البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة التحريم · الآية ٤

﴿إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا ۖ وَإِنْ تَظَاهَرَا عَلَيْهِ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلَاهُ وَجِبْرِيلُ وَصَالِحُ الْمُؤْمِنِينَ ۖ وَالْمَلَائِكَةُ بَعْدَ ذَٰلِكَ ظَهِيرٌ﴾

İn tatûbâ ilal lâhi fakad sağat kulûbukumâ va in tazâharâ ’alihi fa innal lâha huva mavlâhu va cibrîlu va sâlihul mu’minîn valma lâ’ikatu ba’dazâlika zahîr

“Ey Peygamber'in eşleri! Eğer ikiniz de Allah'a tevbe ederseniz, kaymış olan kalpleriniz düzelmiş olur. Eğer eşinizin aleyhinde yardımlaşarak bir şey yapmağa kalkarsanız, bilin ki Allah onun dostu, bundan başka Cebrail, iyi müminler ve melekler de yardımcısıdır”

At-Tahrim 66:4 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Bu, Allah'ın Peygamberi Muhammed ﷺ'e bir çıkıştır. Bazı eşlerinin gönlünü hoş tutmak için kendisine cariyesi Mâriye'yi, ya da balı, kendi nefsine haram kılması üzerine, bilinen kıssada, Allah [Teâlâ] şu âyetleri indirdi: {Ey Nebî} yani: Allah'ın kendisine peygamberlik, vahiy ve risalet ihsan ettiği kişi! {Allah'ın sana helal kıldığı şeyi niçin haram kılıyorsun?} Yani Allah'ın sana ve ümmetine lütfettiği temiz şeylerden. {Eşlerinin rızasını arayarak} Bu haramlaştırmayla. {Allah çok bağışlayan, çok merhamet edendir.} Bu, Allah'ın Resûlü'nü bağışladığının, ondan kınamayı kaldırdığının, ona merhamet ettiğinin açık beyanıdır. Ondan çıkan bu haramlaştırma, bütün ümmet için genel bir hükmün teşri edilmesine sebep olmuştur. Bu yüzden Allah Teâlâ, bütün yeminler hakkında genel bir hüküm vererek şöyle buyurdu: {Allah, yeminlerinizin bozulmasını size farz kılmıştır.} Yani: Yeminlerinizin bozulmasını hansi yolla yapacağınızı, hanesi bozmadan önce yeminin çözülmesini, hanesi de yemin bozulduktan sonra kefaretini size teşri edip belirlemiştir. Bu, Allah'ın şu âyetindeki gibidir: {Ey iman edenler! Allah'ın size helal kıldığı temiz şeyleri haram kılmayın ve haddi aşmayın.} [Mâide: 87]... sonuna kadar şöyle buyurur: {Onun kefareti, ailenize yediğiniz orta halli yiyeceklerden on miskine yemek yedirmek, yahut onları giydirmek ya da bir köleyi azat etmektir. Bulamayan kimse üç gün oruç tutar. Yemin ettiğiniz zaman yeminlerinizin kefareti budur.} [Mâide: 89]. Dolayısıyla, bir yiyeceği, bir içeceği ya da bir cariyeyi kendine haram kılan, ya da Allah adına bir işi yapmak veya terk etmek için yemin eden, sonra yemini bozan ya da bozmak isteyen herkesin üzerine bu zikredilen kefaret vaciptir. {Allah sizin velinizdir} Yani işlerinizin üstlenicisi, dininizin ve dünyanızın işlerinde sizi en güzel şekilde yetiştirendir ve sizden şerri def eden şeydir. Bu yüzden size, zimmetlerinizin temizlenmesi için yeminlerinizin bozulmasını farz kılmıştır. {O bilendir, hikmet sahibidir.} Zâhirinizi ve bâtınınızı ilmi kuşatandır; yarattığı ve hükmettiği her şeyde hikmet sahibidir. Bu yüzden size, maslahatlarınıza uygun olduğunu bildiği ve hallerinize münasip gördüğü hükümleri koymuştur. [Sonra şöyle buyurur:] {Peygamber, eşlerinden birine gizlice bir söz söylediğinde...