البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة الأنعام · الآية ٨٦

﴿وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا ۚ وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ﴾

Va ismâ’îla val yasa’a va yûnusa va lûtâ va kullan faddalnâ ’alal ’âlamîn

“Ona İshak'ı, Yakub'u bağışladık, her birini doğru yola eriştirdik. Daha önce Nuh'u ve soyundan Davud'u, Süleyman'ı, Eyyub'u, Yusuf'u, Musa'yı ve Harun'u -ki işlerini iyi yapanlara böylece karşılık veririz-, Zekeriya'yı, Yahya'yı, İsa'yı ve İlyas'ı -ki hepsi iyilerdendir-, İsmail'i, Elyesa'ı, Yunus'u, Lut'u -ki hepsini dünyalara üstün kıldık- doğru yola eriştirdik”

Al-An'am 6:86 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Allah Teâlâ, kulu ve halili İbrahim aleyhisselâmı anınca, ona verdiği ilim, davet ve sabır nimetlerini zikretti; ardından ona ihsan ettiği salih zürriyeti ve temiz nesli anlattı. Allah'ın, yaratılmışların seçkinlerini onun neslinden kılması, eşi benzeri görülmemiş büyük bir üstünlük ve onurdur. Bu sebeple şöyle buyurdu: {Ona İshak'ı ve Yakub'u bağışladık} Yakub, yani İsrail, Allah'ın âlemlere üstün kıldığı İsrailoğullarının babasıdır. {Her birini doğru yola ilettik} İlim ve amelde Sırat-ı müstakime ulaştırdık. {Nuh'u da daha önce hidayete erdirmiştik.} Nuh'un hidayeti, dünyada yalnızca belli kimselere verilen özel hidayet türlerindendir; o da ulu'l-azm peygamberlerden biridir. {Onun zürriyetinden} Zamir Nuh'a dönebilir, çünkü zikredilen en yakın kişi odur ve Allah, zikrettiği kişilerle birlikte Lut'u da anmıştır; Lut Nuh'un zürriyetindendir, İbrahim'in zürriyetinden değildir, çünkü onun kardeşinin oğludur. Zamir İbrahim'e de dönebilir, çünkü bağlam onu överek anmaktadır; Lut her ne kadar onun zürriyetinden olmasa da onun eli ile iman edenlerdendir ve bu sebeple Halil'in makamı ve fazileti, sadece kendisine bağlı bir oğul olmasından daha beliğdir. {Davud ve Süleyman} Süleyman Davud'un oğludur. {Eyyub ve Yusuf} Yusuf Yakub'un oğludur. {Musa ve Harun} İmran'ın iki oğludur. {İşte böyle} Halil İbrahim'in zürriyetini ıslah ettiğimiz gibi; çünkü o Rabbine ibadette ihsan üzere davranmış ve halka fayda sağlamada da iyilik etmiştir. {Biz iyilik edenleri böyle mükâfatlandırırız} Onlara doğru övgü ve iyiliklerine göre salih zürriyet vererek. {Zekeriyya ve oğlu Yahya} ve {İsa b. Meryem} ile {İlyas}. Bunların hepsi ahlaklarında, amellerinde ve ilimlerinde {salihlerdendir}; hatta onlar salihlerin efendileri, önderleri ve imamlarıdır. {İsmail} İbrahim'in oğludur; insanların en faziletlisi olan Arap milletinin babasıdır ve Âdemoğullarının efendisi Muhammed ﷺ'in babasıdır. {Yunus} b. Metta, {Lut} da İbrahim'in kardeşi Haran'ın oğludur. {Bunların hepsini âlemlere üstün kıldık.