Allah Teâlâ, inatçıların cahilliğini ve alay, inat ve aciz bırakma amacıyla Allah'ın azabını acele istemelerini beyan ederek şöyle buyurur: {Bir isteyici istedi} yani bir dua eden dua etti, bir istekte bulunan istekte bulundu {kâfirlere vaki olacak bir azabı} (istedi). Bu azap, küfür ve inatlarından dolayı onlara hak olmuştur. {Allah'tan ona engel olacak yoktur} yani acele istenen bu azabı, azgın müşriklerden acele isteyenlerin, inmeden önce onu savacak ya da inmesinden sonra kaldıracak hiçbir kimsesi yoktur. Bu söz, Nadr b. Hâris el-Kureşî veya başka müşriklerin şöyle dua etmesi üzerine indi: "Allah'ım! Eğer bu, senin katından gelen hak ise, üzerimize gökten taşlar yağdır veya bize acı bir azap getir." Ayetlerin devamı için bkz. [Enfâl: 32]. Azap mutlaka Allah'tan onların üzerine gelecektir; ya dünyada hemen verilir ya da ahirete ertelenir. Eğer Allah'ı tanısalar, O'nun azametini, saltanatının genişliğini, isim ve sıfatlarının kemalini bilselerdi, acele istemezler, teslim olur ve edeplenirlerdi. Bu sebeple Allah Teâlâ, onların çirkin sözlerine zıt olan azametini haber verir ve şöyle buyurur: {Mearic sahibi} yani yücelik, celal, azamet ve bütün yaratılmışları tedbir etme sahibi olan Allah'a, {melekler ve Rûh O'na yükselir}. Melekler, kendisine tedbir ettiği işlerle O'na yükselir; Rûh da yükselir. Bu isim cins ismidir ve iyisi, kötüsü bütün ruhları kapsar. Bu, ölüm anındadır. Ebrâr (iyi kimseler)in ruhları Allah'a yükselir, her göğe geçişine izin verilir, nihayet Allah azze ve celle'nin bulunduğu göğe ulaşır; rabbine selam verir, O'nun yakınlığına erişir, O'na yaklaşmaktan sevinç duyar ve O'ndan övgü, ikram, iyilik ve yüceltme görür. Fâcirlerin ruhları ise yükselir, göğe ulaştıklarında izin istenir ama izin verilmez ve yeryüzüne geri döndürülürler. Sonra, meleklerin ve ruhların Allah'a yükseldiği mesafeyi anlatır; bu yükseliş, kendilerine kolaylaştırılan sebepler, onlara verilen incelik, hafiflik ve hızlı yürüyüş sayesinde bir günde gerçekleşir. Oysa bu mesafe, olağan yürüyüşle, yükselişin başlangıcından varışa kadar elli bin yıl kadardır. Bu mesafenin sınırı ve yükselen melekler ile yüce meclisin sonu yalnızca O'nun bilmesindedir. İşte bu büyük mülk, bu geniş âlem, üst ve alt bütün varlık, yüce ve en yüce olan Allah'ın yaratması ve tedbiri altındadır. O, onların zahir ve batın hallerini bilir, durak ve geçici yerlerini bilir; rahmeti, iyiliği ve rızkıyla herkese ulaştırır, kader hükmünü, şer'î hükmünü ve cezâ hükmünü onlar üzerinde yürütür. Bu nedenle, azametini bilmeyen, ona hakkıyla değer vermeyen, aciz bırakma ve imtihan yoluyla azabı acele isteyen kavimlerin vay haline! Onları mühlet verip ihmal etmeyen, onlar kendisine eziyet ederken sabreden, onlara âfiyet ve rızık veren Halîm (yumuşak huylu) olan Allah'ı tenzih ederiz. Bu, bu âyet-i kerimenin tefsirindeki ihtimallerden biridir; bu durumda bu yükseliş ve çıkış dünyadadır, çünkü önceki bağlam buna delalet eder. Bir de bunun kıyamet gününde olması ihtimali vardır. Allah tebâreke ve teâlâ, kıyamet gününde kullarına, kendi azametinden, celalinden ve kibriyasından, meleklerin ve ruhların yükselip inmesi, ilahi tedbirler ve yaratılıştaki işler gibi kendisini bilmenin en büyük delili olan şeyleri gösterir. O gün, uzunluğu ve şiddeti bakımından elli bin yıl olan bir gündür; ancak Allah onu mümine hafifletir. {Sabret, güzel bir sabır} buyruğu ise şu anlama gelir: Kavmine davetinde güzel bir sabırla sabret; bıkkınlık ve usanç göstermeden, Allah'ın emri üzerinde dur ve kullarını tevhide davet et. Onların boyun eğmemesi ve ilgisizliği seni bundan alıkoymasın; çünkü bu konuda sabretmek çok büyük bir hayırdır. {Onlar onu uzak görürler, biz ise onu yakın görürüz.} Zamir, azabı alaycı bir şekilde isteyenlerin azabının vaki olacağı dirilişe döner. Yani onların durumu, dirilişi inkar eden veya bedbahtlık ve sarhoşluk kendisine galip gelmiş olan kimsenin durumudur; öyle ki önündeki diriliş ve haşrin hepsi ona uzak görünür. Allah ise onu yakın görür; çünkü O, merhametli ve halîmdir, acele etmez; olacağını bilir ve gelecek her şey yakındır. Sonra o günün dehşetlerini ve orada olacakları anlatır ve buyurur ki: {O gün gök...}.