Bu yüce sûre "Fâdıha" (rezil eden) adıyla anılmıştır; çünkü münafıkların sırlarını ortaya koymuş, perdelerini yırtmıştır. Allah sürekli "Onlardan kimi ... kimi ..." diyerek onların vasıflarını anlatmış, ancak iki sebepten dolayı kişilerini belirtmemiştir: Birincisi: Allah sitârdır (örten/kusurları gizleyen) ve kullarının örtülü kalmasını sever. İkincisi: Yergi, muhatap alınan münafıklara ve kıyamete kadar bu vasfı taşıyacak olan herkese yöneliktir; dolayısıyla vasfın zikredilmesi daha kapsayıcı ve daha uygundur. Bu yüzden (münafıklar) son derece korktular. Allah Teâlâ şöyle buyurur: [Ahzâb: 60-61] "Eğer münafıklar, kalplerinde hastalık bulunanlar ve Medine'de yalan yanlış haber yayanlar vazgeçmezlerse, seni onlara mutlaka musallat ederiz. Sonra orada sana ancak az bir süre komşu olabilirler. Lanetlenmiş olarak, nerede bulunurlarsa yakalanır ve acımasızca öldürülürler." Burada da şöyle buyurmuştur: "Münafıklar, üzerlerine kalplerindekini haber veren bir sûre indirilmesinden çekinirler." Yani onları haberdar eder, rezil eder, sırlarını açığa çıkarır; böylece kulları için apaçık olur ve ibret alanlar için bir ders olur. "De ki: Alay edin." Yani: Üzerinde bulunduğunuz alaycılık ve istihzâya devam edin. "Şüphesiz Allah, korktuğunuz şeyi ortaya çıkaracaktır." Allah Teâlâ vaadini yerine getirmiş, onları ortaya koyan, rezil eden ve perdelerini yırtan bu sûreyi indirmiştir. "Andolsun onlara sorsan..." Yani Müslümanlar ve dinleri hakkında söyledikleri dil uzatmalar sorulduğunda, bir grup Tebük Gazvesi'nde şöyle demişti: "Şu kârilerimiz gibi, karınları en açgözlü, dilleri en yalancı, savaş anında en korkak bir topluluk görmedik" -yani Peygamber ﷺ ve ashabını kastederek- ve benzeri sözler. Peygamber ﷺ'in sözlerini bildiğinin kendilerine ulaşması üzerine gelip özür dilediler ve "Biz sadece dalıp eğleniyorduk" dediler; yani kendilerine bir amaç taşımayan sözler söylüyorduk, ne onlarla ne de yermeyi kastediyorduk. Allah Teâlâ, özürlerinin geçersizliğini ve bu konudaki yalanlarını bildirerek buyurdu: "De ki: Allah'a, ayetlerine ve Resûlü'ne mi alay ediyordunuz? Özür dilemeyin; imanınızdan sonra gerçekten küfre düştünüz." Çünkü Allah'a, ayetlerine ve Resûlü'ne alay etmek, dinden çıkaran bir küfürdür; zira dinin temeli Allah'ı, dinini ve peygamberlerini yüceltmek üzerine kuruludur. Bunlardan birine alay etmek bu temele aykırıdır ve onunla en şiddetli çelişkiyi oluşturur. Bu yüzden bu sözle özür dilemek için Peygamber'e geldiklerinde, Peygamber onlara sadece "Allah'a, ayetlerine ve Resûlü'ne mi alay ediyordunuz? Özür dilemeyin; imanınızdan sonra gerçekten küfre düştünüz" demiştir. "Sizden bir grubu bağışlarsak" -tövbelerinden, istiğfarlarından ve pişmanlıklarından dolayı- "sizden bir grubu da suçlu oldukları için azaplandırırız." Yani küfür ve nifakları üzerinde ısrar ettikleri için. Bu ayetlerde şu hüküm de vardır: Kim bir sır saklarsa, özellikle de dinini aldatıp onunla, ayetleriyle ve Resûlü ile alay ettiği bir sırsa, Allah onu açığa çıkarır, sahibini rezil eder ve en şiddetli cezayla cezalandırır. Allah'ın kitabından veya Resûlü'nden sabit olan sünnetten bir şeyle alay eden, onunla eğlenen veya onu küçümseyen; Resûlullah'a alay eden veya ona sövüp yeren kimsenin Allah'ı inkâr ettiği ve bunun büyük bir küfür olduğu; her günahtan, büyük olsa bile, tövbenin kabul edileceği anlaşılır.