سورة التحريم · الآية ٢
﴿قَدْ فَرَضَ اللَّهُ لَكُمْ تَحِلَّةَ أَيْمَانِكُمْ ۚ وَاللَّهُ مَوْلَاكُمْ ۖ وَهُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ﴾
Kad faradal lâhu lakum tahillata aymânikum vallâhu mavlâkum va huval’alîmul hakîm
“Allah şüphesiz size, yeminlerinizi keffaretle geri almanızı meşru kılmıştır. Allah sizin dostunuzdur. O, bilendir, Hakim'dir”
At-Tahrim 66:2 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
Bu, Allah'ın Peygamberi Muhammed ﷺ'e bir çıkıştır. Bazı eşlerinin gönlünü hoş tutmak için kendisine cariyesi Mâriye'yi, ya da balı, kendi nefsine haram kılması üzerine, bilinen kıssada, Allah [Teâlâ] şu âyetleri indirdi: {Ey Nebî} yani: Allah'ın kendisine peygamberlik, vahiy ve risalet ihsan ettiği kişi! {Allah'ın sana helal kıldığı şeyi niçin haram kılıyorsun?} Yani Allah'ın sana ve ümmetine lütfettiği temiz şeylerden. {Eşlerinin rızasını arayarak} Bu haramlaştırmayla. {Allah çok bağışlayan, çok merhamet edendir.} Bu, Allah'ın Resûlü'nü bağışladığının, ondan kınamayı kaldırdığının, ona merhamet ettiğinin açık beyanıdır. Ondan çıkan bu haramlaştırma, bütün ümmet için genel bir hükmün teşri edilmesine sebep olmuştur. Bu yüzden Allah Teâlâ, bütün yeminler hakkında genel bir hüküm vererek şöyle buyurdu: {Allah, yeminlerinizin bozulmasını size farz kılmıştır.} Yani: Yeminlerinizin bozulmasını hansi yolla yapacağınızı, hanesi bozmadan önce yeminin çözülmesini, hanesi de yemin bozulduktan sonra kefaretini size teşri edip belirlemiştir. Bu, Allah'ın şu âyetindeki gibidir: {Ey iman edenler! Allah'ın size helal kıldığı temiz şeyleri haram kılmayın ve haddi aşmayın.} [Mâide: 87]... sonuna kadar şöyle buyurur: {Onun kefareti, ailenize yediğiniz orta halli yiyeceklerden on miskine yemek yedirmek, yahut onları giydirmek ya da bir köleyi azat etmektir. Bulamayan kimse üç gün oruç tutar. Yemin ettiğiniz zaman yeminlerinizin kefareti budur.} [Mâide: 89]. Dolayısıyla, bir yiyeceği, bir içeceği ya da bir cariyeyi kendine haram kılan, ya da Allah adına bir işi yapmak veya terk etmek için yemin eden, sonra yemini bozan ya da bozmak isteyen herkesin üzerine bu zikredilen kefaret vaciptir. {Allah sizin velinizdir} Yani işlerinizin üstlenicisi, dininizin ve dünyanızın işlerinde sizi en güzel şekilde yetiştirendir ve sizden şerri def eden şeydir. Bu yüzden size, zimmetlerinizin temizlenmesi için yeminlerinizin bozulmasını farz kılmıştır. {O bilendir, hikmet sahibidir.} Zâhirinizi ve bâtınınızı ilmi kuşatandır; yarattığı ve hükmettiği her şeyde hikmet sahibidir. Bu yüzden size, maslahatlarınıza uygun olduğunu bildiği ve hallerinize münasip gördüğü hükümleri koymuştur. [Sonra şöyle buyurur:] {Peygamber, eşlerinden birine gizlice bir söz söylediğinde...} Müfessirlerin çoğu bunun Hafsa radıyallahu anhâ olduğunu söylemiştir. Peygamber ﷺ ona gizlice bir söz söyledi ve bunu kimseye söylememesini emretti. Hafsa bunu Âişe radıyallahu anhâ'ya anlattı. Allah da onun yaydığı bu haberi Peygamber'e bildirdi. Peygamber ﷺ de onun söylediklerinin bir kısmını ona bildirdi, bir kısmından da kerem ve hilmi gereği yüz çevirdi. {Hafsa} dedi ki: {Bunu sana kim haber verdi?