Allah Teâlâ, münafıkların akıbetini bildirmektedir: Onlar azabın en alt derekelerinde ve cezanın en kötü hâlindedirler. Çünkü onlar, diğer kâfirlerle Allah'ı inkâr etme ve peygamberlerine düşmanlık etme konusunda ortak olmakla kalmamış, bunun yanında hile ve aldatmacayı da eklemişlerdir. Müminlere karşı pek çok düşmanlık türünü, kimsenin farkına varmayacağı ve hissetmeyeceği bir biçimde uygulayabilmişlerdir. Bunun sonucunda kendilerine İslam hükümlerinin uygulanmasını sağlamış ve hak etmedikleri şeylere ulaşmışlardır. İşte bu ve benzeri sebeplerle en şiddetli azabı hak etmişlerdir. Bu azaptan kurtaracak bir kurtarıcıları yoktur ve cezalarının bir kısmını dahi savacak bir yardımcıları bulunmaz. Bu hüküm, tövbe ederek kötülüklerinden Allah'ın affettiği kimseler hariç, her münafık için geçerlidir. {Ve ıslah ettiler} yani zahirlerini ve bâtınlarını düzelttiler. {Allah'a sarıldılar} ve faydalarını celbetmek, zararlarını def etmek için yalnız O'na sığındılar. {Dinlerini Allah'a has kıldılar}; yani İslam, iman ve ihsan olan dinlerini yalnızca Allah için yaptılar. Zahir ve bâtın amellerinde Allah'ın rızasını gözettiler ve riyadan ile nifaktan uzak durdular. Bu vasıfları taşıyanlar {işte onlar müminlerle beraberdir}; yani dünyada, berzahta ve kıyamet gününde. {Allah da müminlere büyük bir mükâfat verecektir} ki, onun hakikatini Allah'tan başkası bilmez; bu, hiçbir gözün görmediği, hiçbir kulağın işitmediği ve hiçbir insan kalbinin tasavvur etmediği bir mükâfattır. Şunu da düşün: {ve ıslah ettiler} ifadesinin içinde zaten bulunmasına rağmen, sarılmak ve ihlâs özellikle zikredilmiştir. Çünkü Allah'a sarılmak ve ihlâs, ıslahın bir parçasıdır; ancak bu makamda ikisine duyulan ihtiyaç çok büyüktür. Zira bu zor durum, kalplere nifakın yerleşmesine imkân verir ve onu ancak Allah'a sıkı sıkıya sarılmak ile sürekli O'na yönelip muhtaç olmakla def etmek mümkün olur. Ayrıca ihlâs, nifakla tam bir zıtlık içindedir. Bu iki vasfı zikretmek, hem onların faziletini hem de zahir ve bâtın amellerin bunlara bağlı olduğunu hem de bu makamda bunlara duyulan ihtiyacın büyüklüğünü göstermek içindir. Bir de şuna bak: Bu kimselerin müminlerle beraber olduğu belirtildikten sonra, "Allah onlara büyük bir mükâfat verecek" denmemiş, bunun yerine {Allah müminlere büyük bir mükâfat verecektir} buyurulmuştur. Oysa bağlam bu kimselerle ilgilidir. Bu, Kur'an'ın şerefli bir kaidesidir: Allah, bağlam belirli bir ferdi konu aldığında ve o ferde bir sevap veya ceza bildirmek istediğinde, bu hüküm kendisiyle birlikte o cinse dahil olan diğerlerini de kapsıyorsa, mükâfatı genel hükmün karşılığı olarak zikreder. Böylece hükmün sadece o özel duruma ait olduğu zannedilmez. Bu, Kur'an'ın güzel sırlarındandır. Dolayısıyla tövbe eden münafık müminlerle birliktedir ve onların sevabı ona da vardır. Ardından Allah Teâlâ, kendi sonsuz zenginliğini, geniş hilmini, rahmetini ve ihsanını bildirerek şöyle buyurmuştur: {Eğer şükreder ve iman ederseniz, Allah size azap etmekle ne yapsın?} Oysa Allah şükredeni mükâfatlandıran ve bilendir. Kendisi uğrunda ağır yükleri üstlenen ve amellerde sürekli çalışanlara bol sevap ve geniş ihsan verir. Kim Allah için bir şeyi terk ederse, Allah ona ondan daha hayırlısını verir. Bununla birlikte, zahirinizi ve bâtınınızı, amellerinizi, bunlardan çıkan ihlâs ve samimiyeti ya da bunun tersini bilir. Allah sizden tövbe etmenizi, yönelmenizi ve kendisine dönmenizi ister. Tövbe edip O'na yöneldiğinizde, azabınızla ne yapsın? Çünkü O, azabınızla intikam almaz ve cezanızdan bir fayda beklemez. Asi olan yalnızca kendisine zarar verir; tıpkı itaat edenin amelinin de yalnızca kendi yararına olduğu gibi. Şükür ise kalbin boyun eğmesi ve Allah'ın nimetini kabul etmesi, dilin şükredilen zata övgüde bulunması, organların O'na itaat ederek amel etmesi ve nimetleri O'nun isyanı için kullanmamaktır.