Yani: Onun büyük âyetlerinden biri de, göklerin ve yerin O'nun emriyle ayakta durması, yerleşmesi ve sabit kalmasıdır; sarsılmamışlar ve gök yere düşmemiştir. Yani göklerle yerin yokolmasını engelleyen O'nun büyük kudreti, insanları yerden bir kez çağırdığında hemen çıkacaklarına da kadirdir. {Göklerin ve yerin yaratılması, insanların yaratılmasından elbette daha büyüktür.} [Gâfir: 57] {Göklerde ve yerde olanlar O'nundur.} Hepsi O'nun yaratığı ve mülküdür; onlar üzerinde hiçbir çekişen, yardımcı veya karşı çıkan olmaksızın tasarruf eder. Hepsi O'nun celaline boyun eğen, kemaline teslim olan kimselerdir. {Yaratmayı başlatan ve sonra onu iade eden O'dur. Bu iade,} yani ölümlerinden sonra yaratıkların yeniden diriltilmesi {O'na göre} ilk yaratılışlarından {daha kolaydır.} Bu, akıl ve zihinler açısından böyledir: Kabul ettiğiniz ilk yaratmaya gücü yettiğine göre, daha kolay olan iadeye gücü elbette daha önce yeter. Ibret alanların ibret alacağı, müminlerin öğüt bulacağı ve hidayete erenlerin basiret kazanacağı büyük âyetleri zikrettikten sonra, büyük bir gaye ve yüce bir hedefi anlatır: {Göklerde ve yerde en yüce misal O'nundur.} Bu, her kemal sıfatı ve o sıfatın kemali, kullarının kalplerinde O'na duyulan sevgi, tam ve kâmil yöneliş, yüce zikir ve ibadet demektir. Dolayısıyla "en yüce misal", O'nun en yüce sıfatı ve bunun gerektirdiği sonuçlardır. Bu yüzden ilim ehli, Yaratıcı hakkında "kıyas-ı evlâ" kullanır ve şöyle derler: Mahlûkatta bulunan her kemal sıfatının, yaratıcısı bu sıfatla daha layıktır; kimsenin ona ortak olmadığı bir biçimde. Mahlûkta bulunan her noksanlık ise O'ndan tenzih edilir; yaratıcının bundan tenzihi daha evlâ ve daha uygundur. {O, azîz ve hakîmdir.} Yani, O'nun tam bir izzeti ve geniş bir hikmeti vardır. İzzetiyle mahlûkatı var etmiş ve emrettiklerini ortaya koymuştur; hikmetiyle de yaptığını sağlamlaştırmış ve şeriat olarak koyduğunu güzel kılmıştır.