سورة الأنعام · الآية ١٥٢
﴿وَلَا تَقْرَبُوا مَالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّىٰ يَبْلُغَ أَشُدَّهُ ۖ وَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ بِالْقِسْطِ ۖ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا ۖ وَإِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَىٰ ۖ وَبِعَهْدِ اللَّهِ أَوْفُوا ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ﴾
Va lâ takrabû mâlal yatîmi illâ billatî hiyâ ahsanu hattâ yabluğa aşuddahû va avful kaila valmîzâna bilkisti lâ nukallifu nafsan illâ vus’ahâ va izâ kultum fa’dilû va lav kâna zâ kurbâ va bi ’ahdil lâhi avfû zâlikum vassâkum bihî la’allakum tazakkarron
“Yetim malına, erginlik çağına erişene kadar en iyi şeklin dışında yaklaşmayın; ölçüyü ve tartıyı doğru yapın. Biz kişiye ancak gücünün yeteceği kadar yükleriz. Konuştuğunuzda, akraba bile olsa sözünüzde adil olun. Allah'ın ahdini yerine getirin. Allah size bunları öğüt almanız için buyurmaktadır”
Al-An'am 6:152 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
Allah Teâlâ, Peygamberine ﷺ şöyle buyuruyor: {De ki} Allah'ın helal kıldığını haram sayan bunlara: {Gelin, Rabbinizin size haram kıldıklarını okuyayım} Herkesi kapsayan genel bir haram kılma olarak; yiyecek, içecek, söz ve fiillerden olan bütün haramları içine alarak. {Ona hiçbir şeyi ortak koşmamanızı} yani az da olsa çok da olsa hiçbir şeyi. Allah'a şirkin hakikati ise şudur: Yaratılmış bir varlığın Allah'a yapılan ibadetle ibadet edilmesi, Allah'a gösterilen tazimle tazim edilmesi veya rububiyet ve uluhiyetin özelliklerinden herhangi birinin ona yöneltilmesidir. Kul şirkin tamamını terk ettiğinde ise bütün hallerinde Allah'a yönelen, O'na ihlasla bağlanan bir tevhid ehli olur. Bu, Allah'ın kulları üzerindeki hakkıdır: Ona ibadet etmeleri ve hiçbir şeyi O'na ortak koşmamaları. Sonra, kendi hakkından sonra en önemli hakkı zikrederek şöyle buyurdu: {Ana babaya iyilik etmek} güzel sözlerle ve hoş, beğenilen davranışlarla. Ana babaya fayda sağlayan veya onları sevindiren her söz ve fiil iyiliktir; iyilik bulunduğunda ana babaya karşı gelmek (ukuk) ortadan kalkar. {Çocuklarınızı yoksulluk yüzünden öldürmeyin} erkek olsun kız olsun. {Yoksulluk} yani fakirlik ve rızıklarını daraltma korkusu sebebiyle; bu durum zalim ve acımasız cahiliye döneminde mevcuttu. Bu hâlde bile çocuklarını öldürmeleri yasakken, kendi çocukları olduklarında bile onları öldürmeleri yasak olduğuna göre, haklı bir sebep olmaksızın öldürmeleri veya başkalarının çocuklarını öldürmeleri daha da evlâ bir yasaktır. {Biz sizi de onları da rızıklandırırız} yani bütün kulların rızkını Biz üstlendik; siz çocuklarınıza, hatta kendinize rızık veren değilsiniz. Dolayısıyla onlar yüzünden size bir darlık yoktur. {Fenalıklara, açık