Allah, insanların gördüğü ve göremediği bütün şeylere yemin etmiştir. Bu yeminin kapsamına bütün yaratılmışlar girer; hatta Allah'ın kendi yüce zâtı da bu kapsamdadır. Yemin, Resûl'ün getirdiği bu Kur'an-ı Kerîm'le ilgili olarak onun doğruluğunu ve Resûlün, Allah'tan kendisine bildirileni tebliğ ettiğini ifade etmektedir. Allah, Resûlünü düşmanlarının ona attığı "şair" veya "sihirbaz" iftirasından tenzih etmiştir. Onları bu söylemlere sevk eden şey, iman etmemeleri ve düşünüp öğüt almamalarıdır. Eğer iman edip düşünseler, kendilerine fayda ve zarar verecek olanı bilirlerdi. Bunun bir yolu, Muhammed ﷺ'in durumuna bakmaları, onun vasıf ve ahlâkını incelemeleridir. O zaman güneş gibi apaçık bir gerçeği görürlerdi: Muhammed ﷺ gerçekten Allah'ın Resûlüdür ve getirdiği şey âlemlerin Rabbi tarafından indirilmiş bir vahiydir; bu, beşer sözünün olamayacağı, konuşanın azametini, sıfatlarının yüceliğini, kullarını terbiye etmedeki kemâlini ve kullarının üstündeki yüceliğini gösteren bir kelamdır. Ayrıca onların bu zanları, Allah'ın şanına ve hikmetine yakışmayan bir zandır. Çünkü Resûl, Allah'a karşı bir söz uydurup iftira etseydi, [Kur'an: "Eğer o, bize karşı bazı sözleri uydurmuş olsaydı, onu sağ elinden yakalardık, sonra şah damarını keserdik."] Şah damarı (el-vetîn), kalbe bağlı bir damardır; kesildiğinde insan ölür. Farzedelim ki —hâşâ ve kellâ— Resûl Allah'a karşı yalan söylemiş olsaydı, Allah onu hemen cezalandırır, mutlak güç sahibi ve galib olan biri olarak onu yakalardı. Çünkü Allah hakîmdir, her şeye kâdirdir. Onun hikmeti, kendisi hakkında yalan uyduran kimseyi mühlet vermemesini gerektirir. Bu kişi, Allah'ın kendisine, kendisine muhalefet edenlerin kanlarını ve mallarını helâl kıldığını, kendisinin ve tabileri için kurtuluş, kendisine muhalefet edenler için ise helâk bulunduğunu iddia etmektedir. Allah, Resûlünü mûcizelerle desteklemiş, getirdiği şeyin doğruluğunu apaçık âyetlerle ispatlamış, ona düşmanlarına karşı yardım etmiş ve onları onun eline teslim etmiştir; bu da Resûlün risaletine dair en büyük şahittir. [Kur'an: "Sizden hiçbiriniz onu (Allah'ın azabını) önleyemezsiniz."] Yani: Eğer Allah onu helâk etseydi, bu durumda ne kendisi kendini koruyabilirdi ne de bir kimse onu Allah'ın azabından alıkoyabilirdi. [Kur'an: "Şüphesiz bu (Kur'an), takva sahipleri için bir öğüttür."] Yani, Kur'an-ı Kerîm, takva sahiplerine dünya ve âhiret maslahatlarını hatırlatır; onlar da bunları bilir ve bunlara göre amel ederler. Kur'an, onlara itikadî esasları, güzel ahlâkı ve şer'î hükümleri hatırlatır; böylece onlar Rabbânî âlimler, arif kullar ve hidayete erdirilmiş önderler olurlar. [Kur'an: "Biz, sizden bir kısmının onu yalanladığını elbette biliyoruz."] Bu, yalanlayanlara yönelik bir tehdit ve uyarıdır; çünkü Allah onları yalanlamalarından dolayı şiddetli bir azapla cezalandıracaktır. [Kur'an: "Şüphesiz o (Kur'an), kâfirler için bir hasrettir."] Çünkü onlar Kur'an'ı inkâr edip ona vaat edilenleri görünce, ona hidayet edilmedikleri ve emrine boyun eğmedikleri için pişman olacaklardır; sevabı kaçırmış, en şiddetli azaba uğramış ve sebepleri kopmuş olacaklardır. [Kur'an: "Şüphesiz o, hakkın ta kendisi olan yakîndir."] Yani: Bu, ilmin en yüksek mertebesidir. Çünkü ilmin en yüksek mertebesi yakîndir; sarsılmayan ve yok olmayan, sabit ilimdir. Yakîn üç mertebeye ayrılır ve her biri bir öncekinden üstündür: Birincisi, ilmü'l-yakîn: Haberden elde edilen ilimdir. Sonra ayne'l-yakîn: Göz duyusuyla idrak edilen ilimdir. Sonra hakkü'l-yakîn: Dokunma ve bizzat tecrübe yoluyla, tatma duyusuyla idrak edilen ilimdir. Bu Kur'an-ı Kerîm, bu vasfıyla, kesin delillerle desteklenmiş ilimleri ve îmânî hakikat ve marifetleri içermektedir; bunları tadan kimse hakkü'l-yakîne ulaşır. [Kur'an: "Öyleyse büyük Rabbinin adını tesbih et."] Yani: Onu, celâline yakışmayan şeylerden tenzih et ve cemal, celâl ve kemal sıfatlarını zikrederek onu takdis et.