سورة الأنعام · الآية ١٥٣
﴿وَأَنَّ هَٰذَا صِرَاطِي مُسْتَقِيمًا فَاتَّبِعُوهُ ۖ وَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ﴾
Va annna hâzâ sirâtî mustakîman fattabi’ûhu va lâ tattabi’us subula fatafarraka bikum ’an sabîlih zâlikum vassâkum bihî la’allakum tattakûn
“Bu, dosdoğru olan yoluma uyun. Sizi Allah yolundan ayrı düşürecek yollara uymayın. Allah size bunları sakınasınız diye buyurmaktadır”
Al-An'am 6:153 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
Allah Teâlâ, Peygamberine ﷺ şöyle buyuruyor: {De ki} Allah'ın helal kıldığını haram sayan bunlara: {Gelin, Rabbinizin size haram kıldıklarını okuyayım} Herkesi kapsayan genel bir haram kılma olarak; yiyecek, içecek, söz ve fiillerden olan bütün haramları içine alarak. {Ona hiçbir şeyi ortak koşmamanızı} yani az da olsa çok da olsa hiçbir şeyi. Allah'a şirkin hakikati ise şudur: Yaratılmış bir varlığın Allah'a yapılan ibadetle ibadet edilmesi, Allah'a gösterilen tazimle tazim edilmesi veya rububiyet ve uluhiyetin özelliklerinden herhangi birinin ona yöneltilmesidir. Kul şirkin tamamını terk ettiğinde ise bütün hallerinde Allah'a yönelen, O'na ihlasla bağlanan bir tevhid ehli olur. Bu, Allah'ın kulları üzerindeki hakkıdır: Ona ibadet etmeleri ve hiçbir şeyi O'na ortak koşmamaları. Sonra, kendi hakkından sonra en önemli hakkı zikrederek şöyle buyurdu: {Ana babaya iyilik etmek} güzel sözlerle ve hoş, beğenilen davranışlarla. Ana babaya fayda sağlayan veya onları sevindiren her söz ve fiil iyiliktir; iyilik bulunduğunda ana babaya karşı gelmek (ukuk) ortadan kalkar. {Çocuklarınızı yoksulluk yüzünden öldürmeyin} erkek olsun kız olsun. {Yoksulluk} yani fakirlik ve rızıklarını daraltma korkusu sebebiyle; bu durum zalim ve acımasız cahiliye döneminde mevcuttu. Bu hâlde bile çocuklarını öldürmeleri yasakken, kendi çocukları olduklarında bile onları öldürmeleri yasak olduğuna göre, haklı bir sebep olmaksızın öldürmeleri veya başkalarının çocuklarını öldürmeleri daha da evlâ bir yasaktır. {Biz sizi de onları da rızıklandırırız} yani bütün kulların rızkını Biz üstlendik; siz çocuklarınıza, hatta kendinize rızık veren değilsiniz. Dolayısıyla onlar yüzünden size bir darlık yoktur. {Fenalıklara, açık olanına da gizli olanına da yaklaşmayın} Fenalık, büyük ve çirkin günahlardır. {Açık olanına da gizli olanına da} yani zahir olan ve gizli olanına yaklaşmayın; ya da zahirle ilgili olanına ve kalp ile batınla ilgili olanına. Fiillerden kaçınmak yerine onlara yaklaşmanın yasaklanması daha kapsamlıdır; çünkü bu yasak, fiillerin mukaddimelerini ve onlara götüren vasıtaları da kapsar. {Allah'ın haram kıldığı canı, hak olmadan öldürmeyin} Bu can, Müslüman olan erkek, kadın, küçük, büyük, iyi ya da fâcir herkesin canıdır; ayrıca ahd ve misakla korunan kâfirin canıdır. {Hak olmadan} yani evli zina eden, can karşılığı can ve dinini terk edip cemaatten ayrılan kimse gibi haklı sebepler dışında. {Bunları} zikredilen bu emirleri {size emretti} Allah'ın vasiyetini anlayasınız, onu koruyasınız, gereğini yerine getiresiniz diye. Ayet, kulun Allah'ın emrettiğini yerine getirmesinin, aklının ölçüsüne göre olduğunu delalet etmektedir. {Yetimin malına yaklaşmayın} yemek, kendi lehinize kayırmacılıkla alışveriş yapmak veya sebepsiz almak suretiyle. {Ancak en güzel şekilde} yani yetimlerin