Allah Teâlâ Peygamberine ﷺ şöyle buyuruyor: {Ey Peygamber! Mü'minleri savaşa teşvik et.} Yani onları, kararlılıklarını güçlendirecek ve himmetlerini canlandıracak her yolla kendisine doğru harekete geçir ve ayağa kaldır: cihada ve düşmanla boy ölçüşmeye özendir, bunun tersinden sakındır, cesaretin ve sabrın faziletlerini anlat, bunların dünya ve ahirette doğuracağı hayırları hatırlat, korkaklığın zararlarını belirt; korkaklığın, dini ve merdaneliği eksiltecek aşağılık bir huy olduğunu ve cesaretin mü'minlere diğerlerinden daha yakışacağını açıkla. [Kur'an: "Eğer siz acı çekiyorsanız, onlar da sizin acı çektiğiniz gibi acı çekiyorlar. Siz Allah'tan onların ummadıklarını umuyorsunuz."] [Nisâ: 104]. {Sizden yirmi sabreden kimse bulunursa, iki yüzü yenerler; sizden yüz kişi bulunursa, kâfirlerden bin kişiyi yenerler.} Yani bir kişi, on kâfire karşı durur. Bunun sebebi şudur: Kâfirler {anlamayan bir topluluktur}; yani Allah'ın yolunda cihad edenler için hazırladığı mükâfatı bilmezler. Onlar yeryüzünde üstünlük taslamak ve orada bozgunculuk yapmak için savaşırlar. Siz ise savaşın amacını bilirsiniz: Allah'ın kelimesini yüceltmek, dinini ortaya koymak, Allah'ın kitabını savunmak ve Allah katında en büyük kurtuluşa ermektir. Bunların hepsi cesaret, sabır ve savaşa atılmanın sebepleridir. Sonra Allah, bu hükmü kullarına hafifletmiş ve şöyle buyurmuştur: {Şimdi Allah sizden yükü hafifletti; sizde bir zayıflık bulunduğunu da bilmiştir.} Rahmeti ve hikmeti hafifletmeyi gerektirmiştir. {Sizden yüz sabırlı kimse bulunursa, iki yüzü yenerler; sizden bin kişi bulunursa, Allah'ın izniyle iki bini yenerler. Allah sabredenlerle beraberdir.} Yani O'nun yardımı ve desteğiyle. Bu ayetlerin şekli, mü'minlerin belirli bir sayıya ulaştıklarında, karşılarındaki aynı sayıdaki kâfirleri yenecekleri yolunda bir haber verme biçimindedir ve Allah'ın, mü'minlere içlerine koyduğu imani cesaret sebebiyle lütufta bulunduğunu gösterir. Ancak anlamı ve gerçek mahiyeti bir emirdir. Allah, ilk başta mü'minlere şunu emretmiştir: Bir kişi on kişiden, on kişi yüz kişiden, yüz kişi bin kişiden kaçamaz. Sonra Allah bunu hafifletmiş; mü'minlerin kendilerinin iki katı kâfirden kaçmaları caiz olmamış, iki katından fazlasıyla karşılaşırlarsa kaçmalarına izin verilmiştir. Ancak bu görüşe iki itiraz yöneltilebilir. Birincisi: Ayet haber kalıbındadır ve haberin asıl olan yanı, kendi anlamında kalmasıdır; buradaki amaç bir lütuf bildirmek ve gerçekleşeni haber vermektir. İkincisi: Bu sayının "sabredenler" kaydıyla sınırlandırılması, mü'minlerin sabırla eğitilmiş olmalarını şart koşar. Bunun anlamı şudur: Sabırlı olmazlarsa, sayıca iki katlarından az olsalar bile, zanlarına göre zarar ağır basıyorsa kaçmalarına izin verilir; nitekim İlahi hikmet bunu gerektirir. Birinci itirazın cevabı şudur: {Şimdi Allah sizden yükü hafifletti} sözüyle başlayan ayet sonuna kadar, bunun bağlayıcı ve kesin bir emir olduğunu gösterir. Sonra Allah bu emri o sayıya kadar hafifletmiştir. Bu da onun bir emir olduğunu açıkça ortaya koyar, lafzı haber kalıbında olsa bile. Denilebilir ki, haber lafzıyla gelmesinde emir lafzında bulunmayan ince bir nükte vardır: mü'minlerin kalplerini güçlendirmek ve kâfirleri yeneceklerine dair müjde vermek. İkinci itirazın cevabı şudur: Bu kaydın "sabredenler" ile sınırlanmasının amacı, sabra teşvik etmek ve sizin de bunu sağlayacak sebepleri yerine getirmeniz gerektiğini bildirmektir. Mü'minler bu sebepleri yerine getirdiklerinde, imani sebepler ve maddi sebepler birlikte, Allah'ın haber verdiği, bu az sayıdaki birliğe verilecek zaferin gerçekleşeceğinin müjdecisi olur.