olanına da gizli olanına da yaklaşmayın} Fenalık, büyük ve çirkin günahlardır. {Açık olanına da gizli olanına da} yani zahir olan ve gizli olanına yaklaşmayın; ya da zahirle ilgili olanına ve kalp ile batınla ilgili olanına. Fiillerden kaçınmak yerine onlara yaklaşmanın yasaklanması daha kapsamlıdır; çünkü bu yasak, fiillerin mukaddimelerini ve onlara götüren vasıtaları da kapsar. {Allah'ın haram kıldığı canı, hak olmadan öldürmeyin} Bu can, Müslüman olan erkek, kadın, küçük, büyük, iyi ya da fâcir herkesin canıdır; ayrıca ahd ve misakla korunan kâfirin canıdır. {Hak olmadan} yani evli zina eden, can karşılığı can ve dinini terk edip cemaatten ayrılan kimse gibi haklı sebepler dışında. {Bunları} zikredilen bu emirleri {size emretti} Allah'ın vasiyetini anlayasınız, onu koruyasınız, gereğini yerine getiresiniz diye. Ayet, kulun Allah'ın emrettiğini yerine getirmesinin, aklının ölçüsüne göre olduğunu delalet etmektedir. {Yetimin malına yaklaşmayın} yemek, kendi lehinize kayırmacılıkla alışveriş yapmak veya sebepsiz almak suretiyle. {Ancak en güzel şekilde} yani yetimlerin mallarının ıslah olacağı ve onların faydalanacağı yolla. Bu da gösteriyor ki yetimlerin zararına olacak şekilde veya ne zararı ne de faydası olan bir biçimde onların malına yaklaşmak ve onunla tasarrufta bulunmak caiz değildir. {Güçlü çağına erinceye kadar} yani olgunlaşıp akıllanıncaya, tasarrufu bilinceye kadar. Güçlü çağına erdiğinde malı kendisine verilir ve onda kendi görüşüne göre tasarruf eder. Bu ayet, güçlü çağına ermeden önce yetimin tasarrufunun kısıtlandığını, velisinin malında en hayırlı olanla tasarrufta bulunacağını ve bu kısıtlamanın güçlü çağına erişmekle sona ereceğini göstermektedir. {Ölçüyü ve tartıyı adaletle tam yapın} yani adaletle ve tam bir ödeyişle. Bunda gayret gösterdiğinizde {Allah hiçbir nefse, gücünün yettiğinden fazlasını yüklemez.} Yani kişinin gücünün yettiği kadar. Ölçü ve tartıda tam olmaya çalışıp da kendisinin farkına varmadığı bir kusur meydana gelirse, Allah bağışlayıcı ve affedicidir. Usulcüler bu ayet ve benzerleriyle, Allah'ın kimseye gücünün yetmeyeceği şeyi yüklemeyeceğine ve Allah'a emrettiği konularda takvâ gösterip gücü yettiği kadarını yapan kimsenin, bunun dışındaki konularda sorumlu olmayacağına istidlal etmişlerdir. {Söz söylediğinizde} insanlar arasında hükmedeceğiniz, aralarında hitabı ayıracağınız ve görüşler ile durumlar hakkında konuşacağınız bir söz; {adaletli olun} sözünüzde sevdiğinizi ve sevmediğinizi gözeterek, doğruluğa ve insafa riayet ederek, beyan edilmesi gereken şeyi gizlemeyerek. Konuşmada, hakkında konuştuğunuz kişiye veya onun görüşüne karşı eğilim göstermek haram olan bir zulümdür. Hatta âlim, bid'at ehlinin görüşlerini anlattığında, her hak sahibine hakkını vermesi, içindeki hak ve batılı açıklaması ve bunların hakka yakınlık veya uzaklık derecesini dikkate alması gerekir. Fakihler, kadının iki davacı arasında bakışında ve sözünde adaleti gözetmesinin vacip olduğunu zikretmişlerdir. {Allah'ın ahdini yerine getirin.