} Müfessirlerin çoğu bunun Hafsa radıyallahu anhâ olduğunu söylemiştir. Peygamber ﷺ ona gizlice bir söz söyledi ve bunu kimseye söylememesini emretti. Hafsa bunu Âişe radıyallahu anhâ'ya anlattı. Allah da onun yaydığı bu haberi Peygamber'e bildirdi. Peygamber ﷺ de onun söylediklerinin bir kısmını ona bildirdi, bir kısmından da kerem ve hilmi gereği yüz çevirdi. {Hafsa} dedi ki: {Bunu sana kim haber verdi?} Yani bizden çıkmamış olan bu haberi. {Bana bilen, her şeyden haberdar olan haber verdi} dedi. Ondan hiçbir şey gizli kalmayan, sırrı ve daha gizlisini bilen Allah. [Sonra şöyle buyurur:] {Eğer ikiniz Allah'a tevbe ederseniz, kalpleriniz eğilmiş olur.} Hitap, Peygamber ﷺ'in saygıdeğer iki eşine, Âişe ve Hafsa radıyallahu anhümâ'yadır. Onlar Peygamber ﷺ'in kendi nefsine sevdiği şeyi haram kılmasına sebep olmuşlardı. Allah onlara tevbe etmeyi teklif etti, bundan dolayı onları azarladı ve kalplerinin eğrildiğini, yani olması gerekenden, Resûlullah ﷺ'e karşı takvâ ve edepten ve ona saygıdan saptığını haber verdi. Ayrıca ona sıkıntı vermemeleri gerektiğini bildirdi. {Eğer ona karşı birbirinize yardım ederseniz} Yani onu zorlayacak bir şeyde birbirinize yardım eder ve bu hal sizden devam ederse, {şüphesiz Allah onun velisidir, Cebrâil ve salih müminler de; ondan sonra melekler de yardımcıdır.} Yani hepsi Resûl'ün yardımcılarıdır, ona arka çıkarlar. Kim bunların yardımcısı olursa o galiptir; onunla çekişen herkes ise hor ve yalnız kalır. Bunda seyyidü'l-mürselîn için en büyük fazilet ve şeref vardır; çünkü Yaratan, kendi [kerim] zâtını ve halkının seçkinlerini bu kerim Resûl'ün yardımcıları kılmıştır. Bunda, bu saygıdeğer iki eş için açıkça görülen bir uyarı vardır. Sonra onları, kadınlara en çok zor gelen bir durumla, yani boşanmayla da korkutmuştur. Şöyle buyurmuştur: {Eğer sizi boşarsa, Rabbi ona sizden daha hayırlı eşler verebilir.} Yani siz ona karşı yükselmeyin; çünkü onu boşasa bile iş ona dar gelmezdi, ona sizin muhtaç olduğu bir durum da olmazdı. Zira kendisine başkaları gelir ve Allah ona sizden dinen ve güzellikçe daha hayırlı eşler verir. Bu, gerçekleşmeyen ve gerçekleşmesi zorunlu olmayan bir şart kipidir. Nitekim o onları boşamamıştır. Eğer boşasaydı da, Allah'ın zikrettiği o faziletli eşler; zahir şeriatları yerine getiren İslam'ı ve bâtın şeriatları, yani itikatlar ve kalp amelleri olan imanı bir araya getiren eşler olacaktı. Kunut, itaatin devamı ve sürekliliğidir. {Tevbe edenler} Allah'ın sevmediği şeylerden tevbe eden... Böylece onları Allah'ın sevdiği şeyleri yapmakla ve Allah'ın sevmediği şeylerden tevbe etmekle nitelendirmiştir. {Dul olanlar ve bakire olanlar} Yani bazıları dul, bazıları bakiredir; Peygamber ﷺ sevdiği şeylerde çeşitlilik bulsun diye. Onlar -Allah onlardan razı olsun- bu korkutma ve terbiyeyi işitince Resûlullah ﷺ'in rızasına koştular. Bu nitelik onlara uygun düştü ve müminlerin en faziletli kadınları oldular. Bunda, Allah'ın Resûlü'ne yalnızca en mükemmel hal ve en yüce işleri seçtiğinin delili vardır. Allah, Resûlü için sözü geçen eşlerinin onunla birlikte kalmasını seçtiğine göre, bu onların kadınların en hayırlısı ve en mükemmeli olduklarını gösterir.