mallarının ıslah olacağı ve onların faydalanacağı yolla. Bu da gösteriyor ki yetimlerin zararına olacak şekilde veya ne zararı ne de faydası olan bir biçimde onların malına yaklaşmak ve onunla tasarrufta bulunmak caiz değildir. {Güçlü çağına erinceye kadar} yani olgunlaşıp akıllanıncaya, tasarrufu bilinceye kadar. Güçlü çağına erdiğinde malı kendisine verilir ve onda kendi görüşüne göre tasarruf eder. Bu ayet, güçlü çağına ermeden önce yetimin tasarrufunun kısıtlandığını, velisinin malında en hayırlı olanla tasarrufta bulunacağını ve bu kısıtlamanın güçlü çağına erişmekle sona ereceğini göstermektedir. {Ölçüyü ve tartıyı adaletle tam yapın} yani adaletle ve tam bir ödeyişle. Bunda gayret gösterdiğinizde {Allah hiçbir nefse, gücünün yettiğinden fazlasını yüklemez.} Yani kişinin gücünün yettiği kadar. Ölçü ve tartıda tam olmaya çalışıp da kendisinin farkına varmadığı bir kusur meydana gelirse, Allah bağışlayıcı ve affedicidir. Usulcüler bu ayet ve benzerleriyle, Allah'ın kimseye gücünün yetmeyeceği şeyi yüklemeyeceğine ve Allah'a emrettiği konularda takvâ gösterip gücü yettiği kadarını yapan kimsenin, bunun dışındaki konularda sorumlu olmayacağına istidlal etmişlerdir. {Söz söylediğinizde} insanlar arasında hükmedeceğiniz, aralarında hitabı ayıracağınız ve görüşler ile durumlar hakkında konuşacağınız bir söz; {adaletli olun} sözünüzde sevdiğinizi ve sevmediğinizi gözeterek, doğruluğa ve insafa riayet ederek, beyan edilmesi gereken şeyi gizlemeyerek. Konuşmada, hakkında konuştuğunuz kişiye veya onun görüşüne karşı eğilim göstermek haram olan bir zulümdür. Hatta âlim, bid'at ehlinin görüşlerini anlattığında, her hak sahibine hakkını vermesi, içindeki hak ve batılı açıklaması ve bunların hakka yakınlık veya uzaklık derecesini dikkate alması gerekir. Fakihler, kadının iki davacı arasında bakışında ve sözünde adaleti gözetmesinin vacip olduğunu zikretmişlerdir. {Allah'ın ahdini yerine getirin.} Bu, kulların O'nun haklarına riayet etme ve onları yerine getirme konusunda O'na verdikleri ahdi ve insanlar arasında yapılan akitlerdeki ahdi kapsar. Hepsine vefa etmek vaciptir; bozmak ve ihlal etmek haramdır. {Bunları} zikredilen hükümleri {size emretti} size beyan ettiği hükümleri {düşünüp anlayasınız} ve Allah'ın size vasiyetini hakkıyla yerine getiresiniz, içindeki hikmet ve hükümleri bilesiniz diye. Allah, pek çok büyük emri ve önemli şeriatı beyan ettikten sonra, bunlara ve bunlardan daha genel olan şeye işaret ederek şöyle buyurdu: {Bu, dosdoğru yolumdur.} Yani bu hükümler ve benzerleri, Allah'ın kitabında beyan ettiği ve kullarına açıkladığı, O'na ve cennetinin yurduna ulaştıran, dengeli, kolay ve kısa olan Allah'ın yoludur. {Ona uyun} kurtuluşa ve felaha erip umutlarınıza ve sevinçlerinize ulaşmak için. {Sakın başka yollara uymayın} yani bu yola muhalif olan yollara; {sizi O'nun yolundan ayırır} yani sizi O'ndan saptırır ve sağa sola dağıtır. Dosdoğru yoldan saptığınızda, cehenneme götüren yollardan başka yol kalmaz. {Bunları size emretti} umulur ki takvâ sahibi olursunuz. Allah'ın size açıkladığını ilim ve amel olarak yerine getirdiğinizde, takvâ sahibi ve kurtuluşa eren Allah kulları olursunuz. Yol tekil olarak ve O'na nispet edilerek zikredilmiştir; çünkü O'na ulaştıran tek bir yoldur ve yolda yürüyenlere yardım eden Allah'tır.