} Çünkü fazilet dereceleri dörttür ve Allah bunları şu âyetinde zikretmiştir: {Kim Allah'a ve Peygambere itaat ederse, işte onlar, Allah'ın nimet verdiği peygamberler, sıddıklar, şehitler ve salihlerle beraberdir.} [Kur'an: "Kim Allah'a ve Resûl'e itaat ederse, işte onlar Allah'ın nimet verdiği peygamberler, sıddıklar, şehitler ve salihlerle birliktedir."] Bunlar en yüksek derecedeki kimselerdir; hatta onlar mutlak anlamda en faziletli peygamberlerdir. Allah'ın kitabında kıssalarını anlattığı peygamberler, bize haberlerini anlatmadıklarından üstündür, bunda şüphe yoktur. {Atalarından, zürriyetlerinden ve kardeşlerinden de} yani bu zikredilenlerin atalarından, zürriyetlerinden ve kardeşlerinden de hidayet verdik. {Onları seçtik ve doğru bir yola ilettik.} {İşte bu} anılan hidayet {Allah'ın hidayetidir.} O'nun hidayetinden başka hidayet yoktur. {Kullarından dilediğini onunla hidayete erdirir.} Öyleyse hidayeti O'ndan isteyin; çünkü eğer sizi hidayete erdirmezse, O'ndan başka size hidayet edecek yoktur. Hidayetini dilediği kullar da bu zikredilenlerdir. {Eğer onlar da şirk koşsalardı} farz ve takdir edilerek, {yaptıkları amel boşa giderdi.} Çünkü şirk ameli boşa çıkarır ve ateşte ebedi kalmayı gerektirir. Bu seçkin ve iyi kimseler şirk koşsalardı -Allah korusun- amelleri boşa giderdi; başkaları ise bundan daha evlâdır. {Onlar} anılan kimselerdir: {Allah'ın hidayet verdiği kimselerdir. Sen onların hidayetine uy.} Ey yüce Peygamber, bu hayırlı peygamberlerin ardından yürü ve onların milletine tâbi ol. Peygamber ﷺ de bunu yerine getirmiş, kendisinden önceki peygamberlerin hidayetiyle hidayete ermiş ve onlardaki her kemali toplamıştır. Böylece bütün âlemi geride bırakan birçok fazilet ve özellik kendisinde toplanmış, peygamberlerin efendisi ve muttakilerin imamı olmuştur; Allah'ın salat ve selamı onun ve hepsinin üzerine olsun. Sahabeden bazıları, Resûlullah ﷺ'in bütün peygamberlerin en faziletlisi olduğuna bu noktadan istidlal etmişlerdir. {De ki:} Davetinden yüz çevirenlere: {Ben bunun karşılığında sizden bir ücret istemiyorum.} Yani size tebliğ ettiğim ve davet ettiğim için sizden bir borç ya da mal talep etmiyorum; böyle bir talep, sizin uzak durmanızın sebeplerinden olurdu. {Benim ücretim ancak Allah'a aittir.} {Bu, âlemler için bir öğüttür.} İnsanlar bununla kendilerine fayda verecek şeyi hatırlayıp yaparlar, zarar verecek şeyi de terk ederler; ayrıca bununla Rablerini isimleri ve sıfatlarıyla tanımayı hatırlarlar. Güzel ahlakı ve ona ulaştıran yolları, çirkin ahlakı ve ona götüren yolları da bununla hatırlarlar. Eğer bu, âlemler için bir öğütse, Allah'ın onlara verdiği en büyük nimettir; bu sebeple onlara düşen, onu kabul etmek ve bunun için şükretmektir.

