Allah Teâlâ, İsrailoğullarından önce gelenlerin inatçılığını haber vererek şöyle buyurur: Meryem oğlu Îsâ'nın onları davet ettiği ve kendilerine şöyle dediği {Ey İsrailoğulları! Ben size Allah'ın elçisiyim} [Kur'an: "Ey İsrailoğulları! Muhakkak ben, size gönderilmiş Allah'ın elçisiyim."] yani: Allah beni, sizi hayra çağırmam ve şerden sakındırmam için gönderdi [ve beni açık delillerle destekledi]. Benim doğruluğumu gösteren şeylerden biri de, {önümdeki Tevrat'ı doğrulayıcı} olmamdır; yani Mûsâ'nın getirdiği Tevrat'ı ve göksel şeriatları getirdim. Eğer peygamberlik iddia eden biri olsaydım, elçilerin getirmediği bir şey getirirdim. Ayrıca önümdeki Tevrat'ı da doğrularım; çünkü o, benim geleceğimi haber vermiş ve müjdelemiştir. Ben de geldim ve onu doğrulayıcı olarak gönderildim. {Benden sonra gelecek, adı Ahmed olan bir elçiyi müjdeleyici olarak} [Kur'an: "Benden sonra gelecek, adı Ahmed olan bir elçinin müjdecisi olarak."] Ahmed ise Muhammed b. Abdullah b. Abdülmuttalib, Hâşimî Nebî'dir. Dolayısıyla Îsâ aleyhisselam, diğer peygamberler gibi, kendinden önceki Nebî'yi doğrular ve kendinden sonra gelecek Nebî'yi müjdeler. Yalancılar ise bunun aksine, peygamberlerle en şiddetli biçimde çelişir, onlara sıfatlar, ahlak, emir ve yasaklar bakımından muhalefet ederler. {Onlara Îsâ'nın müjdelediği Muhammed ﷺ açık delillerle geldiğinde} yani, onun olduğunu ve gerçekten Allah'ın elçisi olduğunu gösteren açık kanıtlarla geldiğinde, {dediler ki} hakka inatla karşı çıkarak ve onu yalanlayarak: {Bu apaçık bir sihirdir.} Bu, en şaşırtıcı acayiplerden biridir: Risaleti açıkça belli olmuş, güneş ışığından daha aydınlık hale gelmiş bir elçinin, açıkça sihirbaz ilan edilmesi. Bundan daha büyük bir zillet var mıdır? Yahut elçiliği hakkında bilinen şeyi reddedip, ondan en uzak olan şeyi ona izafe eden bu iftiradan daha büyük bir iftira var mıdır? {Allah'a karşı yalan uyduran kimseden daha zalim kim olabilir?} Bu ve benzeri sözlerle iftira eden kimseden daha zalim kim olabilir? Oysa onun hiçbir mazereti yoktur, delili de kesilmiştir. Çünkü {İslâm'a davet edilmektedir}, delilleri ve açık kanıtlarıyla kendisine açıklanmaktadır. {Allah zalim kavmi hidayete erdirmez.} Zulümlerinde devam edip doğru yoldan sapan, ne öğüt onları geri çevirir ne de açıklama ve delil onları caydırır. Özellikle hakkı karşılamak, onu geri çevirmek ve batılı desteklemek için karşısına dikilen bu zalimler böyledir. Bu yüzden Allah onlar hakkında şöyle buyurmuştur: {Allah'ın nurunu ağızlarıyla söndürmek istiyorlar.} Yani, hakkı reddetmek için ağızlarından çıkan bozuk sözlerle... Bu sözlerin bir hakikati yoktur; aksine, basiret sahibine, içinde bulundukları batılı daha iyi gösterir. {Allah ise, kâfirler istemese de nurunu tamamlayacaktır.} Yani, Allah dinini desteklemeyi, elçilerinin getirdiği hakkı tamamlamayı ve nurunu bütün diyarlara yaymayı üstlenmiştir; kâfirler bundan hoşnut olmasalar ve Allah'ın nurunu söndürmek için bütün yollara başvursalar da, onlar mağlup olacaklardır. Onlar, güneşin ışığını ağzıyla söndürmeye çalışan kimseye benzerler; ne istediklerine ulaşırlar, ne de akılları eksiklik ve kusurdan kurtulur. Sonra İslâm dininin hem maddi hem manevi olarak zafer kazanmasının ve üstün gelmesinin sebebini zikretmiş ve şöyle buyurmuştur: {O, elçisini hidayet ve hak dinle gönderendir.} Yani, faydalı ilim ve salih amelle... Kişiyi Allah'a ve kerametinin yurduna ulaştıran, en güzel amel ve ahlaka yönelten, dünya ve ahiret maslahatlarına iletip götüren ilimle... {Ve hak din} yani, insanların kendisiyle borçlu olduğu, âlemlerin Rabbine ibadet edilen, hak ve doğru olan, hiçbir eksiği ve bozukluğu bulunmayan din. Aksine, onun emirleri kalplerin ve ruhların gıdası, bedenlerin rahatıdır; yasakları terk etmek ise şer ve fesattan selamettir. Dolayısıyla Nebî ﷺ'in getirdiği hidayet ve hak din, onun doğruluğunun en büyük delil ve kanıtıdır. Bu kanıt, dünya var oldukça bâkidir; akıllı kişi düşündükçe, onunla sevinci ve basireti artar. {Onu bütün dinlerin üstüne çıkarması için.} Yani, onu diğer bütün dinlerin üstünde yükseltmesi için; delil ve burhanla, ona bağlı olanları ise kılıç ve mızrakla galip kılması için. Dinin kendisine gelince, bu vasıf onda her zaman bulunur; kendisiyle mücadele eden veya tartışan hiç kimse, onu yenemez ve üstün gelemez; ona zafer ve galibiyet mutlaka nasip olur. Dinin mensuplarına gelince, eğer onunla ayakta dururlar, onun nuruyla aydınlanır, dinî ve dünyevî maslahatlarında onun hidayetine uyarlarsa, kimse onlara karşı duramaz; mutlaka diğer dinlerin mensupları üzerinde üstünlük kazanırlar. Eğer onu ihmal eder, sadece mensup olmakla yetinirlerse, bu onlara fayda vermez; onları ihmal etmeleri, düşmanlarının üzerlerine musallat olmasının sebebi olur. Bunu, hâllerin incelenmesini yapan ve İslâm'ın ilk dönemiyle son dönemine bakan kimse bilir.