Yani: Yusuf'un kardeşleri, babalarına ulaşmak istedikleri amaca yönelerek şöyle dediler: { Ey babamız! Sana ne oluyor ki Yusuf konusunda bize güvenmiyorsun? Oysa biz ona gerçekten iyilik isteyenleriz }. Yani: Hiçbir sebep ve gerekçe olmadan, Yusuf konusunda bizden neden korkuyorsun? { Oysa biz ona gerçekten iyilik isteyeniz }; yani onun için kaygılanıyoruz, kendimiz için istediğimizi ona da isteriz. Bu, Yakub aleyhisselamın Yusuf'u kardeşleriyle birlikte çöle ve benzeri yerlere göndermeyeceğini gösterir. Onlar, babalarının Yusuf'u onlarla göndermemesine yol açacak suçlamayı üzerlerinden attıktan sonra, Yusuf'un menfaati ve babasının onu sevdiği neşe ile ilgili, onu göndermeye izin vermesini gerektirecek şeyleri ona hatırlattılar ve şöyle dediler: { Yarın onu bizimle gönder, otlasın ve oynasın }; yani çölde gezsin ve eğlensin. { Biz de ona mutlaka koruyucuyuz }; yani onu gözeteceğiz ve ona zarar verecek şeylerden koruyacağız. Yakub, onlara şöyle cevap verdi: { Onu götürmeniz beni üzer }; yani sadece onu götürmeniz beni üzüyor ve bana zor geliyor, çünkü onun kısa bir süre bile olsa ayrılığına dayanamam. Bu, onu göndermeme sebebidir. { Bir de }, ikinci bir engel: { Siz ondan gafil olduğunuz sırada kurdun onu yemesinden korkarım }; yani sizin onunla ilgilenmediğiniz bir anda, çünkü o küçüktür ve kurttan kendini koruyamaz. Onlar dediler ki: { Eğer kurt onu yerse, biz bir grup olduğumuz hâlde... } yani onu korumaya düşkün bir topluluk olduğumuz hâlde; { o zaman biz gerçekten kaybedenleriz }; yani kurt onu yer ve bizi yenerse, bizde hayır kalmaz ve bizden beklenen bir fayda da olmaz. Kardeşler, babalarına onu göndermeye yönelik sebepleri ve engelleri ortadan kaldırınca, babası onun ünsiyeti için onunla birlikte gönderilmesine izin verdi.