Arapça metin
يقول تعالى لنبيه صلى الله عليه وسلم: { قل } لهؤلاء الذين حرموا ما أحل الله: { تعالوا أتل ما حرم ربكم عليكم } تحريما عاما شاملا لكل أحد، محتويا على سائر المحرمات، من المآكل والمشارب والأقوال والأفعال. { ألا تشركوا به شيئا } أي: لا قليلا ولا كثيرا. وحقيقة الشرك بالله: أن يعبد المخلوق كما يعبد الله، أو يعظم كما يعظم الله، أو يصرف له نوع من خصائص الربوبية والإلهية، وإذا ترك العبد الشرك كله صار موحدا، مخلصا لله في جميع أحواله، فهذا حق الله على عباده، أن يعبدوه ولا يشركوا به شيئا. ثم بدأ بآكد الحقوق بعد حقه فقال: { وبالوالدين إحسانا } من الأقوال الكريمة الحسنة، والأفعال الجميلة المستحسنة، فكل قول وفعل يحصل به منفعة للوالدين أو سرور لهما، فإن ذلك من الإحسان، وإذا وجد الإحسان انتفى العقوق. { ولا تقتلوا أولادكم } من ذكور وإناث { من إملاق } أي: بسبب الفقر وضيقكم من رزقهم، كما كان ذلك موجودا في الجاهلية القاسية الظالمة، وإذا كانوا منهيين عن قتلهم في هذه الحال وهم أولادهم، فنهيهم عن قتلهم لغير موجب، أو قتل أولاد غيرهم من باب أولى وأحرى. { نحن نرزقكم وإياهم } أي: قد تكفلنا برزق الجميع، فلستم الذين ترزقون أولادكم، بل ولا أنفسكم، فليس عليكم منهم ضيق. { ولا تقربوا الفواحش } وهي: الذنوب العظام المستفحشة، { ما ظهر منها وما بطن } أي: لا تقربوا الظاهر منها والخفي، أو المتعلق منها بالظاهر، والمتعلق بالقلب والباطن. والنهي عن قربان الفواحش أبلغ من النهي عن مجرد فعلها، فإنه يتناول النهي عن مقدماتها ووسائلها الموصلة إليها. { ولا تقتلوا النفس التي حرم الله } وهي: النفس المسلمة، من ذكر وأنثى، صغير وكبير، بر وفاجر، والكافرة التي قد عصمت بالعهد والميثاق. { إلا بالحق } كالزاني المحصن، والنفس بالنفس، والتارك لدينه المفارق للجماعة. { ذلكم } المذكور { وصاكم به لعلكم تعقلون } عن الله وصيته، ثم تحفظونها، ثم …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
حديث ابن وهب -أربعتهم عن حماد بن زيد، عن عاصم، عن أبي وائل، عن ابن مسعود، به. وكذا رواه ابن جرير، عن المثنى، عن الحماني، عن حماد بن زيد، به. ورواه الحاكم عن أبي بكر بن إسحاق، عن إسماعيل بن إسحاق القاضي، عن سليمان بن حرب، عن حماد بن زيد، به كذلك. وقال: صحيح ولم يخرجاه (1) . وقد روى هذا الحديث النسائي والحاكم، من حديث أحمد بن عبد الله بن يونس، عن أبي بكر ابن عياش، عن عاصم، عن زر، عن عبد الله بن مسعود. به مرفوعا (2) . وكذا رواه الحافظ أبو بكر بن مردويه من حديث يحيى الحماني، عن أبي بكر بن عياش، عن عاصم، عن زر، به. فقد صححه الحاكم كما رأيت من الطريقين، ولعل هذا الحديث عند عاصم بن أبي النجود، عن زر، وعن أبي وائل شقيق بن سلمة كلاهما عن ابن مسعود، به، والله أعلم. قال الحاكم: وشاهد هذا الحديث حديث الشعبي عن جابر، من وجه غير معتمد (3) . يشير إلى الحديث الذي قال الإمام أحمد، وعبد بن حميد جميعا -واللفظ لأحمد: حدثنا عبد الله بن محمد -وهو أبو بكر بن أبي شيبة -أنبأنا أبو خالد الأحمر، عن مجالد، عن الشعبي، عن جابر قال: كنا جلوسا عند النبي صلى الله عليه وسلم، فخط خطا هكذا أمامه، فقال: "هذا سبيل الله". وخطين عن يمينه، وخطين عن شماله، وقال: "هذه سبيل (4) الشيطان". ثم وضع يده في الخط الأوسط، ثم تلا هذه الآية: {وأن هذا صراطي مستقيما فاتبعوه ولا تتبعوا السبل فتفرق بكم عن سبيله ذلكم وصاكم به لعلكم تتقون} ورواه ابن ماجه في كتاب السنة من سننه، والبزار عن أبي سعيد بن عبد الله بن سعيد، عن أبي خالد الأحمر، به (5) . قلت: ورواه الحافظ ابن مردويه من طريقين، عن أبي سعيد الكندي، حدثنا أبو خالد، عن مجالد، عن الشعبي، عن جابر قال: خط رسول الله صلى الله عليه وسلم خطا، وخط عن يمينه خطا، وخط عن يساره خطا، ووضع يده على الخط الأوسط (6) وتلا هذه الآية: {وأن هذا صراطي مستقيما فاتبعوه} (7) .
