Bu, Allah'ın kendisinden başkasını da ibadet edilen kimse için verdiği bir misaldir. Bununla kastedilen, (putlara tapanların) kendilerini güçlü kılma, korunma ve fayda sağlama isteğidir; oysa iş, onların amaçladığının tersine çıkar. Çünkü onların durumu, kendisini sıcaktan, soğuktan ve afetlerden koruyacak bir ev edinen örümceğin durumuna benzer. {Evlerin en zayıfı, en kırılganı, örümcek evidir} [Kur'an: "Evlerin en zayıfı, şüphesiz örümcek evidir."]. Örümcek zayıf hayvanlardandır ve evi de en zayıf evlerdendir; onu edinmekle kendisi daha da zayıflamış olur. Aynen bunun gibi, Allah'tan başka dost edinenler de her yönden fakir ve âciz kimselerdir. Onlar Allah'tan başkasını dost edinip onlarla güçlenmeye ve yardım istemeye kalkıştıklarında, zayıflıklarının üzerine bir zayıflık, aczlerinin üzerine bir acz daha eklenmiş olur. Çünkü işlerinin birçoğunu onlara dayandırıp yüklerler, kendileri de bu işlerden elini çeker; onların bu işleri göreceğini umarlar. Fakat o dostlar onları yüzüstü bırakır; onlardan hiçbir kazanç elde edemezler ve yardımlarından en küçük bir fayda da göremezler. Eğer gerçek ilimle bilselerdi, kendileri ile edindikleri kimselerin durumunu bilselerdi, onları dost edinmez, onlardan uzak dururlardı. Herkesin dostu olması gereken, her şeye gücü yeten ve merhametli olan Rab'dir. Kulu O'nu dost edinip O'na tevekkül ettiğinde, O dünya ve ahiret işinin yükünü ona yeter; kalbinde, bedeninde, halinde ve amellerinde gücü gücüne eklenir. Müşriklerin ilahlarının zayıflığının son noktasını açıkladıktan sonra, bundan daha ileri bir noktaya geçerek, bu ilahların hiçbir şey olmadığını, sadece kendilerinin koyduğu isimler ve inanıp benimsedikleri zanlardan ibaret olduğunu belirtmiştir. Gerçekçi bir incelemede akıllı kişiye bunların batıl ve yokluk olduğu açıkça görünür. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Şüphesiz Allah, Allah'tan başka dua ettikleri her şeyi bilir.} Yani: Gaybı da görünen de bilen Allah Teâlâ, onların Allah'tan başka var olan bir şeye dua etmediklerini, gerçekte bir ilahları bulunmadığını bilir. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurur: [Kur'an: "Onlar, sizin ve atalarınızın koyduğu isimlerden başka bir şey değildir. Allah onlar hakkında hiçbir delil indirmemiştir."] [Necm, 23] ve şöyle buyurur: [Kur'an: "Allah'tan başkasına ortak koştukları kimselere gelince, onlar sadece zanna uyarlar; onlar sadece yalan söylerler."] [Yunus, 66]. {O, mutlak güç sahibi ve hikmet sahibidir.} Yani her türlü kudret kendisinde olan, bununla bütün yaratıkları yenen ve her şeyi yerli yerine koyan hikmet sahibidir; yarattığı her şeyi güzel yaratmış, emrettiği her şeyi sağlam kılmıştır. {Bu misalleri insanlar için veriyoruz.} Yani onların hidayeti, faydalanması ve öğrenmesi için; çünkü bu misaller ilimleri açıklayan yollardandır ve akla yatkın işleri, duyulur şeylerle yakınlaştırır. Böylece istenen mana bunlar sayesinde açıklık kazanır. Bu yüzden misaller bütün insanlar için yararlıdır. {Ancak} onları {ilim sahipleri} dışında kimse anlamaz. Yani onları anlayıp düşünen, onları verildikleri konulara uygulayan ve kalpte kavrayan, gerçek ilim sahibi olanlardır; ilim kalplerine ulaşmış olanlardır. Bu ifade, Allah'ın verdiği misalleri övmek, onları düşünüp anlamaya teşvik etmek ve onları anlayanları övmek anlamına gelir. Ayrıca bunları anlayamayan kişinin ilim ehlinden olmadığına bir işarettir. Bunun sebebi şudur: Allah'ın Kur'an'da verdiği misaller büyük konular, yüksek amaçlar ve değerli meseleler içindir. İlim ehli, Allah'ın bu konulara verdiği önemi bildiği için bunların diğerlerinden daha önemli olduğunu anlar ve kullarını bunları düşünmeye teşvik ettiği için bilgilerini elde etmek üzere gayret gösterir. Önemine rağmen bunları anlayamayan kimse ise, ilim ehlinden olmadığının delilidir; çünkü önemli meseleleri bilmiyorsa, diğerlerini bilmemesi evleviyetle böyledir. Bu nedenle Allah, misallerini çoğunlukla dinin temel esasları ve benzeri konularda verir.