Allah Teâlâ, Peygamberi ﷺ'e şöyle buyuruyor: {Artık yalanlayanlara itaat etme.} Yani seni yalanlayan, hakkı inkâr eden kimseler. Çünkü bunlar itaat edilmeye layık değildir; zira yalnızca kendi heveslerine uygun olan şeyleri emrederler, batıldan başkasını istemezler. Onlara uyan kimse, kendisine zarar verecek olan şeye atılmış olur. Bu hüküm, her yalanlayan kişi ve yalanlamadan doğan her itaat için geçerlidir; her ne kadar sözün bağlamı belirli bir konuyla ilgili olsa da. Şöyle ki: Müşrikler, Peygamber ﷺ'den kendi ilahlarının ve dinlerinin kusurlarını dile getirmekten vazgeçmesini, onların da ona karşı sessiz kalmasını istemişlerdi. Bunun için Allah şöyle buyurmuştur: {Onlar isterler ki} yani müşrikler isterler ki {sen yumuşak davranasın} yani onların üzerinde bulundukları bazı şeylere ya sözle, ya fiille, ya da tartışılması gereken bir konuda susarak uyasın; {onlar da yumuşak davransınlar.} Ama sen Allah'ın emrini açıkça bildir ve İslam dinini ortaya koy. Çünkü dinin tam olarak ortaya konması, ona karşı olanın çürütülmesi ve ona aykırı olanın kusurlarının açığa çıkarılmasıyla gerçekleşir. {Ve sakın her yemin eden alçağa itaat etme.} Yani çok yemin eden kimseye. Böyle biri ancak yalancı olabilir; yalancı olan da ancak {aşağılık}, yani nefsi alçak, himmeti düşük, hayra dair bir gayesi olmayan, yalnızca nefsinin alçak arzularının peşinde koşan kimsedir. {Hemmâz}, yani insanların ayıplarını çok arayan ve onları gıybet ve alaylarla ya da başka yollarla çok yeren kimse. {Nemmâm}, yani insanlar arasında fitne amacıyla söz taşıyan kimse; yani bir kişinin sözünü başkasına, aralarını bozmak ve düşmanlık ile kin ekmek amacıyla nakleden. {Hayra engel olan}, yani kendisine farz olan nafakalar, keffaretler, zekâtlar ve benzeri hayırlı işleri yapmaktan kaçınan. {Haddi aşan}, yani insanlara can, mal ve namus konularında zulmeden. {Günahkâr}, yani Allah'ın hakkıyla ilgili günahları ve suçları çok olan. {Bunun ardından da kaba, zorba ve hakka boyun eğmeyen}, {Zenîm}, yani soysuz, kökü olmayan, hayır üretebilecek bir kaynağı bulunmayan; ahlakı en çirkin ahlaklardan olan ve kendisinden kurtuluş umulmayan kimse. Kendisinde kötülüğün bir alameti vardır, onunla tanınır. Bu ayetlerin özeti şudur: Allah Teâlâ, her yemin eden yalancıya, nefsi alçak ve ahlakı kötü kimseye itaat etmeyi yasaklamıştır. Özellikle nefsine hayranlık, hakka ve insanlara karşı kibir, insanları küçümseme gibi ahlakları taşıyan; gıybet, nemimlik ve insanları yermek gibi davranışlarda bulunan ve günahları çok olan kimselere itaat yasaklanmıştır. Bu ayetler her ne kadar Velid b. Muğire veya başka bazı müşriklerin hakkında inmiş olsa da, —çünkü Allah onun hakkında şöyle buyurmuştur: {Malı ve oğulları çok diye. Ayetlerimiz kendisine okunduğunda: Bunlar eskilerin masallarıdır, der.} Yani malının ve çocuklarının çokluğu sebebiyle azdı, hakka karşı büyüklendi, gelen hakkı reddetti ve onu eskilerin masalları arasında saydı, oysa bunların doğru ya da yalan olması mümkündür— ancak bu ayetler bu vasfı taşıyan herkesi kapsar. Çünkü Kur'an bütün insanların hidayeti için indirilmiştir; ümmetin ilkini de sonunu da kapsar. Bazen bir ayet, genel kuralın açıklığa kavuşması ve benzer tikel durumların bu genel hükmün içine girdiğinin anlaşılması için belli bir sebeple veya belli bir kişi hakkında iner. Sonra Allah Teâlâ, Kendisinin nitelediği bu sıfatlara sahip olanı tehdit etmiştir: Allah onu burnunun üzerinden damgalayacak ve azabında, onun için bir işaret ve alamet olacak şekilde, ona en zor gelen yerde, yani yüzünde, açık bir azapla azaplandıracaktır.