٣، ح ٢٠٠٧)

2007- Anas bin Malik meriwayatkan dari Tsabit: "Bahwa Rasulullah ﷺ bermusyawarah dengan orang-orang pada hari Badar. Abu Bakar berbicara, lalu beliau berpaling darinya. Kemudian Umar berbicara, dan beliau pun berpaling darinya. Maka kaum Anshar berkata: 'Ya Rasulullah, apakah engkau menghendaki kami?' Lalu al-Miqdad bin al-Aswad berkata: 'Ya Rasulullah, demi Dzat yang jiwaku berada di tangan-Nya, seandainya engkau memerintahkan kami untuk menceburkan kuda-kuda kami ke laut, niscaya kami akan menceburkannya; dan seandainya engkau memerintahkan kami untuk memacu kendaraan kami hingga ke Barkul Ghimad, niscaya kami akan melakukannya. Maka terserah engkau, ya Rasulullah.' Rasulullah ﷺ kemudian menyeru para sahabatnya, lalu berangkat hingga singgah di Badar. Datanglah rombongan air (pembawa perbekalan) Quraisy, di antara mereka terdapat seorang budak hitam milik Bani al-Hajjaj. Para sahabat Rasulullah ﷺ menangkapnya lalu menanyainya tentang Abu Sufyan dan kawan-kawannya. Ia menjawab: 'Adapun Abu Sufyan, aku tidak punya pengetahuan tentangnya. Namun ini pasukan Quraisy, Abu Jahal, dan Umayyah bin Khalaf telah datang.' Maka mereka memukulinya, dan ketika dipukul ia berkata: 'Ya, ini Abu Sufyan.' Ketika mereka membiarkannya, mereka kembali bertanya tentang Abu Sufyan, dan ia menjawab: 'Aku tidak punya pengetahuan tentang Abu Sufyan, tetapi ini pasukan Quraisy telah datang.' Saat itu Rasulullah ﷺ sedang shalat, lalu beliau selesai dan bersabda: 'Sesungguhnya jika ia berkata benar kalian memukulnya, dan jika ia berdusta kalian membiarkannya.' Kemudian Rasulullah ﷺ mengisyaratkan dengan tangannya dan meletakkannya seraya bersabda: 'Ini tempat tewasnya si fulan besok, dan ini tempat tewasnya si fulan besok, insya Allah.' Maka mereka pun bertemu, lalu Allah mengalahkan mereka. Demi Allah, tidak ada seorang pun dari mereka yang bergeser dari tempat telapak tangan Nabi ﷺ. Ia berkata: Kemudian Nabi ﷺ keluar menemui mereka setelah tiga hari, dan mayat-mayat mereka telah membusuk. Beliau bersabda: 'Wahai Abu Jahal, wahai Utbah, wahai Syaibah, wahai Umayyah, apakah kalian telah mendapati apa yang dijanjikan Tuhan kalian itu benar? Sesungguhnya aku telah mendapati apa yang dijanjikan Tuhanku itu benar.' Maka Umar berkata kepadanya: 'Ya Rasulullah, engkau menyeru mereka setelah tiga hari, padahal mereka telah membusuk?' Beliau bersabda: 'Kalian tidaklah lebih mendengar apa yang aku katakan daripada mereka, hanya saja mereka tidak mampu menjawab.' Lalu beliau memerintahkan agar mereka diseret dengan kaki-kaki mereka, dan mereka dilemparkan ke dalam sumur Badar." - Dalam riwayat lain: "Bahwa Rasulullah ﷺ membiarkan jenazah-jenazah Badar selama tiga hari hingga membusuk, kemudian beliau mendatangi mereka, berdiri di atas mereka, dan bersabda: 'Wahai Umayyah bin Khalaf, wahai Abu Jahal bin Hisyam, wahai Utbah bin Rabi'ah, wahai Syaibah bin Rabi'ah, apakah kalian telah mendapati apa yang dijanjikan Tuhan kalian itu benar? Sesungguhnya aku telah mendapati apa yang dijanjikan Tuhanku itu benar.' Umar mendengar suaranya lalu berkata: 'Ya Rasulullah, apakah engkau memanggil mereka setelah tiga hari? Apakah mereka mendengar? Allah Ta'ala berfirman: {Sesungguhnya engkau tidak dapat menjadikan orang-orang mati mendengar} [Al-Qur'an: "Sesungguhnya kamu tidak dapat menjadikan orang-orang mati mendengar"].' Beliau bersabda: 'Demi Dzat yang jiwaku berada di tangan-Nya, kalian tidaklah lebih mendengar daripada mereka, hanya saja mereka tidak mampu menjawab.'"

Derajat: Sahih

أخرجه ابن أبي شيبة، وأحمد، ومسلم، وأبو داود، وأبو يعلى، والبيهقي.

Teks Arab, sanadnya, para perawi dan penilaian para ulama ada di bawah.

