Yani: Bu münafıklardan kimi, Allah'a verdiği ahdi ve misakı vardır: {Eğer bizi lütfundan nimetlendirirse} yani dünyadan bize verip genişletirse, {mutlaka sadaka vereceğiz ve mutlaka salihlerden olacağız} diyenler vardır. Yani akrabalık bağlarını gözetecek, misafir ağırlayacak, hak sahibi kimselerin musibetlerinde yardımcı olacak ve güzel, salih işler yapacağız demişlerdi. {Allah onlara lütfundan verince} sözlerini yerine getirmediler, aksine {ona cimrilik ettiler ve yüz çevirerek} itaatten ve boyun eğmekten geri durdular, {onlar hep dönüp gidenlerdi}, yani hayra dönüp bakmıyorlardı. Allah'a verdikleri sözü tutmayınca, Allah da onları cezalandırdı: {Onları, Allah'a verdikleri sözü bozmalarına ve yalan söylemelerine karşılık, kalplerinde Allah'a kavuşacakları güne kadar sürecek bir nifakla cezalandırdı.} Bu nedenle mümin, çirkin bu tutum karşısında dikkatli olmalıdır. Rabbine ahdedip, falan istediğine ulaşırsa şunu şunu yapacağım deyip sonra sözünü tutmamamalıdır. Çünkü Allah bazen onu da bu kimseler gibi nifakla cezalandırabilir. Nitekim Peygamber ﷺ, Sahîhayn'da sabit olan bir hadiste şöyle buyurmuştur: "Münafığın alameti üçtür: Konuştuğunda yalan söyler, söz verdiğinde sözünde durmaz, va'dettiğinde va'dine uymaz." İşte Allah'a va'dedip ahdeden bu münafık, Allah kendisine lütfundan verirse sadaka vereceğini, salihlerden olacağını söylemiş; sonra konuşunca yalan söylemiş, ahdedince ahdini bozmuş, va'dedince va'dine uymamıştır. Bu yüzden bu davranışı yapanları şu âyetle tehdit etmiştir: {Allah'ın, onların gizlediklerini ve fısıldaştıklarını bildiğini, Allah'ın gaybları çok iyi bilenolduğunu bilmiyorlar mı?} Allah Teâlâ'nın bildiği yaptıkları amellerin karşılığını onlara verecektir. Bu âyetler, Sa'lebe adında bir münafık hakkında inmiştir. Bu kişi Peygamber ﷺ'in yanına gelip, Allah'a dua etmesini, kendisine lütfundan vermesini istemiş; eğer verirse sadaka vereceğini, akrabalık bağlarını gözeteceğini ve musibetlerde yardım edeceğini söylemiştir. Peygamber ﷺ de onun için dua etmiş, ardından kendisine koyun sürüsü olmuş; bu sürü çoğalmaya devam etmiş, öyle ki sürüsüyle Medine'nin dışına çıkmış. Bu tarihten sonra yalnızca beş vakit namazın bazılarına katılır olmuş, sonra daha da uzaklaşmış, yalnızca cuma namazına gelir olmuş; sürüsü daha da çoğalınca iyice uzaklaşmış, ne cumaya ne de cemaate katılır olmuş. Peygamber ﷺ onu görmeyince durumunu sormuş; bunun üzerine sadaka toplamak için adamlar göndermiş. Bu görevliler Sa'lebe'nin yanından geçerken, o: "Bu, cizyeden başka bir şey değil, cizyenin kardeşi," demiş. Sadakayı vermeyince görevliler dönüp Peygamber ﷺ'e durumu bildirmişler. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuş: "Vay Sa'lebe'nin haline, vay Sa'lebe'nin haline!" Bunu üç kez tekrarlamıştır. Bu âyet onun ve onun gibilerin hakkında inince, yakınlarından biri bunu ona haber vermiş. Bunun üzerine zekâtını getirmiş, ancak Peygamber ﷺ kabul etmemiştir. Sonra Peygamber ﷺ'in vefatından sonra Ebû Bekir'e getirmiş, o da kabul etmemiştir. Ardından Ebû Bekir'den sonra Ömer'e getirmiş, o da kabul etmemiştir. Rivayete göre Sa'lebe, Osman'ın hilafeti zamanında ölmüştür.