Allah Teâlâ şöyle buyurur: {Göğe ve geceleyin gelene andolsun.} Sonra "târiḳ"i, "Nâcim-i sâḳıb" (delici yıldız) diye açıklar; yani nuru delip geçen, göklerin içinden geçerek [yere kadar ulaşıp görülen] parlak yıldız. Doğrusu, bu bir cins ismidir ve delici bütün yıldızları kapsar. Ayrıca bunun Zühal (Satürn) olduğu da söylenmiştir; o, yedi göğü delip içinden geçer ve oradan görünür. Geceleyin geldiği için "târiḳ" diye adlandırılmıştır. Yemin edilen şey ise şu sözdür: {Her cana bir koruyucu görevlendirilmiştir.} Yani onun yaptığı iyi ve kötü amelleri kaydeden melekler vardır ve yaptığı amel karşılığında cezalandırılacaktır. {İnsan neyden yaratıldığına baksın.} Yani yaratılışını ve başlangıcını düşünsün; çünkü o {atılan bir sudan} yaratılmıştır. Bu su, {bel kemiği ile göğüs kemikleri arasından çıkan} meniden ibarettir. Bu ifade, erkeğin bel kemiği ile kadının göğüs kemikleri (iki memesi) arasından çıktığı şeklinde anlaşılabilir. Bir de atılan su olan meninin erkeğe ait olduğu, onun bel ile göğüs arasındaki yerden çıktığı anlamı da akla gelir. Bu ikinci görüş daha uygun görünmektedir; çünkü Allah, atılan suyu tarif etmiş, atılışı hissedilen ve görülen şey erkeğin meniyidir. Aynı şekilde "terâib" kelimesi de erkek için kullanılır; çünkü terâib, erkek için kadındaki göğüsler gibidir. Eğer kadın kastedilseydi, "bel ile iki göğüs arasından" gibi bir ifade kullanılırdı. Allah en doğrusunu bilir. Demek ki insanı, zor bir yerden çıkan atılan sudan yaratan Allah, onu ahirette geri döndürmeye, diriltmeye, yeniden kaldırmaya ve karşılık vermeye kadirdir. Bir görüşe göre ayetin anlamı, Allah'ın bel kemiğinde akıtılan suyu geri döndürmeye kadir olduğudur. Bu anlam doğru olsa da ayetin kastettiği mana değildir. Nitekim ayetin devamında {Sırların ortaya çıkarılacağı gün} buyurulmuştur. Yani göğüslerdeki sırlar sınanır ve kalplerde bulunan hayır ve şer yüzlerde görünür. Allah Teâlâ şöyle buyurur: {O gün kimi yüzler ağarır, kimi yüzler kararır.} [Âl-i İmrân: 106] Dünyada birçok şey gizli kalır ve insanlara gözle görülür biçimde belli olmaz. Kıyamette ise iyilerin iyiliği, kötülerin kötülüğü açığa çıkar ve işler apaçık hâle gelir. {Onun kendini savunacak bir gücü de, yardım edecek bir yardımcısı da olmaz.} Bu yemin, amel sahiplerinin amel ettikleri ve karşılık gördükleri andaki durumlarına dairdir. Sonra Allah, Kur'an'ın doğruluğu hakkında ikinci bir yemin ederek şöyle buyurur: {Yağmur dönen göğe ve yarılan yere andolsun.} Yani gök her yıl yağmuru geri gönderir, yer bitkiler için yarılır ve böylece insanlar ile hayvanlar yaşar. Gök ayrıca her an ilahi takdirleri ve işleri de geri gönderir; yer de ölülerini çıkarmak üzere yarılır. {Şüphesiz o (Kur'an), kesin bir sözdür.} Yani Kur'an, apaçık bir hak ve doğru sözdür. {O, şaka değildir.} Yani o, şaka olmayan ciddi bir sözdür; taifeler ve görüşler arasında hükmeden, anlaşmazlıkları çözen bir sözdür. {Onlar} yani Peygamber ﷺ'i ve Kur'an'ı yalanlayanlar {bir tuzak kuruyorlar.} Hakkı yok etmek ve bâtılı güçlendirmek için hile yapıyorlar. {Ben de bir tuzak kuruyorum.} Yani hakkı açığa çıkarmak için, kâfirler istemese de ve onların getirdiği bâtılı def etmek için. Bundan şu anlaşılır: Galip gelen Allah'tır; çünkü insan, kudretli ve bilgili olan Allah'ın tuzağı karşısında galip gelemeyecek kadar zayıf ve değersizdir. {Öyleyse kâfirleri yavaşça, az bir süre için mühlet ver.} Yani kısa bir süre bekle; azap kendilerine indiğinde işlerinin sonunu bilecekler.