البيانCariArtikelKamusPerawiTopik

سورة البينة · الآية ٦

﴿إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا ۚ أُولَٰئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ﴾

Innal lazina kafaru min ahlil kitabi wal musyri kina fi nari jahan nama khali dina fiha ula-ika hum syar rul ba riyah

“Sungguh, orang-orang yang kafir dari golongan Ahli Kitab dan orang-orang musyrik (akan masuk) ke neraka Jahanam; mereka kekal di dalamnya selama-lamanya. Mereka itu adalah sejahat-jahat makhluk”

Al-Bayyinah 98:6 · Kementerian Agama RI

Tafsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Allah Ta'ala berfirman: {Orang-orang kafir dari kalangan Ahli Kitab} yaitu [dari] Yahudi dan Nasrani, {dan orang-orang musyrik} dari berbagai golongan umat lainnya, {tidak akan meninggalkan kekafiran mereka} dan kesesatan yang mereka jalani, yakni mereka tetap berada dalam kesesatan dan kedurhakaan mereka; berlalunya tahun-tahun tidak menambah mereka kecuali kekafiran. {Hingga datang kepada mereka bukti yang nyata} yang jelas, dan keterangan yang terang. Kemudian Allah menjelaskan bukti itu dengan firman-Nya: {seorang Rasul dari Allah} yang diutus oleh Allah, menyeru manusia kepada kebenaran, dan Allah menurunkan kepadanya kitab yang dibacakannya, agar manusia mengetahui hikmah, dan Rasul itu menyucikan mereka serta mengeluarkan mereka dari kegelapan menuju cahaya. Karena itu Allah berfirman: {yang membacakan lembaran-lembaran yang suci} yakni terjaga dari dekatnya setan, tidak menyentuhnya kecuali orang-orang yang suci, karena lembaran itu berisi ucapan yang paling tinggi. Karena itu Allah berfirman tentang lembaran itu: {di dalamnya terdapat kitab-kitab yang lurus} yakni berita-berita yang benar dan perintah-perintah yang adil yang menunjukkan kepada kebenaran dan jalan yang lurus. Maka ketika bukti ini datang kepada mereka, nyatalah siapa yang mencari kebenaran dan siapa yang tidak memiliki tujuan dalam pencariannya; maka binasalah orang yang binasa setelah jelas bukti baginya, dan hiduplah orang yang hidup setelah jelas bukti baginya. Jika Ahli Kitab tidak beriman kepada Rasul ini dan tunduk kepadanya, hal itu bukanlah hal yang aneh dari kesesatan dan keras kepala mereka, karena mereka tidak berpecah belah, berselisih, dan menjadi golongan-golongan kecuali {setelah datang kepada mereka bukti yang nyata} yang seharusnya mewajibkan bagi pemiliknya untuk bersatu dan sepakat. Namun karena kerendahan dan kehinaan mereka, petunjuk tidak menambah mereka kecuali kesesatan, dan penglihatan (hati) tidak menambah mereka kecuali kebutaan, padahal seluruh kitab datang dengan satu pokok dan satu agama. Mereka tidaklah diperintah dalam seluruh syariat kecuali agar menyembah {Allah dengan memurnikan ketaatan kepada-Nya} yakni menujukan seluruh ibadah mereka, yang lahir maupun batin, hanya kepada wajah Allah dan mencari kedekatan di sisi-Nya, {dengan lurus} yakni berpaling dari seluruh agama yang bertentangan dengan agama tauhid. Shalat dan zakat disebutkan secara khusus meskipun keduanya termasuk dalam firman-Nya {agar mereka menyembah Allah dengan memurnikan ketaatan kepada-Nya}, karena keutamaan dan kemuliaan keduanya, dan keduanya adalah ibadah yang siapa menegakkannya berarti telah menegakkan seluruh syariat agama. {Itulah} yakni tauhid dan memurnikan ketaatan dalam agama, adalah {agama yang lurus} yaitu agama yang benar, yang mengantarkan ke surga yang penuh kenikmatan, sedangkan selainnya adalah jalan-jalan yang mengantarkan ke neraka Jahim. Kemudian Allah menyebutkan balasan orang-orang kafir setelah datang kepada mereka bukti itu, maka Allah berfirman: {Sesungguhnya orang-orang kafir dari kalangan Ahli Kitab dan orang-orang musyrik akan berada di dalam neraka Jahannam} yang azabnya telah meliputi mereka, dan siksanya sangat keras atas mereka, {mereka kekal di dalamnya} azab tidak diringankan dari mereka, dan mereka di dalamnya dalam keadaan putus asa, {mereka itu seburuk-buruk makhluk} karena mereka mengetahui kebenaran lalu meninggalkannya, dan mereka merugi di dunia dan akhirat. {Sesungguhnya orang-orang yang beriman dan mengerjakan amal saleh, mereka itu sebaik-baik makhluk} karena mereka menyembah Allah dan mengenal-Nya, serta memperoleh kenikmatan dunia dan akhirat. {Balasan mereka di sisi Tuhan mereka ialah surga Adn} yakni surga tempat menetap, tidak ada perpindahan darinya dan tidak ada keinginan untuk tujuan yang lebih tinggi darinya, {yang mengalir di bawahnya sungai-sungai, mereka kekal di dalamnya selama-lamanya. Allah ridha kepada mereka dan mereka ridha kepada-Nya} maka Allah ridha kepada mereka karena amal mereka yang sesuai dengan keridhaan-Nya, dan mereka ridha kepada-Nya atas apa yang disiapkan bagi mereka berupa berbagai kemuliaan dan pahala yang besar. {Itu} balasan yang baik {bagi orang yang takut kepada Tuhannya} yakni bagi orang yang takut kepada Allah, sehingga ia menjauhi maksiat-maksiat-Nya dan menunaikan kewajiban-kewajiban-Nya. [Selesai, segala puji bagi Allah]