} Bu, kulların O'nun haklarına riayet etme ve onları yerine getirme konusunda O'na verdikleri ahdi ve insanlar arasında yapılan akitlerdeki ahdi kapsar. Hepsine vefa etmek vaciptir; bozmak ve ihlal etmek haramdır. {Bunları} zikredilen hükümleri {size emretti} size beyan ettiği hükümleri {düşünüp anlayasınız} ve Allah'ın size vasiyetini hakkıyla yerine getiresiniz, içindeki hikmet ve hükümleri bilesiniz diye. Allah, pek çok büyük emri ve önemli şeriatı beyan ettikten sonra, bunlara ve bunlardan daha genel olan şeye işaret ederek şöyle buyurdu: {Bu, dosdoğru yolumdur.} Yani bu hükümler ve benzerleri, Allah'ın kitabında beyan ettiği ve kullarına açıkladığı, O'na ve cennetinin yurduna ulaştıran, dengeli, kolay ve kısa olan Allah'ın yoludur. {Ona uyun} kurtuluşa ve felaha erip umutlarınıza ve sevinçlerinize ulaşmak için. {Sakın başka yollara uymayın} yani bu yola muhalif olan yollara; {sizi O'nun yolundan ayırır} yani sizi O'ndan saptırır ve sağa sola dağıtır. Dosdoğru yoldan saptığınızda, cehenneme götüren yollardan başka yol kalmaz. {Bunları size emretti} umulur ki takvâ sahibi olursunuz. Allah'ın size açıkladığını ilim ve amel olarak yerine getirdiğinizde, takvâ sahibi ve kurtuluşa eren Allah kulları olursunuz. Yol tekil olarak ve O'na nispet edilerek zikredilmiştir; çünkü O'na ulaştıran tek bir yoldur ve yolda yürüyenlere yardım eden Allah'tır.
Arapça metin
يقول تعالى لنبيه صلى الله عليه وسلم: { قل } لهؤلاء الذين حرموا ما أحل الله: { تعالوا أتل ما حرم ربكم عليكم } تحريما عاما شاملا لكل أحد، محتويا على سائر المحرمات، من المآكل والمشارب والأقوال والأفعال. { ألا تشركوا به شيئا } أي: لا قليلا ولا كثيرا. وحقيقة الشرك بالله: أن يعبد المخلوق كما يعبد الله، أو يعظم كما يعظم الله، أو يصرف له نوع من خصائص الربوبية والإلهية، وإذا ترك العبد الشرك كله صار موحدا، مخلصا لله في جميع أحواله، فهذا حق الله على عباده، أن يعبدوه ولا يشركوا به شيئا. ثم بدأ بآكد الحقوق بعد حقه فقال: { وبالوالدين إحسانا } من الأقوال الكريمة الحسنة، والأفعال الجميلة المستحسنة، فكل قول وفعل يحصل به منفعة للوالدين أو سرور لهما، فإن ذلك من الإحسان، وإذا وجد الإحسان انتفى العقوق. { ولا تقتلوا أولادكم } من ذكور وإناث { من إملاق } أي: بسبب الفقر وضيقكم من رزقهم، كما كان ذلك موجودا في الجاهلية القاسية الظالمة، وإذا كانوا منهيين عن قتلهم في هذه الحال وهم أولادهم، فنهيهم عن قتلهم لغير موجب، أو قتل أولاد غيرهم من باب أولى وأحرى. { نحن نرزقكم وإياهم } أي: قد تكفلنا برزق الجميع، فلستم الذين ترزقون أولادكم، بل ولا أنفسكم، فليس عليكم منهم ضيق. { ولا تقربوا الفواحش } وهي: الذنوب العظام المستفحشة، { ما ظهر منها وما بطن } أي: لا تقربوا الظاهر منها والخفي، أو المتعلق منها بالظاهر، والمتعلق بالقلب والباطن. والنهي عن قربان الفواحش أبلغ من النهي عن مجرد فعلها، فإنه يتناول النهي عن مقدماتها ووسائلها الموصلة إليها. { ولا تقتلوا النفس التي حرم الله } وهي: النفس المسلمة، من ذكر وأنثى، صغير وكبير، بر وفاجر، والكافرة التي قد عصمت بالعهد والميثاق. { إلا بالحق } كالزاني المحصن، والنفس بالنفس، والتارك لدينه المفارق للجماعة. { ذلكم } المذكور { وصاكم به لعلكم تعقلون } عن الله وصيته، ثم تحفظونها، ثم …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
ويفسد. فاشتد ذلك عليهم، فذكروا ذلك لرسول الله صلى الله عليه وسلم، فأنزل الله [عز وجل] (1) : {ويسألونك عن اليتامى قل إصلاح لهم خير وإن تخالطوهم فإخوانكم} [البقرة:220] ، قال: فخلطوا طعامهم بطعامهم، وشرابهم بشرابهم. رواه أبو داود. وقوله: {حتى يبلغ أشده} قال الشعبي، ومالك، وغير واحد من السلف: يعني: حتى يحتلم. وقال السدي: حتى يبلغ ثلاثين سنة، وقيل: أربعون سنة، وقيل: ستون سنة. قال: وهذا كله بعيد هاهنا، والله أعلم. وقوله: {وأوفوا الكيل والميزان بالقسط} يأمر تعالى بإقامة العدل في الأخذ والإعطاء، كما توعد على تركه في قوله تعالى: {ويل للمطففين * الذين إذا اكتالوا على الناس يستوفون * وإذا كالوهم أو وزنوهم يخسرون * ألا يظن أولئك أنهم مبعوثون * ليوم عظيم * يوم يقوم الناس لرب العالمين} [المطففين:1 -6] . وقد أهلك الله أمة من الأمم كانوا يبخسون المكيال والميزان. وفي كتاب الجامع لأبي عيسى الترمذي، من حديث الحسين بن قيس أبي علي الرحبي، عن عكرمة، عن ابن عباس قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم لأصحاب الكيل والميزان: "إنكم وليتم أمرا هلكت فيه الأمم السالفة قبلكم". ثم قال: لا نعرفه مرفوعا إلا من حديث الحسين، وهو ضعيف في الحديث، وقد روي بإسناد صحيح عن ابن عباس موقوفا (2) . قلت: وقد رواه ابن مردويه في تفسيره، من حديث شريك، عن الأعمش، عن سالم بن أبي الجعد، عن ابن عباس قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "إنكم معشر الموالي قد بشركم الله بخصلتين بها هلكت القرون المتقدمة: المكيال والميزان" (3) . وقوله تعالى: {لا نكلف (4) نفسا إلا وسعها} أي: من اجتهد في أداء الحق وأخذه، فإن أخطأ بعد استفراغ وسعه وبذل جهده فلا حرج عليه. وقد روى ابن مردويه من حديث بقية، عن مبشر (5) بن عبيد، عن عمرو بن ميمون بن مهران، عن أبيه، عن سعيد بن المسيب قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: {وأوفوا الكيل والميزان بالقسط لا …
تفسير الطبري (جامع البيان)
[الأنعام: 152] حدثنا أبو كريب، قال: ثنا يحيى بن آدم، عن إسرائيل، عن عطاء بن السائب، عن سعيد بن جبير، عن ابن عباس، قال: " لما نزلت {ولا تقربوا مال اليتيم إلا بالتي هي أحسن} [الأنعام: 152] عزلوا أموال اليتامى، فذكروا ذلك PageEndV03P699 لرسول الله صلى الله عليه وسلم، فنزلت: {وإن تخالطوهم فإخوانكم} [البقرة: 220] ، {ولو شاء الله لأعنتكم} [البقرة: 220] فخالطوهم " حدثنا سفيان بن وكيع، قال: ثنا جرير، عن عطاء بن السائب، عن سعيد بن جبير، عن ابن عباس، قال: " لما نزلت {ولا تقربوا مال اليتيم