سورة الشمس · الآية ٨
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
Allah Teâlâ, bu büyük âyetlerle, nefsi arındıran kişinin kurtuluşa erdiğine ve nefsini kirleten kişinin de başarısızlığa uğradığına yemin etmiştir. Şöyle buyurmuştur: {Güneşe ve onun parlaklığına, Aya onu izlediğinde, Gündüze onu açığa çıkardığında, Geceye onu örttüğünde yemin olsun ki...} Yani: Güneşe, onun nuruna ve ondan çıkan faydaya; {Aya, onu izlediğinde} yani manzil ve nur bakımından güneşi takip ettiğinde; {Gündüze, onu açığa çıkardığında} yani yeryüzünde olanları ortaya çıkarıp aydınlattığında; {Geceye, onu örttüğünde} yani yeryüzünün yüzünü örttüğünde, böylece üzerindekiler karanlık olur. Karanlık ile aydınlığın, güneş ile ay'ın bu âlem üzerinde düzenli ve kusursuz bir biçimde birbirini izlemesi, kulların maslahatlarını gözetmesi, Allah'ın her şeyi bilen ve her şeye gücü yeten olduğuna, yalnızca O'nun ibadete layık olduğuna, O'ndan başka her ilahın batıl olduğuna en büyük delildir. {Göğe ve onu bina edene yemin olsun} ifadesindeki "mâ" kelimesi ism-i mevsul olabilir; bu durumda yemin, göğe ve onu bina eden Allah'a yapılmış olur. Mastar olması da mümkündür; bu durumda yemin, göğün yapısına yapılmış olur ki bu, ulaşılabilecek en yüksek sağlamlık, kusursuzluk ve güzellik derecesidir. Buna benzer olarak Allah'ın şu sözü de vardır: {Yere ve onu yayana yemin olsun} yani onu düzleyip genişletene; böylece yaratıklar onu her yönüyle yararlanabilir hale gelmiştir. {Nefse ve onu düzenleyene yemin olsun} ifadesinde, hayvanî bütün yaratıkların nefsinin kastedilmiş olması muhtemeldir; nitekim bu genellik bunu destekler. Ayrıca mükellef insan nefsinin kastedilmiş olması da mümkündür; bunu ardından gelen ifade gösterir. Her hâlükârda nefis, yemin edilmeye layık Allah'ın büyük âyetlerinden biridir. Zira nefis son derece latif ve hafiftir; düşünce, irade, niyet, sevgi ve nefret gibi ruhi hal ve tepkilerle hızla değişir, hareket eder ve etkilenir. Eğer nefis olmasaydı beden, hiçbir faydası olmayan bir heykel olurdu. Nefsin bu biçimde düzenlenmiş olması Allah'ın büyük âyetlerindendir. {Onu arındıran kişi kurtuluşa ermiştir} ifadesi ise, nefsini günahlardan temizleyen, kusurlardan arındıran, Allah'a itaatle yücelten ve faydalı ilim ile salih amelle yüceltendir. {Onu kirleten kişi de hüsrana uğramıştır} yani değeri olan nefsini, rezillerle kirlenmek, kusurlara yaklaşmak, günahları işlemek, onu tamamlayıp geliştirecek şeyleri terk etmek ve onu kötüleyip alçaltacak şeyleri kullanmak suretiyle gizleyip örten kişidir. {Semûd kavmi azgınlıkları yüzünden yalanladı} yani hakka karşı kibirlenip büyüklenmeleri ve Allah'ın peygamberlerine karşı azgınlık etmeleri sebebiyle. {O zaman onların en bedbahtı harekete geçtiğinde} yani kabilenin en bedbahtı; bu kişi Sâlif oğlu Kıdâr'dır. Onlar deveyi kesmek üzerinde anlaşınca ona emir verdiler, o da onlar için bunu yaptı. {Resûlullah} Salih aleyhisselam, onları uyararak onlara dedi ki: {Allah'ın devesine ve onun su içme hakkına dikkat edin.} Yani Allah'ın size büyük bir ayet olarak verdiği deveyi kesmekten sakının; Allah'ın size verdiği nimete, onun sütünü içmekle karşılık verip onu kesmeyin. Fakat onlar peygamberleri Salih'i yalanladılar. {Onu kesip öldürdüler; bunun üzerine Rableri günahları sebebiyle onların üzerine helâk etti} yani onları cezasıyla yok edip kökünden kazıdı; üstlerine yukarıdan bir çığlık, altlarından bir sarsıntı gönderdi. Böylece dizleri üzerine çöküp ölü olarak sabahladılar; artık onlardan ne çağıran kalmış ne de cevap veren. {Onları cezayla bir hizaya getirdi} yani aralarında cezada fark gözetmedi. {Ve onun sonucundan korkmaz} yani akıbetinden. Kahir sıfatı olan, hiçbir mahlûkun kudretinden ve tasarrufundan çıkamadığı, her hükmünde ve şeriatında hikmet sahibi olan Allah nasıl korkulmasın? Bitti, hamd Allah'a mahsustur.