Arapça metin

لما ذكر الله تعالى عبده وخليله إبراهيم عليه السلام، وذكر ما من الله عليه به من العلم والدعوة والصبر، ذكر ما أكرمه الله به من الذرية الصالحة، والنسل الطيب. وأن الله جعل صفوة الخلق من نسله، وأعظم بهذه المنقبة والكرامة الجسيمة، التي لا يدرك لها نظير فقال: { ووهبنا له إسحاق ويعقوب } ابنه، الذي هو إسرائيل، أبو الشعب الذي فضله الله على العالمين. { كلا } منهما { هدينا } الصراط المستقيم في علمه وعمله. { ونوحا هدينا من قبل } وهدايته من أنواع الهدايات الخاصة التي لم تحصل إلا لأفراد من العالم وهم أولو العزم من الرسل، الذي هو أحدهم. { ومن ذريته } يحتمل أن الضمير عائد إلى نوح، لأنه أقرب مذكور، ولأن الله ذكر مع من ذكر لوطا، وهو من ذرية نوح، لا من ذرية إبراهيم لأنه ابن أخيه. ويحتمل أن الضمير يعود إلى إبراهيم، لأن السياق في مدحه والثناء عليه، ولوط - وإن لم يكن من ذريته - فإنه ممن آمن على يده، فكان منقبة الخليل وفضيلته بذلك، أبلغ من كونه مجرد ابن له. { داوود وسليمان } بن داود { وأيوب ويوسف } بن يعقوب. { وموسى وهارون } ابني عمران، { وكذلك } كما أصلحنا ذرية إبراهيم الخليل، لأنه أحسن في عبادة ربه، وأحسن في نفع الخلق { نجزي المحسنين } بأن نجعل لهم من الثناء الصدق، والذرية الصالحة بحسب إحسانهم. { وزكريا ويحيى } ابنه { وعيسى } ابن مريم. { وإلياس كل } من هؤلاء { من الصالحين } في أخلاقهم وأعمالهم وعلومهم، بل هم سادة الصالحين وقادتهم وأئمتهم. { وإسماعيل } بن إبراهيم أبو الشعب الذي هو أفضل الشعوب، وهو الشعب العربي، ووالد سيد ولد آدم محمد صلى الله عليه وسلم { ويونس } بن متى { ولوطا } بن هاران، أخي إبراهيم. { وكلا } من هؤلاء الأنبياء والمرسلين { فضلنا على العالمين } لأن درجات الفضائل أربع - وهي التي ذكرها الله بقوله: ومن يطع الله والرسول فأولئك مع الذين أنعم الله عليهم من النبيين والصديقين والشهدآء …

Kitapta devam et ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

يخبر تعالى أنه وهب لإبراهيم إسحاق، بعد أن طعن في السن، وأيس هو وامرأته "سارة" من الولد، فجاءته الملائكة وهم ذاهبون إلى قوم لوط، فبشروهما بإسحاق، فتعجبت المرأة من ذلك، وقالت: {قالت يا ويلتى أألد وأنا عجوز وهذا بعلي شيخا إن هذا لشيء عجيب * قالوا أتعجبين من أمر الله رحمة الله وبركاته عليكم أهل البيت إنه حميد مجيد} [هود: 72، 73] ، وبشروه (1) مع وجوده بنبوته، وبأن له نسلا وعقبا، كما قال: {وبشرناه بإسحاق نبيا من الصالحين} [الصافات: 112] ، وهذا أكمل في البشارة، وأعظم في النعمة، وقال: {فبشرناها بإسحاق ومن وراء إسحاق يعقوب} [هود: 71] أي: ويولد لهذا المولود ولد في حياتكما، فتقر أعينكما به كما قرت بوالده، فإن الفرح بولد الولد شديد لبقاء النسل والعقب، ولما كان ولد الشيخ والشيخة قد يتوهم أنه لا يعقب لضعفه، وقعت البشارة به وبولده باسم "يعقوب"، الذي فيه اشتقاق العقب والذرية، وكان هذا مجازاة لإبراهيم، عليه السلام، حين اعتزل قومه وتركهم، ونزح عنهم وهاجر من بلادهم ذاهبا إلى عبادة الله في الأرض، فعوضه الله، عز وجل، عن قومه وعشيرته بأولاد صالحين من صلبه على دينه، لتقر بهم عينه، كما قال [تعالى] (2) {فلما اعتزلهم وما يعبدون من دون الله وهبنا له إسحاق ويعقوب وكلا جعلنا نبيا} [مريم: 49] ، وقال هاهنا: {ووهبنا له إسحاق ويعقوب كلا هدينا} وقوله: {ونوحا هدينا من قبل} أي: من قبله، هديناه كما هديناه، ووهبنا له ذرية صالحة، وكل منهما له خصوصية عظيمة، أما نوح، عليه السلام، فإن الله تعالى لما أغرق أهل الأرض إلا من آمن به -وهم الذين صحبوه في السفينة -جعل الله ذريته هم الباقين، فالناس كلهم من ذرية نوح، وكذلك الخليل إبراهيم، عليه السلام، لم يبعث الله، عز وجل، بعده نبيا إلا من ذريته، كما قال تعالى: {وجعلنا في ذريته النبوة والكتاب} الآية [العنكبوت: 27] ، وقال تعالى: {ولقد أرسلنا نوحا وإبراهيم وجعلنا في ذريتهما …