Arapça metin

هذا عتاب من الله لنبيه محمد صلى الله عليه وسلم، حين حرم على نفسه سريته " مارية " أو شرب العسل، مراعاة لخاطر بعض زوجاته، في قصة معروفة، فأنزل الله [تعالى] هذه الآيات { يأيها النبي } أي: يا أيها الذي أنعم الله عليه بالنبوة والوحي والرسالة { لم تحرم مآ أحل الله لك } من الطيبات التي أنعم الله بها عليك وعلى أمتك. { تبتغي } بذلك التحريم { مرضات أزواجك والله غفور رحيم } هذا تصريح بأن الله قد غفر لرسوله، ورفع عنه اللوم، ورحمه، وصار ذلك التحريم الصادر منه سببا لشرع حكم عام لجميع الأمة، فقال تعالى حاكما حكما عاما في جميع الأيمان: { قد فرض الله لكم تحلة أيمانكم } أي: قد شرع لكم، وقدر ما به تنحل أيمانكم قبل الحنث، وما به الكفارة بعد الحنث، وذلك كما في قوله تعالى: يأيها الذين آمنوا لا تحرموا طيبات مآ أحل الله لكم ولا تعتدوا [المائدة: 87] إلى أن قال: فكفارته إطعام عشرة مساكين من أوسط ما تطعمون أهليكم أو كسوتهم أو تحرير رقبة فمن لم يجد فصيام ثلاثة أيام ذلك كفارة أيمانكم إذا حلفتم [المائدة: 89]. فكل من حرم حلالا عليه، من طعام أو شراب أو سرية، أو حلف يمينا بالله، على فعل أو ترك، ثم حنث أو أراد الحنث، فعليه هذه الكفارة المذكورة، وقوله: { والله مولاكم } أي: متولي أموركم، ومربيكم أحسن تربية، في أمور دينكم ودنياكم، وما به يندفع عنكم الشر، فلذلك فرض لكم تحلة أيمانكم، لتبرأ ذممكم، { وهو العليم الحكيم } الذي أحاط علمه بظواهركم وبواطنكم، وهو الحكيم في جميع ما خلقه وحكم به، فلذلك شرع لكم من الأحكام، ما يعلم أنه موافق لمصالحكم، ومناسب لأحوالكم. [وقوله:] { وإذ أسر النبي إلى بعض أزواجه حديثا } قال كثير من المفسرين: هي حفصة أم المؤمنين رضي الله عنها، أسر لها النبي صلى الله عليه وسلم حديثا، وأمر أن لا تخبر به أحدا، فحدثت به عائشة رضي الله عنهما، وأخبره الله بذلك الخبر الذي أذاعته، فعرفها صلى الله عليه …

Kitapta devam et ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

وقال سفيان الثوري وابن علية، عن داود بن أبي هند، عن الشعبي، عن مسروق قال: آلى رسول الله صلى الله عليه وسلم وحرم، فعوتب في التحريم، وأمر بالكفارة في اليمين. رواه ابن جرير. وكذا روي عن قتادة، وغيره، عن الشعبي، نفسه. وكذا قال غير واحد من السلف، منهم الضحاك، والحسن، وقتادة، ومقاتل بن حيان، وروى العوفي، عن ابن عباس القصة مطولة. وقال ابن جرير: حدثنا سعيد بن يحيى، حدثنا أبي، حدثنا محمد بن إسحاق، عن الزهري، عن عبيد الله بن عبد الله، عن ابن عباس قال: قلت لعمر بن الخطاب من المرأتان؟ قال: عائشة وحفصة. وكان بدء الحديث في شأن أم إبراهيم القبطية، أصابها النبي صلى الله عليه وسلم في بيت حفصة في نوبتها (1) فوجدت حفصة، فقالت: يا نبي الله، لقد جئت إلي شيئا ما جئت إلى أحد من أزواجك، في يومي، وفي دوري، وعلى فراشي. قال: "ألا ترضين أن أحرمها فلا أقربها؟ ". قالت: بلى. فحرمها وقال: "لا تذكري ذلك لأحد". فذكرته لعائشة، فأظهره الله عليه، فأنزل الله: {يا أيها النبي لم تحرم ما أحل الله لك تبتغي مرضاة أزواجك} الآيات (2) فبلغنا أن رسول الله صلى الله عليه وسلم كفر [عن] (3) يمينه، وأصاب جاريته (4) . وقال الهيثم بن كليب في مسنده: حدثنا أبو قلابة عبد الملك بن محمد الرقاشي، حدثنا مسلم بن إبراهيم، حدثنا جرير بن حازم، عن أيوب، عن نافع، عن ابن عمر، عن عمر قال: قال النبي صلى الله عليه وسلم لحفصة: "لا تخبري أحدا، وإن أم إبراهيم علي حرام". فقالت: أتحرم ما أحل الله لك؟ قال: "فوالله لا أقربها". قال: فلم يقربها حتى أخبرت عائشة. قال فأنزل الله: {قد فرض الله لكم تحلة أيمانكم} وهذا إسناد صحيح، ولم يخرجه أحد من أصحاب الكتب الستة، وقد اختاره الحافظ الضياء المقدسي في كتابه المستخرج (5) . وقال ابن جرير: أيضا حدثني يعقوب بن إبراهيم، حدثنا ابن علية، حدثنا هشام الدستوائي قال: كتب إلي يحيى يحدث عن يعلى بن حكيم، عن سعيد بن جبير: …

