Allah Teâlâ şöyle buyurur: {Andolsun, biz bu Kur'an'da insanlara her türlü misali çeşitli şekillerde açıkladık.} Yani, bu Kur'an'da öğütleri ve misalleri çeşitlendirdik, kulların ihtiyaç duyduğu anlamları tekrar tekrar belirttik; böylece düşünsünler ve sakınsınlar. Ancak onlardan az bir kısmı dışında kimse düşünmedi. Bu az kısım, Allah'tan kendilerine mutluluk takdiri geçmiş olanlar ve Allah'ın tevfikiyle desteklenenlerdir. Çoğu insan ise, bütün nimetlerden daha büyük olan bu nimete karşı nankörlükte direnip durdu; Allah'a, kendi zalim ve cahil nefislerinden uydurdukları, O'nun âyetleri dışında âyetler talep ederek tuzak kurmaya başladılar. Bütün delilleri ve âyetleri içeren bu Kur'an'ı getiren Allah Resûlü'ne şöyle dediler: {Bizim için yerden bir pınar fışkırtmadıkça sana inanmayacağız.} Yani, akan nehirler. {Ya da hurmalık ve üzümlük olan bir bahçen olmadıkça.} Yani, bununla çarşıda dolaşmaktan ve gidip gelmekten müstağni olasın. {Ya da iddia ettiğin gibi, gökyüzünü üzerimize parça parça düşürmedikçe.} Yani, azaptan parçalar. {Ya da Allah'ı ve melekleri karşımıza getirmedikçe.} Yani, hepsini topluca ya da karşılıklı görerek, senin getirdiklerine tanıklık etsinler. {Ya da altından bir evin olmadıkça.} Yani, altın ve başka şeylerle süslenmiş. {Ya da göğe yükselmedikçe.} Maddi olarak yükselmeni istiyorlardı. {Ve bununla birlikte}: {Okuyabileceğimiz bir kitap indirmedikçe yükselişine de inanmayacağız.} Bunlar inat ve aczi isteme sözleriydi; insanların en sefihi ve en zalimi tarafından söyleniyordu; hakkı reddetmeyi, Allah'a karşı edepsizliği içeriyordu ve peygamberin âyetleri getirdiği, kendilerinin ise bunu talep edebileceği düşüncesini taşıyordu. Bu yüzden Allah ona bu sözlerden onu tenzih etmesini emretti ve şöyle buyurdu: {De ki: Rabbim yücedir.} Sizin söylediklerinizden çok yüce olan O'dur. O'nun hükümleri ve âyetleri, onların fasit arzularına ve sapkın görüşlerine tâbi olamaz. {Ben sadece bir insan, bir elçi değil miyim?} Elinde emirden hiçbir şey olmayan bir elçi. İnsanların çoğunun iman etmemesinin sebebi de budur. Kendilerine gönderilen elçiler kendi cinslerinden, insan olduğu için. Bu, Allah'ın onlara olan rahmetindendir: Onlara kendilerinden bir insan gönderdi; çünkü melekten vahiy almaya tahammülleri yoktur. {Eğer yeryüzünde, sakin sakin yürüyen melekler olsaydı,} yani meleklerin görülmesine ve onlardan vahiy almaya sabretmeye güç yetirebilselerdi, {onlara göklerden bir melek elçi indirirdik,} ki ondan vahiy alabilsinler. {De ki: Benimle sizin aranızda şahit olarak Allah yeter. Şüphesiz O, kullarını hakkıyla bilendir, görendir.} Onun peygamberine olan şahitliğinden biri, ona desteklediği mucizeler ve indirdiği âyetler ile, kendisine düşman olanlara karşı zafer vermesidir. Eğer peygamber O'na karşı bazı sözler uydurmuş olsaydı, Allah onu sağ elinden yakalar, sonra şah damarını koparırdı. Çünkü O, her şeyi bilendir, görendir; kullarının hâllerinden hiçbiri O'ndan gizli kalmaz.