} Yani bizden çıkmamış olan bu haberi. {Bana bilen, her şeyden haberdar olan haber verdi} dedi. Ondan hiçbir şey gizli kalmayan, sırrı ve daha gizlisini bilen Allah. [Sonra şöyle buyurur:] {Eğer ikiniz Allah'a tevbe ederseniz, kalpleriniz eğilmiş olur.} Hitap, Peygamber ﷺ'in saygıdeğer iki eşine, Âişe ve Hafsa radıyallahu anhümâ'yadır. Onlar Peygamber ﷺ'in kendi nefsine sevdiği şeyi haram kılmasına sebep olmuşlardı. Allah onlara tevbe etmeyi teklif etti, bundan dolayı onları azarladı ve kalplerinin eğrildiğini, yani olması gerekenden, Resûlullah ﷺ'e karşı takvâ ve edepten ve ona saygıdan saptığını haber verdi. Ayrıca ona sıkıntı vermemeleri gerektiğini bildirdi. {Eğer ona karşı birbirinize yardım ederseniz} Yani onu zorlayacak bir şeyde birbirinize yardım eder ve bu hal sizden devam ederse, {şüphesiz Allah onun velisidir, Cebrâil ve salih müminler de; ondan sonra melekler de yardımcıdır.} Yani hepsi Resûl'ün yardımcılarıdır, ona arka çıkarlar. Kim bunların yardımcısı olursa o galiptir; onunla çekişen herkes ise hor ve yalnız kalır. Bunda seyyidü'l-mürselîn için en büyük fazilet ve şeref vardır; çünkü Yaratan, kendi [kerim] zâtını ve halkının seçkinlerini bu kerim Resûl'ün yardımcıları kılmıştır. Bunda, bu saygıdeğer iki eş için açıkça görülen bir uyarı vardır. Sonra onları, kadınlara en çok zor gelen bir durumla, yani boşanmayla da korkutmuştur. Şöyle buyurmuştur: {Eğer sizi boşarsa, Rabbi ona sizden daha hayırlı eşler verebilir.} Yani siz ona karşı yükselmeyin; çünkü onu boşasa bile iş ona dar gelmezdi, ona sizin muhtaç olduğu bir durum da olmazdı. Zira kendisine başkaları gelir ve Allah ona sizden dinen ve güzellikçe daha hayırlı eşler verir. Bu, gerçekleşmeyen ve gerçekleşmesi zorunlu olmayan bir şart kipidir. Nitekim o onları boşamamıştır. Eğer boşasaydı da, Allah'ın zikrettiği o faziletli eşler; zahir şeriatları yerine getiren İslam'ı ve bâtın şeriatları, yani itikatlar ve kalp amelleri olan imanı bir araya getiren eşler olacaktı. Kunut, itaatin devamı ve sürekliliğidir. {Tevbe edenler} Allah'ın sevmediği şeylerden tevbe eden... Böylece onları Allah'ın sevdiği şeyleri yapmakla ve Allah'ın sevmediği şeylerden tevbe etmekle nitelendirmiştir. {Dul olanlar ve bakire olanlar} Yani bazıları dul, bazıları bakiredir; Peygamber ﷺ sevdiği şeylerde çeşitlilik bulsun diye. Onlar -Allah onlardan razı olsun- bu korkutma ve terbiyeyi işitince Resûlullah ﷺ'in rızasına koştular. Bu nitelik onlara uygun düştü ve müminlerin en faziletli kadınları oldular. Bunda, Allah'ın Resûlü'ne yalnızca en mükemmel hal ve en yüce işleri seçtiğinin delili vardır. Allah, Resûlü için sözü geçen eşlerinin onunla birlikte kalmasını seçtiğine göre, bu onların kadınların en hayırlısı ve en mükemmeli olduklarını gösterir.