Kitapta devam et ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

من اجتنابه جاريته، وتحريمها على نفسه، أو تحريم ما كان له حلالا مما حرمه على نفسه بسبب حفصة. وبنحو الذي قلنا في ذلك قال أهل التأويل.

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ٢٣/٩٣) ↗

التحرير والتنوير

4] إن تتوبا إلى الله فقد صغت قلوبكما وإن تظاهرا عليه فإن الله هو مولاه وجبريل وصالح المؤمنين والملائكة بعد ذلك ظهير (4) التفات من ذكر القصتين إلى موعظة من تعلقت بهما فهو استئناف خطاب وجهه الله إلى حفصة وعائشة لأن إنباء النبيء صلى الله عليه وسلم بعلمه بما أفشته القصد منه الموعظة والتحذير والإرشاد إلى رأب ما انثلم من واجبها نحو زوجها. وإذ قد كان ذلك إثما لأنه إضاعة لحقوق الزوج وخاصة بإفشاء سره ذكرها بواجب التوبة منه. وخطاب التثنية عائدة إلى المنبئة والمنبأة فأما المنبئة فمعادها مذكور في الكلام بقوله: إلى بعض أزواجه [التحريم: 3] . وأما المنبأة فمعادها ضمني لأن فعل نبأت [التحريم: 3] يقتضيه فأما المنبئة فأمرها بالتوبة ظاهر. وأما المذاع إليها فلأنها شريكة لها في تلقي الخبر السر ولأن المذيعة ما أذاعت به إليها إلا لعلمها بأنها ترغب في تطلع مثل ذلك فهاتان موعظتان لمذيع السر ومشاركة المذاع إليه في ذلك وكان عليها أن تنهاها عن ذلك أو أن تخبر زوجها بما أذاعته عنه ضرتها. وصغت: مالت، أي مالت إلى الخير وحق المعاشرة مع الزوج، ومنه سمي سماع الكلام إصغاء لأن المستمع يميل سمعه إلى من يكلمه، وتقدم عند قوله تعالى: ولتصغى إليه أفئدة الذين لا يؤمنون بالآخرة في سورة الأنعام [113] . وفيه إيماء إلى أن فيما فعلتاه انحرافا عن أدب المعاشرة الذي أمر الله به وأن عليهما أن تتوبا مما صنعتاه ليقع بذلك صلاح ما فسد من قلوبهما. وهذان الأدبان الثامن والتاسع من الآداب التي اشتملت عليها هذه الآيات. والتوبة: الندم على الذنب، والعزم على عدم العودة إليه وسيأتي الكلام عليها في هذه السورة. وإذ كان المخاطب مثنى كانت صيغة الجمع في (قلوب) مستعملة في الاثنين طلبا لخفة اللفظ عند إضافته إلى ضمير المثنى كراهية اجتماع مثنيين فإن صيغة التثنية ثقيلة لقلة دورانها في الكلام. فلما أمن اللبس ساغ التعبير بصيغة الجمع عن التثنية.

التحرير والتنوير (ابن عاشور، ت ١٣٩٣هـ: ٢٨/٣٥٦) ↗