Allah Teâlâ, antlaşmalı müşriklerden, eğer ahitlerinde dururlarsa, onlara karşı da ahde vefa ile dürüst davranmanızı emrettikten sonra şöyle buyurur: {Ahitlerinden sonra yeminlerini bozarlar ve dininize dil uzatırlarsa} yani yeminlerini çözüp bozarlar; sizinle savaşırlar veya savaşınıza yardım ederler ya da sizi eksiltmeye kalkarlar. {Dininize dil uzatırlarsa} yani dini ayıplarlar ve onunla alay ederler. Bu ifadeye dine, ya da Kur'an'a yönelik her türlü dil uzatma girer. {O hâlde küfrün önderleriyle savaşın} yani bunların önderleri, Rahmân'ın dinine dil uzatan, Şeytan'ın dinini destekleyen reisleri. Onları özellikle zikretmesinin sebebi, suçlarının büyüklüğü ve diğerlerinin onlara tâbi olmasıdır. Ayrıca dine dil uzatıp onu reddetmeye kalkışan kimsenin de küfrün önderlerinden olduğunu belirtmek içindir. {Çünkü onların yeminleri yoktur} yani üzerinde durmaya bağlı kalacakları ahitleri ve misakları yoktur; aksine daima hain ve ahdi bozan kimselerdir, onlara güvenilmez. {Belki vazgeçerler} onlarla sizin savaşmanız sonucunda dininize dil uzatmaktan. Bazen de dine girerler. Sonra Allah onlarla savaşmaya teşvik eder ve bu düşmanların sergilediği ve bu yüzden savaşı gerektiren niteliklerini zikrederek müminleri harekete geçirir: {Yeminlerini bozan, Peygamber'i yurdundan çıkarmaya kalkışan bir topluluğla savaşmayacak mısınız?} Peygamber'in saygı görmesi, değer verilmesi ve yüceltilmesi gerekirken. Onlar, Peygamber'i yurdundan çıkarmaya ve sürgün etmeye niyetlendiler ve bunun için güçlerinin yettiği kadar çaba sarf ettiler. {Onlar sizinle ilk defa başladılar} çünkü ahdi bozup size karşı yardım ettiler. Bu da, antlaşmalı olan Kureyş'in, Resûlullah ﷺ'in müttefiki Huzâa'ya karşı müttefikleri Benî Bekr'e yardım edip onlarla birlikte savaşmasıdır; bu olay siyer kitaplarında geniş biçimde anlatılmıştır. {Onlardan mı korkuyorsunuz?} onlarla savaşmayı terk etmek için. {Eğer müminseniz, korkmaya lâyık olan Allah'tır} çünkü O sizi onlarla savaşmakla emretmiş ve bunu size en kuvvetli şekilde vurgulamıştır. Eğer müminseniz Allah'ın emrine uyun, onlardan korkup Allah'ın emrini terk etmeyin. Sonra onlarla savaşmayı emretti ve bu savaşın doğuracağı faydaları zikretti. Bütün bunlar müminleri onlarla savaşmaya teşvik ve harekete geçirmek içindir. Şöyle buyurur: {Onlarla savaşın; Allah onlara sizin elinizle azap etsin} öldürmek suretiyle, {onları rezil etsin} ve Allah size onlara karşı zafer verdiğinde onları rezil etsin; onlar, rezil edilmesi istenen ve buna özenilen düşmanlardır. {Sizi onlara karşı zafere ulaştırsın} bu Allah'tan bir vaad ve gerçekleşmiş bir müjdedir. {Mü'min bir kavmin gönüllerine şifa versin} {Kalplerinin öfkesini gidersin.} Çünkü müminlerin kalplerinde bu düşmanlara karşı öfke ve hiddet vardır; onlarla savaşmak ve öldürmek, mü'minlerin kalbindeki kederi ve üzüntüyü giderecek bir şifadır. Zira onların Allah'a ve Resûlü'ne karşı savaşan, Allah'ın nurunu söndürmeye çalışan kimseler olduklarını görürler. Bu, Allah'ın kullarına olan sevgisini ve onların hâllerini gözettiğini gösterir; öyle ki, şer'î maksatlar arasında onların göğüslerindekini şifalandırmayı ve öfkelerini gidermeyi de kılmıştır. Sonra şöyle buyurdu: {Dilediğine de Allah tevbe nasip eder.} Bu savaşanlardan dilediğine, onu İslâm'a girmeye muvaffak kılarak, İslâm'ı kalplerinde süsleyerek, küfrü, fıskı ve isyanı kendilerine çirkin göstererek tevbe nasip eder. {Allah bilendir, hikmet sahibidir.} Her şeyi yerli yerine koyar; hangisinin imana lâyık olduğunu bilir, onu hidayete erdirir; lâyık olmayanı ise sapkınlığı ve azgınlığı içinde bırakır.