Teks Arab

يقول تعالى: { لم يكن الذين كفروا من أهل الكتاب } أي: [من] اليهود والنصارى { والمشركين } من سائر أصناف الأمم. { منفكين } عن كفرهم وضلالهم الذي هم عليه، أي: لا يزالون في غيهم وضلالهم، لا يزيدهم مرور السنين إلا كفرا. { حتى تأتيهم البينة } الواضحة، والبرهان الساطع، ثم فسر تلك البينة فقال: { رسول من الله } أي: أرسله الله، يدعو الناس إلى الحق، وأنزل عليه كتابا يتلوه، ليعلم الناس الحكمة ويزكيهم، ويخرجهم من الظلمات إلى النور، ولهذا قال: { يتلوا صحفا مطهرة } أي: محفوظة عن قربان الشياطين، لا يمسها إلا المطهرون، لأنها في أعلى ما يكون من الكلام. ولهذا قال عنها: { فيها } أي: في تلك الصحف { كتب قيمة } أي: أخبار صادقة، وأوامر عادلة تهدي إلى الحق وإلى صراط مستقيم، فإذا جاءتهم هذه البينة، فحينئذ يتبين طالب الحق ممن ليس له مقصد في طلبه، فيهلك من هلك عن بينة، ويحيا من حي عن بينة. وإذا لم يؤمن أهل الكتاب لهذا الرسول وينقادوا له، فليس ذلك ببدع من ضلالهم وعنادهم، فإنهم ما تفرقوا واختلفوا وصاروا أحزابا { إلا من بعد ما جآءتهم البينة } التي توجب لأهلها الاجتماع والاتفاق، ولكنهم لرداءتهم ونذالتهم، لم يزدهم الهدى إلا ضلالا، ولا البصيرة إلا عمى، مع أن الكتب كلها جاءت بأصل واحد، ودين واحد، فما أمروا في سائر الشرائع إلا أن يعبدوا { الله مخلصين له الدين } أي: قاصدين بجميع عباداتهم الظاهرة والباطنة وجه الله، وطلب الزلفى لديه، { حنفآء } أي: معرضين [مائلين] عن سائر الأديان المخالفة لدين التوحيد. وخص الصلاة والزكاة [بالذكر] مع أنهما داخلان في قوله { ليعبدوا الله مخلصين } لفضلهما وشرفهما، وكونهما العبادتين اللتين من قام بهما قام بجميع شرائع الدين. { وذلك } أي التوحيد والإخلاص في الدين، هو { دين القيمة } أي: الدين المستقيم، الموصل إلى جنات النعيم، وما سواه فطرق موصلة إلى الجحيم. ثم ذكر جزاء الكافرين بعدما …