إلا بالتي هي أحسن} [الأنعام: 152] و {إن الذين يأكلون أموال اليتامى ظلما إنما يأكلون في بطونهم نارا وسيصلون سعيرا} [النساء: 10] انطلق من كان عنده يتيم فعزل طعامه من طعامه وشرابه من شرابه، فجعل يفضل الشيء من طعامه، فيحبس له حتى يأكله أو يفسد. فاشتد ذلك عليهم، فذكروا ذلك لرسول الله صلى الله عليه وسلم، فأنزل الله عز وجل: {ويسألونك عن اليتامى قل إصلاح لهم خير وإن تخالطوهم فإخوانكم} [البقرة: 220] فخلطوا طعامهم بطعامهم، وشرابهم بشرابهم " حدثنا ابن حميد، قال: ثنا حكام، عن عمرو، عن عطاء، عن سعيد، قال: " لما نزلت: {ولا تقربوا مال اليتيم إلا بالتي هي أحسن} [الأنعام: 152] قال: كنا نصنع لليتيم طعاما فيفضل منه الشيء، فيتركونه حتى يفسد، فأنزل الله: {وإن تخالطوهم فإخوانكم} [البقرة: 220] " حدثنا يحيى بن داود الواسطي، قال: ثنا أبو أسامة، عن ابن أبي ليلى، عن الحكم، قال: سئل عبد الرحمن بن أبي ليلى، عن مال اليتيم، فقال: " لما نزلت: {ولا تقربوا مال اليتيم إلا بالتي هي أحسن} [الأنعام: 152] اجتنبت مخالطتهم، واتقوا كل شيء حتى اتقوا الماء، فلما نزلت {وإن تخالطوهم فإخوانكم} [البقرة: 220] قال: فخالطوهم " حدثنا بشر بن معاذ، قال: ثنا يزيد، قال: ثنا سعيد، عن قتادة، قوله: " {ويسألونك عن اليتامى} [البقرة: 220] الآية كلها، قال: كان …
التحرير والتنوير
… وأذهانهم. وافتتاحه بطلب الحضور دليل على أن الخطاب للمشركين الذين كانوا في إعراض. وقد تلا عليهم أحكاما قد كانوا جارين على خلافها مما أفسد حالهم في جاهليتهم، وفي ذلك تسجيل عليهم بسوء أعمالهم مما يؤخذ من النهي عنها والأمر بضدها. وقد انقسمت الأحكام التي تضمنتها هذه الجمل المتعاطفة في الآيات الثلاث المفتتحة بقوله: قل تعالوا أتل ما حرم ربكم عليكم إلى ثلاثة أقسام: الأول: أحكام بها إصلاح الحالة الاجتماعية العامة بين الناس وهو ما افتتح بقوله: ألا تشركوا به شيئا. الثاني: ما به حفظ نظام تعامل الناس بعضهم مع بعض وهو المفتتح بقوله: ولا تقربوا مال اليتيم [الأنعام: 152] . الثالث: أصل كلي جامع لجميع الهدى وهو اتباع طريق الإسلام والتحرز من الخروج عنه إلى سبل الضلال وهو المفتتح بقوله: وأن هذا صراطي مستقيما فاتبعوه [الأنعام: 153] . وقد ذيل كل قسم من هذه الأقسام بالوصاية به بقوله: ذلكم وصاكم به ثلاث مرات. و (تعال) فعل أمر، أصله يؤمر به من يراد صعوده إلى مكان مرتفع فوق مكانه، ولعل ذلك لأنهم كانوا إذا نادوا إلى أمر مهم ارتقى المنادي على ربوة ليسمع صوته، ثم شاع إطلاق (تعال) على طلب المجيء مجازا بعلاقة الإطلاق فهو مجاز شائع صار حقيقة عرفية، فأصله فعل أمر لا محالة من التعالي وهو تكلف الاعتلاء ثم نقل إلى طلب الإقبال مطلقا، فقيل: هو اسم فعل أمر بمعنى (اقدم) ، لأنهم وجدوه غير متصرف في الكلام إذ لا يقال: تعاليت بمعنى (قدمت) ، ولا تعالى إلي فلان بمعنى جاء، وأيا ما كان فقد لزمته علامات مناسبة لحال المخاطب به فيقال: تعالوا وتعالين. وبذلك رجح جمهور النحاة أنه فعل أمر وليس باسم فعل، ولأنه لو كان اسم فعل لما لحقته العلامات، ولكان مثل: هلم وهيهات. وأتل جواب تعالوا، والتلاوة القراءة، والسرد وحكاية اللفظ، وقد تقدم عند قوله تعالى: واتبعوا ما تتلوا الشياطين على ملك سليمان [البقرة: 102] . وألا تشركوا تفسير …