سبيل الرشاد، هدي محمد ﷺ (سبيل الرشاد: ٢/٧٥٣، ح ٢٠٠٧)

عن ثابت، عن أنس بن مالك:

"أن رسول الله صلى الله عليه وسلم شاور الناس يوم بدر، فتكلم أبو بكر، فأعرض عنه، ثم تكلم عمر، فأعرض عنه، فقالت الأنصار: يا رسول الله، إيانا تريد؟ فقال المقداد بن الأسود: يا رسول الله، والذي نفسي بيده، لو أمرتنا أن نخيضها البحر لأخضناها، ولو أمرتنا أن نضرب أكبادها إلى برك الغماد فعلنا، فشأنك يا رسول الله، فندب رسول الله صلى الله عليه وسلم أصحابه، فانطلق حتى نزل بدرا، وجاءت روايا قريش، وفيهم غلام لبني الحجاج أسود، فأخذه أصحاب رسول الله صلى الله عليه وسلم ، فسألوه عن أبي سفيان وأصحابه، فقال: أما أبو سفيان فليس لي به علم، ولكن هذه قريش، وأبو جهل، وأمية بن خلف، قد جاءت، فيضربونه، فإذا ضربوه قال: نعم، هذا أبو سفيان، فإذا تركوه، فسألوه عن أبي سفيان، فقال: ما لي بأبي سفيان من علم، ولكن هذه قريش قد جاءت، ورسول الله صلى الله عليه وسلم يصلي، فانصرف، فقال: إنكم لتضربونه إذا صدقكم، وتدعونه إذا كذبكم، وقال رسول الله صلى الله عليه وسلم بيده فوضعها، فقال: هذا مصرع فلان غدا، وهذا مصرع فلان غدا، إن شاء الله تعالى، فالتقوا، فهزمهم الله، عز وجل، فوالله ما أماط رجل منهم عن موضع كفي النبي صلى الله عليه وسلم ، قال: فخرج إليهم النبي صلى الله عليه وسلم بعد ثلاثة أيام، وقد جيفوا، فقال: يا أبا جهل، يا عتبة، يا شيبة، يا أمية، هل وجدتم ما وعدكم ربكم حقا؟ فإني قد وجدت ما وعدني ربي حقا، فقال له عمر: يا رسول الله، تدعوهم بعد ثلاثة أيام، وقد جيفوا؟ فقال: ما أنتم بأسمع لما أقول منهم، غير أنهم لا يستطيعون جوابا، فأمر بهم فجروا بأرجلهم، فألقوا في قليب بدر". - وفي رواية: "أن رسول الله صلى الله عليه وسلم ترك قتلى بدر ثلاثة أيام، حتى جيفوا، ثم أتاهم، فقام عليهم، فقال: يا أمية بن خلف، يا أبا جهل بن هشام، يا عتبة بن ربيعة، يا شيبة بن ربيعة، هل وجدتم ما وعدكم ربكم حقا؟ فإني قد وجدت ما وعدني ربي حقا، قال: فسمع عمر صوته، فقال: يا رسول الله أتناديهم بعد ثلاث؟ وهل يسمعون؟ يقول الله، عز وجل: {إنك لا تسمع الموتى} فقال: والذي نفسي بيده، ما أنتم بأسمع منهم، ولكنهم لا يستطيعون أن يجيبوا".

درجة الحديث

صحيحمن «سبيل الرشاد»، وقد جمع فيه مؤلفه الأحاديث الصحيحة، وخرّجها في الحاشية.

الحديث الصحيح: ما اتصل سنده بنقل الراوي العدل الضابط عن مثله إلى منتهاه، من غير شذوذ ولا علّة.

التخريج

التخريج: ذكر الكتب التي روت الحديث بأسانيدها.

أخرجه ابن أبي شيبة، وأحمد، ومسلم، وأبو داود، وأبو يعلى، والبيهقي.

رواة السند

من كتب الرجال والجرح والتعديل. قد يشترك في الاسم أكثر من راوٍ، فيُعتمد من وافق السند في نسبته وكنيته وشيوخه.

انس بن مالكحاله في كتب الرجال ↗

(1) [تقريب التهذيب] 565 أنس بن مالك بن النضر الأنصاري الخزرجي خادم رسول الله صلى الله عليه وسلم خدمه عشر سنين مشهور مات سنة اثنتين وقيل ثلاث وتسعين وقد جاوز المائة ع (2) [تقريب التهذيب] 566 أنس بن مالك القشيري الكعبي أبو أمية وقيل أبو أميمة أو أبو أمية صحابي نزل البصرة 4

تقريب التهذيب (ابن حجر، ت ٨٥٢هـ: ١/١١٥) ↗

في كتب الحديث الأخرى

مسند الإمام أحمد (أحمد، ت ٢٤١هـ: ٢١/٣٩، ح ١٣٢٩٦)
اقرأه في موضعه من «سبيل الرشاد، هدي محمد ﷺ» ↗