Allah Teâlâ, Ehl-i kitapla savaşmayı emredince, onların habis sözlerinden bahsetti. Bu sözler, Rablerinin ve dinlerinin gayretini gösteren müminleri onlarla savaşmaya, bu konuda çaba harcamaya ve gücünü sarf etmeye teşvik edecek niteliktedir. Şöyle buyurdu: {Yahudiler: "Uzeyr Allah'ın oğludur" dediler.} Bu söz Yahudilerin genelinin söylediği bir söz değildir; ancak içlerinden bir grup bunu söylemiştir. Bu da, Yahudilerde, Allah'a karşı küstahça davranmalarına ve O'nun azamet ve celalini küçümsemelerine yol açacak kadar bir kötülük ve şerrin bulunduğunu gösterir. Denildiğine göre, Uzeyr'in Allah'ın oğlu olduğunu iddia etmelerinin sebebi şudur: Allah, Benî İsrail'in üzerine krallar musallat edip onları paramparça edince ve Tevrat'ı taşıyanları öldürünce, Uzeyr'i sonradan Tevrat'ı ya da çoğunu ezberinde korur bulmuşlar; o da onlara ezberinden yazdırmış, onlar da bunu kopya etmişlerdir. Bunun üzerine bu çirkin iddiayı ortaya atmışlardır. {Hristiyanlar ise: "Mesih" dediler,} yani Meryem oğlu İsa "Allah'ın oğludur" dediler. Allah Teâlâ buyurdu ki: {Bu,} söyledikleri bu söz {ağızlarıyla söyledikleri bir sözdür.} Bunun için bir delil ve kanıt ortaya koyamazlar. Ne dediğine aldırış etmeyen kimse, söylediği hiçbir sözden dolayı şaşırtıcı olmaz; çünkü onu istediği sözü söylemekten alıkoyacak ne bir din ne de bir akıl vardır. Bu yüzden şöyle buyurdu: {Daha önce inkâr edenlerin sözüne benzer bir söz söylüyorlar.} Yani bu sözlerinde, "Melekler Allah'ın kızlarıdır" diyen müşriklerin sözüne benziyorlar; kalpleri birbirine benzediği için sözleri de batıllıkta birbirine benzemiştir. {Allah onları kahretsin! Nasıl da döndürülüyorlar!} Yani açık ve apaçık hakikatten, apaçık batıl söze nasıl çevriliyorlar? Bu durum, büyük ve çok kalabalık bir ümmetin bir söz üzerinde birleşmesi şaşırtıcı olsa da, onun batıllığını en basit bir düşünce ve akla başvurmak bile gösterir. Bunun bir sebebi vardır; o da şudur: {Âlimlerini} yani din bilginlerini {ve rahiplerini} yani ibadet için kendilerini bu dünyadan soyutlayan kişileri {Allah'ı bırakıp rab edindiler.} Allah'ın haram kıldığını onlara helal kılıyorlar, onlar da helal kılındığı için helal sayıyorlar; Allah'ın helal kıldığını onlara haram kılıyorlar, onlar da haram sayıyorlar. Peygamberlerin dinine aykırı şeriatlar ve sözler koyuyorlar, onlar da bunlara uyuyorlar. Ayrıca şeyhlerine ve ibadet edenlerine aşırı derecede bağlanıyor, onları yüceltiyorlar; kabirlerini Allah'tan başka tapılan putlar edinip, kurbanlar adıyor, dua ediyor ve yardım istiyorlardı. {Meryem oğlu Mesih'i de} Allah'tan başka ilah edindiler. Oysa bunda, peygamberleri aracılığıyla kendilerine bildirilen Allah'ın emrine muhalefet etmişlerdir. Hâlbuki {onlara yalnızca, Allah'a ibadet etmeleri ve O'ndan başka ilah olmadığı halde, yalnız bir olan ilaha kulluk etmeleri emredilmişti.} Bu nedenle ibadet ve itaati yalnızca O'na ihlasla yapacak, sevgi ve duayı yalnızca O'na özgü kılacaklardı. Fakat Allah'ın emrini bir kenara atıp, hakkında hiçbir delil indirmediği şeyleri O'na ortak koştular. {O, onların ortak koştuklarından münezzehtir} yani Allah, onların şirk ve iftiralarından uzaktır, yüce ve tertemizdir; çünkü onlar O'nu bu sözlerle eksik görmekte ve O'nun celaline yakışmayan niteliklerle nitelemektedirler. Allah Teâlâ, sıfatları ve fiillerinde, kemaline ters düşen ve O'na nisbet edilen her şeyden yücedir. Dolayısıyla söyledikleri şeyin hiçbir delilleri olmadığı, benimsedikleri şeye dair bir kanıtları bulunmadığı, bunun yalnızca söyledikleri bir söz ve uydurdukları bir iftira olduğu anlaşılınca, Allah Teâlâ onların bununla {Allah'ın nurunu ağızlarıyla söndürmek} istediklerini bildirdi. Allah'ın nuru: Peygamberleri ile gönderdiği, kitaplarını ile indirdiği dinidir. Allah onu nur olarak adlandırmıştır; çünkü cehalet karanlıklarında ve batıl dinlerde onunla aydınlanılır. Zira o, hakkı bilmeyi ve hakla amel etmeyi içerir; onun dışındakiler ise tam tersidir. İşte Yahudiler, Hristiyanlar ve onlara benzeyen müşrikler, hiçbir delili olmayan sözleriyle Allah'ın nurunu söndürmek istiyorlar. {Allah ise nurunu tamamlamadan başka bir şeyi kabul etmez,} çünkü o, parlak bir nurdur. Bütün yaratılmışlar bir araya gelse de onu söndüremezler. Onu indiren, kulların bütün alınlarını elinde tutan Allah'tır. O, onu kendisine kötülük isteyen herkese karşı korumayı üstlenmiştir. Bunun için şöyle buyurdu: {Kâfirler istemese de Allah nurunu tamamlamadan başka bir şeyi kabul etmez.} Onlar, bu nuru geri çevirip boşa çıkarmak için güçleri yettiğince çaba harcasalar da, çabaları hakka hiçbir zarar veremez. Sonra Allah Teâlâ, tamamlanmasını ve korunmasını üstlendiği bu nuru açıklayarak şöyle buyurdu: {O, peygamberini hidayet ve hak dinle gönderendir.} Hidayet, faydalı ilimdir; hak din ise salih ameldir. Allah'ın Muhammed ﷺ ile gönderdiği şey; Allah'ın isimleri, sıfatları ve fiillerinde, hükümlerinde ve haberlerinde hakkı batıldan ayırmayı; kalpler, ruhlar ve bedenler için faydalı her maslahata, yani dini yalnızca Allah'a halis kılmaya, Allah'ı sevip ona ibadet etmeye emretmeyi; yüce ahlaka ve güzel huylara, salih amellere ve faydalı edeplere emretmeyi; bunlara zıt olan, bunları çürüten ve kalplere, bedenlere, dünyaya ve ahirete zarar veren kötü ahlak ve amellerden men etmeyi kapsar. Allah onu hidayet ve hak dinle gönderdi {ki onu, müşrikler istemese de bütün dinlerin üstüne çıkarsın.} Yani onu, delil ve burhanla, kılıç ve mızrakla diğer bütün dinlerin üstüne yükseltsin; müşrikler bunu istemeseler, ona tuzaklar kursalar ve hile yapsalar da... Çünkü kötü hile yalnızca sahibine zarar verir. Allah'ın va'di mutlaka gerçekleşir ve güvence verdiği şey mutlaka yerine gelir.