Lanjutkan di kitab ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

البرية. وقد استدل بهذه الآية أبو هريرة وطائفة من العلماء، على تفضيل المؤمنين من البرية (1) على الملائكة؛ لقوله: {أولئك هم خير البرية} ثم قال: {جزاؤهم عند ربهم} أي: يوم القيامة، {جنات عدن تجري من تحتها الأنهار خالدين فيها أبدا} أي: بلا انفصال ولا انقضاء ولا فراغ. {رضي الله عنهم ورضوا عنه} ومقام رضاه عنهم أعلى مما أوتوه من النعيم المقيم، {ورضوا عنه} فيما منحهم من الفضل العميم. وقوله: {ذلك لمن خشي ربه} أي: هذا الجزاء حاصل لمن خشي الله واتقاه حق تقواه، وعبده كأنه يراه، وقد علم أنه إن لم يره فإنه يراه. وقال الإمام أحمد: حدثنا إسحاق بن عيسى، حدثنا أبو معشر، عن أبي وهب -مولى أبي هريرة-عن أبي هريرة قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "ألا أخبركم بخير البرية؟ " قالوا: بلى يا رسول الله. قال: "رجل أخذ بعنان فرسه في سبيل الله، كلما كانت هيعة استوى عليه. ألا أخبركم بخير البرية؟ " قالوا: بلى يا رسول الله. قال: "رجل في ثلة من غنمه، يقيم الصلاة ويؤتي الزكاة. ألا أخبركم بشر (2) البرية؟ ". قالوا: بلى. قال: "الذي يسأل بالله، ولا يعطي به" (3) . آخر تفسير سورة "لم يكن" (4) .

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير) (ابن كثير، ت ٧٧٤هـ: ٨/٤٥٨) ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

اليهود والنصارى والمشركين جميعهم {في نار جهنم خالدين فيها} [البينة: 6] يقول: ماكثين، لابثين فيها أبدا لا يخرجون منها، ولا يموتون فيها {أولئك هم شر البرية} [البينة: 6] ، يقول جل ثناؤه: هؤلاء الذين كفروا من أهل الكتاب والمشركين، هم شر من برأه الله وخلقه؛ والعرب لا تهمز البرية، وبترك الهمز فيها قرأتها قراء الأمصار، غير شيء يذكر عن نافع بن أبي نعيم، فإنه حكى بعضهم عنه أنه كان يهمزها، وذهب بها إلى قول الله: {من قبل أن نبرأها} [الحديد: 22] وأنها فعيلة من ذلك. وأما الذين لم يهمزوها، فإن لتركهم الهمز في ذلك وجهين: أحدهما أن يكونوا تركوا الهمز فيها، كما تركوه من الملك، وهو مفعل من

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ٢٤/٥٥٥) ↗

التحرير والتنوير

عنه وعن إسماعيل: ربنا واجعلنا مسلمين لك ومن ذريتنا أمة مسلمة لك [البقرة: 128] . وحكى عنه وعن يعقوب قولهما: فلا تموتن إلا وأنتم مسلمون [البقرة: 132] وقال سليمان: وكنا مسلمين [النمل: 42] . وقد مضى القول في ذلك عند قوله تعالى: فلا تموتن إلا وأنتم مسلمون في سورة البقرة [132] . والإشارة بذلك إلى الذي أمروا به أي مجموع ما ذكر هو دين الإسلام، أي هو الذي دعاهم إليه الإسلام فحسبوه نقضا لدينهم، فيكون مهيع الآية مثل قوله تعالى: قل يا أهل الكتاب تعالوا إلى كلمة سواء بيننا وبينكم ألا نعبد إلا الله ولا نشرك به شيئا ولا يتخذ بعضنا بعضا أربابا من دون الله فإن تولوا فقولوا اشهدوا بأنا مسلمون [آل عمران: 64] وقوله: قل يا أهل الكتاب هل تنقمون منا إلا أن آمنا بالله وما أنزل إلينا وما أنزل من قبل [المائدة: 59] . والمقصود إقامة الحجة على أهل الكتاب وعلى المشركين تبعا لهم بأنهم أعرضوا عما هم يتطلبونه فإنهم جميعا مقرون بأن الحنيفية هي الحق الذي أقيمت عليه الموسوية والعيسوية، والمشركون يزعمون أنهم يطلبون الحنيفية ويأخذون بما أدركوه من بقاياها ويزعمون أن اليهودية والنصرانية تحريف للحنيفية، فلذلك كان عامة العرب غير متهودين ولا متنصرين ويتمسكون بما وجدوا آباءهم متمسكين به وقل منهم من تهودوا أو تنصروا، وذهب نفر منهم يتطلبون آثار الحنيفية مثل زيد بن عمرو بن نفيل، وأمية بن أبي الصلت. وخص الضمير ب «أهل الكتاب» لأن المشركين لم يؤمروا بذلك قبل الإسلام قال تعالى: لتنذر قوما ما أتاهم من نذير من قبلك [القصص: 46] . [6] إن الذين كفروا من أهل الكتاب والمشركين في نار جهنم خالدين فيها أولئك هم شر البرية (6) بعد أن أنحى على أهل الكتاب والمشركين معا ثم خص أهل الكتاب بالطعن في تعللاتهم والإبطال لشبهاتهم التي يتابعهم المشركون عليها. أعقبه بوعيد الفريقين

التحرير والتنوير (ابن عاشور، ت ١٣٩٣هـ: ٣٠/٤٨٢) ↗