Yani: { هو الذي خلقكم } ey insanlar, kalabalık olmanıza ve dağınık biçimde yeryüzüne yayılmanıza rağmen, { من نفس واحدة } yani insanlığın babası Âdem aleyhisselâm'dan yarattı. { وجعل منها زوجها } yani Âdem'den eşi Havvâ'yı yarattı ki Âdem ona sükûn bulsun. Çünkü eşi kendisinden olduğunda aralarında, birinin diğerine meyletmesini gerektirecek bir uyum ve benzerlik oluştu; böylece her biri, şehvet yularıyla diğerine boyun eğdi. { فلما تغشاها } yani ona yaklaşıp birleştiğinde, Rabbin takdiri gereği bu şehvet ve bu birleşmeden nesil meydana geldi; [bunun ardından] hafif bir hamile kaldı. Bu, hamileliğin başlangıcında olup kadın bunu hissetmez ve bu onu ağırlaştırmaz. { فلما } hamilelik sürdü ve { أثقلت } karnında büyüyüp ağırlaşınca, onların kalbinde çocuğa ve onun sağ salim, hiçbir kusuru olmadan dünyaya gelmesine karşı bir şefkat oluştu. Bunun üzerine ikisi de { الله ربهما } Rablerine dua ettiler: { لئن آتيتنا } bize { صالحا } yaratılışı düzgün, tam ve eksiksiz bir çocuk verirsen { لنكونن من الشاكرين } andolsun şükredenlerden olacağız. { فلما آتاهما صالحا } istedikleri gibi salih bir çocuk verince ve bu nimet onlara tamamlanınca, { جعلا له شركآء فيمآ آتاهما } yani Allah'ın tek başına yaratıp nimetini verdiği, anne babasının gözünü aydınlatan bu çocukta Allah'a ortaklar koştular ve onu Allah'tan başkasının kulu yaptılar. Bu ya çocuğa "Abdülhâris", "Abdülazîz", "Abdülkâbe" gibi Allah'tan başkasının kulu olduğunu gösteren isimler vermek ya da insanların sayamayacağı nimetlerle kendilerine lütfedildikten sonra ibadette Allah'a ortak koşmaktır. Bu, türden cinse geçiştir; çünkü konuşmanın başı Âdem ve Havvâ hakkındaydı, sonra genel olarak insan cinsine geçildi. Bu durumun zürriyette çok görüldüğünde şüphe yoktur. Bu yüzden Allah, onları şirkin bâtıllığı konusunda ikrar ettirmiş ve bu konuda, şirk sözde de olsa fiilde de olsa, en büyük zulmü işlediklerini bildirmiştir. Çünkü onları tek bir nefisten yaratan, eşini ondan yaratan, kendi nefislerinden onlara eşler kılan ve aralarında birbirlerine sükûn bulmalarını, ısınıp haz almalarını sağlayan sevgi ve merhamet koyan, ardından şehvetin, lezzetin, çocukların ve neslin elde edileceği yolu gösteren Allah'tır. Sonra zürriyeti anne karnında, nefislerinin özlemle beklediği belirli bir vakitte var etmiş, onların da bu çocuğun sağ salim, sağlıklı çıkmasını Allah'tan dilemelerini sağlamış; böylece Allah onlara nimetini tamamlamış ve isteklerine ulaştırmıştır. Öyleyse onun kulluğa layık olması, ibadette hiçbir şeyi ona ortak koşmamaları, dinlerini yalnızca Ona halis kılmaları gerekmez mi? Ama iş tersine olmuş; { يخلق شيئا وهم يخلقون } hiçbir şey yaratamayan, kendileri yaratılmış olan şeyleri Allah'a ortak koşmuşlardır. { ولا يستطيعون لهم } yani kendilerine tapanlara { نصرا ولآ أنفسهم ينصرون } yardım edemezler, kendilerine de yardım edemezler. Hiçbir şey yaratmayan, zerre kadar bir şeye sahip olmayan, bizzat yaratılmış olan ve kendisine tapanlardan sıkıntıyı dahi defedemeyen, hatta kendini bile koruyamayan bir şeyi Allah'ın yanında nasıl ilah edinirsiniz?! Bu, en büyük zulüm ve en büyük akılsızlıktır. { وإن تدعوا } ey müşrikler, Allah'tan başka taptığınız bu putları { إلى الهدى } hidayete çağırsanız { لا يتبعوكم } size uymazlar; { سوآء عليكم أدعوتموهم أم أنتم صمتون } onları çağırmanız da sessiz kalmanız da sizin için birdir. Bu durumda insan, onlardan daha iyi bir konumdadır; çünkü onlar işitmez, görmez, ne hidayet verir ne de hidayete erdirilebilirler. Akıllı ve düşünen biri bütün bunları soyut olarak tasavvur ettiğinde, bunların ilahlığının batıl olduğuna ve onlara tapanların akılsızlığına kesin olarak hükmeder.