Kitapta devam et ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

والعراق: {واليسع} [الأنعام: 86] بلام واحدة مخففة. وقد زعم قوم أنه (يفعل) ، من قول القائل: وسع يسع، ولا تكاد العرب تدخل الألف واللام على اسم يكون على هذه الصورة، أعني: على (يفعل) ، لا يقولون: رأيت اليزيد، ولا أتاني التجيب، ولا مررت باليشكر، إلا في ضرورة شعر، وذلك أيضا إذا تحري به المدح، كما قال بعضهم: [البحر الطويل] وجدنا الوليد بن اليزيد مباركا %~% شديدا بأعباء الخلافة كاهله فأدخل في (اليزيد) الألف واللام، وذلك لإدخاله إياهما في الوليد، فأتبعه اليزيد بمثل لفظه. وقرأ ذلك جماعة من قراء الكوفيين: (والليسع) بلامين وبالتشديد،

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ٩/٣٨٤) ↗

التحرير والتنوير

والإتيان بصيغة الجمع في درجات باعتبار صلاحية من نشاء لأفراد كثيرين متفاوتين في الرفعة، ودل فعل المشيئة على أن التفاضل بينهم بكثرة موجبات التفضيل، أو الجمع باعتبار أن المفضل الواحد يتفاوت حاله في تزايد موجبات فضله. وقرأه البقية- بتنوين درجات-، فيكون تمييزا لنسبة الرفع باعتبار كون الرفع مجازا في التفضيل. والدرجات مجازا في الفضائل المتفاوتة. ودل قوله من نشاء على أن هذا التكريم لا يكون لكل أحد لأنه لو كان حاصلا لكل الناس لم يحصل الرفع ولا التفضيل. وجملة: إن ربك حكيم عليم مستأنفة استئنافا بيانيا، لأن قوله: نرفع درجات من نشاء يثير سؤالا، يقول: لماذا يرفع بعض الناس دون بعض، فأجيب بأن الله يعلم مستحق ذلك ومقدار استحقاقه ويخلق ذلك على حسب تعلق علمه. فحكيم بمعنى محكم، أي متقن للخلق والتقدير. وقدم حكيم على عليم لأن هذا التفضيل مظهر للحكمة ثم عقب ب عليم ليشير إلى أن ذلك الإحكام جار على وفق العلم. [84- 87] ووهبنا له إسحاق ويعقوب كلا هدينا ونوحا هدينا من قبل ومن ذريته داود وسليمان وأيوب ويوسف وموسى وهارون وكذلك نجزي المحسنين (84) وزكريا ويحيى وعيسى وإلياس كل من الصالحين (85) وإسماعيل واليسع ويونس ولوطا وكلا فضلنا على العالمين (86) ومن آبائهم وذرياتهم وإخوانهم واجتبيناهم وهديناهم إلى صراط مستقيم

التحرير والتنوير (ابن عاشور، ت ١٣٩٣هـ: ٧/٣٣٦) ↗