Peygamber ﷺ Medine'ye geldiğinde, Müslümanlar orada çoğalmış ve İslam orada güçlenmişti. Evs ve Hazreç'ten Medinelilerin bir kısmı, mevkilerinin korunması, kanlarının esirgenmesi ve mallarının emniyette kalması için imanı dile getirip küfrü içlerinde saklıyorlardı. Allah, kullarının onlardan sakınması ve onlar hakkında bilgi sahibi olması için, tanınmalarını sağlayacak nitelikleri zikretmiştir. Şöyle buyurur: {Sana münafıklar gelip "Şehadet ederiz ki sen Allah'ın elçisisin" dediklerinde} —yalan söyleyerek— {"Şehadet ederiz ki sen Allah'ın elçisisin."} Münafıkların bu şehadeti yalan ve nifak üzerinedir; Resûlünün desteklenmesinde onların şehadetine hiç ihtiyaç yoktur. {Allah, senin gerçekten O'nun elçisi olduğunu bilir; Allah, münafıkların sözlerinde ve iddialarında gerçekten yalancı olduklarına şahitlik eder} ve bu sözlerin onların gerçek durumu olmadığını bildirir. {Yeminlerini bir kalkan edindiler} yani, münafıklıkla itham edilmekten kendilerini koruyan bir siper. Böylece kendileri Allah yolundan alıkoydular ve durumları gizli kalan başkalarını da alıkoydular. {Yaptıkları şey, gerçekten ne kötüdür} çünkü imanı gösterip küfrü içlerinde saklamışlar, bunun üzerine yemin edip doğru olduklarını göstermeye çalışmışlardır. {Bu} nifakın kendilerine süslü gösterilmesi, {onların} imanda sebat etmemeleri {sebebiyledir}. Aksine {iman edip sonra inkâr ettiler, bu yüzden kalplerine mühür vuruldu, artık anlamazlar} yani hiçbir hayır kalplerine asla girmez. {Artık anlamazlar} yani kendilerine fayda verecek şeyi kavramazlar ve maslahatlarına dönecek şeyi idrak etmezler. {Onları görsen, cüsseleri hoşuna gider} tazelik ve güzelliklerinden dolayı. {Söz söyleseler, sözlerini dinlersin} yani güzel konuşmaları sebebiyle dinlemekten zevk alırsın. Böylece cesamet ve sözleri hoşa giden bir görünüm sergilerler, ancak bunun ardında faziletli ahlak ve salih bir hidayet yoktur. Bu yüzden şöyle buyurur: {Sanki dayanmış kütükler gibidirler} hiçbir faydaları olmayan, yalnızca zarar veren. {Her çığlığı kendi aleyhlerine sanırlar} bu, korkaklıkları, dehşetleri ve kalplerinin zayıflığı yüzünden, ayrıca kalplerindeki şüphe yüzünden üzerlerine bir şeyin ortaya çıkmasından korkmalarındandır. İşte {onlar düşmandır} gerçek anlamda; çünkü açıkça görünen ve belli olan düşman, farkına varılmayan düşmandan daha hafiftir. Onlar ise hile yapan, kurnaz bir düşmandır; kendilerini dost sanılır, oysa apaçık düşmandırlar. {Onlardan sakın. Allah onları kahretsin, nasıl da döndürülüyorlar} yani delilleri açığa çıkıp işaretleri belirginleştikten sonra İslam dininden nasıl küfre çevriliyorlar; küfür ise onlara ancak kayıp ve bedbahtlık getirir. {Onlara: "Gelin, Allah'ın Resûlü sizin için bağışlanma dilesin" denildiğinde} —işlediğiniz şeyler için— ki hallerinizi düzeltsin ve amellerinizi kabul ettirsin, {başlarını çevirirler} Resûlden dua istemekten kaçınarak, en şiddetli biçimde geri dururlar. {Onları, hakka karşı kin besledikleri için yüz çevirirken görürsün; onlar büyüklenerek kibirle ona uymaktan kaçınırlar} inatlarından ve azgınlıklarından dolayı. İşte Resûlden dua istemeye çağrıldıklarında hâlleri budur. Bu, Allah'ın lütfu ve Resûlüne ikramıdır; onlar ona gelip istigfar etmesini istemedikleri için. Çünkü onlar için istigfar etse de etmese de Allah onları asla bağışlamayacaktır; bunun sebebi, onların fasık bir topluluk olmaları, Allah'ın itaatinden çıkmaları ve imana küfrü tercih etmeleridir. Bu yüzden Resûlün istigfarı onlara fayda vermez; nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurur: {Onlar için istiğfar et ya da etme. Onlar için yetmiş kez istiğfar etsen bile Allah onları asla bağışlamaz} [Tevbe: 80]. {Allah, fasık topluluğu hidayete erdirmez.}