Arapça metin
أقسم تعالى بهذه الآيات العظيمة، على النفس المفلحة، وغيرها من النفوس الفاجرة، فقال: { والشمس وضحاها } أي: نورها، ونفعها الصادر منها، { والقمر إذا تلاها } أي: تبعها في المنازل والنور، { والنهار إذا جلاها } أي: جلى ما على وجه الأرض وأوضحه، { والليل إذا يغشاها } أي: يغشى وجه الأرض، فيكون ما عليها مظلما. فتعاقب الظلمة والضياء، والشمس والقمر، على هذا العالم، بانتظام وإتقان، وقيام لمصالح العباد، أكبر دليل على أن الله بكل شيء عليم، وعلى كل شيء قدير، وأنه المعبود وحده، الذي كل معبود سواه فباطل. { والسمآء وما بناها } يحتمل أن " ما " موصولة، فيكون الإقسام بالسماء وبانيها، الذي هو الله تبارك وتعالى، ويحتمل أنها مصدرية، فيكون الإقسام بالسماء وبنيانها، الذي هو غاية ما يقدر من الإحكام والإتقان والإحسان، ونحو ذلك قوله: { والأرض وما طحاها } أي: مدها ووسعها، فتمكن الخلق حينئذ من الانتفاع بها، بجميع وجوه الانتفاع. { ونفس وما سواها } يحتمل أن المراد نفس سائر المخلوقات الحيوانية، كما يؤيد هذا العموم، ويحتمل أن المراد بالإقسام بنفس الإنسان المكلف، بدليل ما يأتي بعده. وعلى كل، فالنفس آية كبيرة من آياته التي حقيقة بالإقسام بها، فإنها في غاية اللطف والخفة، سريعة التنقل [والحركة] والتغير والتأثر والانفعالات النفسية، من الهم، والإرادة، والقصد، والحب، والبغض، وهي التي لولاها لكان البدن مجرد تمثال لا فائدة فيه، وتسويتها على هذا الوجه آية من آيات الله العظيمة. وقوله: { قد أفلح من زكاها } أي: طهر نفسه من الذنوب، ونقاها من العيوب، ورقاها بطاعة الله، وعلاها بالعلم النافع والعمل الصالح. { وقد خاب من دساها } أي: أخفى نفسه الكريمة، التي ليست حقيقة بقمعها وإخفائها، بالتدنس بالرذائل، والدنو من العيوب والاقتراف للذنوب، وترك ما يكملها وينميها، واستعمال ما يشينها ويدسيها. { كذبت ثمود بطغواهآ } أي: بسبب طغيانها …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
… {ونفس وما سواها} أي: خلقها سوية مستقيمة على الفطرة القويمة، كما قال تعالى: {فأقم وجهك للدين حنيفا فطرة الله التي فطر الناس عليها لا تبديل لخلق الله} [الروم: 30] وقال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "كل مولود يولد على الفطرة، فأبواه يهودانه أو ينصرانه أو يمجسانه، كما تولد البهيمة بهيمة جمعاء هل تحسون فيها من جدعاء؟ ". أخرجاه من رواية أبي هريرة (2) وفي صحيح مسلم من رواية عياض بن حمار المجاشعي، عن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: "يقول الله عز وجل: إني خلقت عبادي حنفاء فجاءتهم الشياطين فاجتالتهم عن دينهم" (3) . وقوله: {فألهمها فجورها وتقواها} أي: فأرشدها إلى فجورها وتقواها، أي: بين لها ذلك، وهداها إلى ما قدر لها. قال ابن عباس: {فألهمها فجورها وتقواها} بين لها الخير والشر. وكذا قال مجاهد، وقتادة، والضحاك، والثوري.
تفسير الطبري (جامع البيان)
التحرير والتنوير
وتسوية النفس: خلقها سواء، أي غير متفاوتة الخلق، وتقدم في سورة الانفطار [7] عند قوله تعالى: الذي خلقك فسواك وما في المواضع الثلاثة من قوله: وما بناها، أو ما طحاها، وما سواها، إما مصدرية يؤول الفعل بعدها بمصدر فالقسم بأمور من آثار قدرة الله تعالى وهي صفات الفعل الإلهية وهي رفعه السماء وطحوه الأرض وتسويته الإنسان. وعطف فألهمها فجورها وتقواها على سواها، فهو مقسم به، وفعل «ألهمها» في تأويل مصدر لأنه معطوف على صلة ما المصدرية، وعطف بالفاء لأن الإلهام ناشىء عن التسوية، فضمير الرفع في «ألهمها» عائد إلى التسوية وهي المصدر المأخوذ من سواها ويجوز أن تكون ما موصولة صادقة على فعل الله تعالى، وجملة بناها صلة الموصول، أي والبناء الذي بنى السماء، والطحو الذي طحا الأرض والتسوية التي سوت النفس. فالتسوية حاصلة من وقت تمام خلقة الجنين من أول أطوار الصبا إذ التسوية تعديل الخلقة وإيجاد القوى الجسدية والعقلية ثم تزداد كيفية القوى فيحصل الإلهام والإلهام: مصدر ألهم، وهو فعل متعد بالهمزة ولكن المجرد منه ممات والإلهام اسم قليل الورود في كلام العرب ولم يذكر أهل اللغة شاهدا له من كلام العرب. ويطلق الإلهام إطلاقا خاصا على حدوث علم في النفس بدون تعليم ولا تجربة ولا تفكير فهو علم يحصل من غير دليل سواء ما كان منه وجدانيا كالانسياق إلى المعلومات الضرورية والوجدانية، وما كان منه عن دليل كالتجربيات والأمور الفكرية والنظرية. وإيثار هذا الفعل هنا ليشمل جميع علوم الإنسان، قال الراغب: الإلهام: إيقاع الشيء في الروع ويختص ذلك بما كان من جهة الله تعالى وجهة الملأ الأعلى اه. ولذلك فهذا اللفظ إن لم يكن من مبتكرات القرآن يكن مما أحياه القرآن لأنه اسم دقيق الدلالة على المعاني النفسية وقليل رواج أمثال ذلك في اللغة