Arapça metin
هذا عتاب من الله لنبيه محمد صلى الله عليه وسلم، حين حرم على نفسه سريته " مارية " أو شرب العسل، مراعاة لخاطر بعض زوجاته، في قصة معروفة، فأنزل الله [تعالى] هذه الآيات { يأيها النبي } أي: يا أيها الذي أنعم الله عليه بالنبوة والوحي والرسالة { لم تحرم مآ أحل الله لك } من الطيبات التي أنعم الله بها عليك وعلى أمتك. { تبتغي } بذلك التحريم { مرضات أزواجك والله غفور رحيم } هذا تصريح بأن الله قد غفر لرسوله، ورفع عنه اللوم، ورحمه، وصار ذلك التحريم الصادر منه سببا لشرع حكم عام لجميع الأمة، فقال تعالى حاكما حكما عاما في جميع الأيمان: { قد فرض الله لكم تحلة أيمانكم } أي: قد شرع لكم، وقدر ما به تنحل أيمانكم قبل الحنث، وما به الكفارة بعد الحنث، وذلك كما في قوله تعالى: يأيها الذين آمنوا لا تحرموا طيبات مآ أحل الله لكم ولا تعتدوا [المائدة: 87] إلى أن قال: فكفارته إطعام عشرة مساكين من أوسط ما تطعمون أهليكم أو كسوتهم أو تحرير رقبة فمن لم يجد فصيام ثلاثة أيام ذلك كفارة أيمانكم إذا حلفتم [المائدة: 89]. فكل من حرم حلالا عليه، من طعام أو شراب أو سرية، أو حلف يمينا بالله، على فعل أو ترك، ثم حنث أو أراد الحنث، فعليه هذه الكفارة المذكورة، وقوله: { والله مولاكم } أي: متولي أموركم، ومربيكم أحسن تربية، في أمور دينكم ودنياكم، وما به يندفع عنكم الشر، فلذلك فرض لكم تحلة أيمانكم، لتبرأ ذممكم، { وهو العليم الحكيم } الذي أحاط علمه بظواهركم وبواطنكم، وهو الحكيم في جميع ما خلقه وحكم به، فلذلك شرع لكم من الأحكام، ما يعلم أنه موافق لمصالحكم، ومناسب لأحوالكم. [وقوله:] { وإذ أسر النبي إلى بعض أزواجه حديثا } قال كثير من المفسرين: هي حفصة أم المؤمنين رضي الله عنها، أسر لها النبي صلى الله عليه وسلم حديثا، وأمر أن لا تخبر به أحدا، فحدثت به عائشة رضي الله عنهما، وأخبره الله بذلك الخبر الذي أذاعته، فعرفها صلى الله عليه …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
… فذكرته لعائشة، فأظهره الله عليه، فأنزل الله: {يا أيها النبي لم تحرم ما أحل الله لك تبتغي مرضاة أزواجك} الآيات (2) فبلغنا أن رسول الله صلى الله عليه وسلم كفر [عن] (3) يمينه، وأصاب جاريته (4) . وقال الهيثم بن كليب في مسنده: حدثنا أبو قلابة عبد الملك بن محمد الرقاشي، حدثنا مسلم بن إبراهيم، حدثنا جرير بن حازم، عن أيوب، عن نافع، عن ابن عمر، عن عمر قال: قال النبي صلى الله عليه وسلم لحفصة: "لا تخبري أحدا، وإن أم إبراهيم علي حرام". فقالت: أتحرم ما أحل الله لك؟ قال: "فوالله لا أقربها". قال: فلم يقربها حتى أخبرت عائشة. قال فأنزل الله: {قد فرض الله لكم تحلة أيمانكم} وهذا إسناد صحيح، ولم يخرجه أحد من أصحاب الكتب الستة، وقد اختاره الحافظ الضياء المقدسي في كتابه المستخرج (5) . وقال ابن جرير: أيضا حدثني يعقوب بن إبراهيم، حدثنا ابن علية، حدثنا هشام الدستوائي قال: كتب إلي يحيى يحدث عن يعلى بن حكيم، عن سعيد بن جبير: أن ابن عباس كان يقول في الحرام: يمين تكفرها، وقال ابن عباس: {لقد كان لكم في رسول الله أسوة حسنة} [الأحزاب: 21] يعني: أن رسول الله صلى الله عليه وسلم حرم جاريته فقال الله: {يا أيها النبي لم تحرم ما أحل الله لك} ؟ إلى قوله: {قد فرض الله لكم تحلة أيمانكم} فكفر يمينه، فصير الحرام يمينا (6) . ورواه البخاري عن معاذ بن فضالة، عن هشام -هو الدستوائي-عن يحيى -هو ابن كثير-عن ابن حكيم -وهو يعلى-عن سعيد بن جبير، عن ابن عباس في الحرام: يمين تكفر. وقال
تفسير الطبري (جامع البيان)
وصرفكم فيما هو أعلم به.
التحرير والتنوير
ويدل قوله: قد فرض الله لكم تحلة أيمانكم [التحريم: 2] أنها نزلت بعد سورة المائدة كما سيأتي. وسبب نزولها حادثتان حدثتا بين أزواج النبيء صلى الله عليه وسلم: إحداهما: ما ثبت في «الصحيح» عن عائشة أن النبيء صلى الله عليه وسلم كان شرب عسلا عند إحدى نسائه اختلف في أنها زينب بنت جحش، أو حفصة، أو أم سلمة، أو سودة بنت زمعة. والأصح أنها زينب. فعلمت بذلك عائشة فتواطأت هي وحفصة على أن أيتهما دخل عليها تقول له «إني أجد منك ريح مغافير أكلت مغافير» (والمغافير صمغ شجر العرفط وله رائحة مختمرة) وكان النبيء صلى الله عليه وسلم يكره أن توجد منه رائحة وإنما تواطأتا على ذلك غيرة منهما أن يحتبس عند زينب زمانا يشرب فيه عسلا. فدخل على حفصة فقالت له ذلك، فقال: بل شربت عسلا عند فلانة ولن أعود له، أراد بذلك استرضاء حفصة في هذا الشأن وأوصاها أن لا تخبر بذلك عائشة (لأنه يكره غضبها) فأخبرت حفصة عائشة فنزلت الآيات . هذا أصح ما روي في سبب نزول هذه الآيات. والتحريم هو قوله: «ولن أعود له» (لأن النبيء صلى الله عليه وسلم لا يقول إلا صدقا وكانت سودة تقول: لقد حرمناه) . والثانية: ما رواه ابن القاسم في «المدونة» عن مالك عن زيد بن أسلم قال: حرم رسول الله أم إبراهيم جاريته فقال: «والله لا أطؤك» ثم قال: «هي علي حرام» فأنزل الله تعالى: يا أيها النبي لم تحرم ما أحل الله لك تبتغي مرضات أزواجك [التحريم: 1] . وتفصيل هذا الخبر ما رواه الدارقطني «عن ابن عباس عن عمر قال: دخل رسول الله صلى الله عليه وسلم بأم ولده مارية في بيت حفصة فوجدته حفصة معها، وكانت حفصة غابت إلى بيت أبيها. فقالت حفصة: تدخلها بيتي ما صنعت بي هذا من بين نسائك إلا من هواني عليك. فقال لها: لا تذكري هذا لعائشة فهي علي حرام إن قربتها. قيل: فقالت له حفصة: كيف تحرم عليك وهي جاريتك فحلف لها أن لا يقربها فذكرته حفصة لعائشة فآلى أن لا يدخل على نسائه شهرا