تفسير الطبري (جامع البيان)
صراطه، يعني طريقه ودينه الذي ارتضاه لعباده. {مستقيما} [النساء: 68] يعني: قويما لا اعوجاج به عن الحق. {فاتبعوه} [الأنعام: 153] يقول: فاعملوا به، واجعلوه لأنفسكم منهاجا تسلكونه فاتبعوه. {ولا تتبعوا السبل} [الأنعام: 153] يقول: ولا تسلكوا طريقا سواه، ولا تركبوا منهجا غيره، ولا تبغوا دينا خلافه من اليهودية والنصرانية والمجوسية وعبادة الأوثان وغير ذلك من الملل، فإنها بدع وضلالات. {فتفرق بكم عن سبيله} [الأنعام: 153] يقول: فيشتت بكم إن اتبعتم السبل المحدثة التي ليست لله بسبل ولا طرق ولا أديان، اتباعكم عن سبيله، يعني: عن طريقه ودينه الذي شرعه لكم وارتضاه، وهو الإسلام الذي وصى به الأنبياء وأمر به الأمم قبلكم. {ذلكم وصاكم به} [الأنعام: 151] يقول تعالى ذكره: هذا الذي وصاكم به ربكم من قوله لكم: إن هذا صراطي مستقيما فاتبعوه ولا تتبعوا السبل، وصاكم به لعلكم تتقون يقول: لتتقوا الله في أنفسكم فلا تهلكوها،
التحرير والتنوير
… مستعار للعمل الموصل إلى رضى الله تعالى. وإضافته إلى الرب لتعظيم شأن المضاف، فيعلم أنه خير صراط. وإضافة الرب إلى ضمير الرسول تشريف للمضاف إليه، وترضية للرسول صلى الله عليه وسلم بما في هذا السنن من بقاء بعض الناس غير متبعين دينه. والمستقيم حقيقته السالم من العوج، وهو مستعار للصواب لسلامته من الخطأ، أي سنن الله الموافق للحكمة والذي لا يتخلف ولا يعطله شيء. ويجوز أن تكون الإشارة إلى حاضر في الحس وهو القرآن، لأنه مسموع كقوله: وهذا كتاب أنزلناه مبارك [الأنعام: 92] ، فيكون الصراط المستقيم مستعارا لما يبلغ إلى المقصود النافع، كقوله: وأن هذا صراطي مستقيما فاتبعوه ولا تتبعوا السبل فتفرق بكم عن سبيله [الأنعام: 153] . ومستقيما حال من «صراط» مؤكدة لمعنى إضافته إلى الله. وجملة: قد فصلنا الآيات استئناف وفذلكة لما تقدم. والمراد بالآيات آيات القرآن. ومن رشاقة لفظ الآيات هنا أن فيه تورية بآيات الطريق التي يهتدي بها السائر. واللام في: لقوم يذكرون للعلة، أي فصلنا الآيات لأجلهم لأنهم الذين ينتفعون بتفصيلها. والمراد بالقوم المسلمون، لأنهم الذين أفادتهم الآيات وتذكروا بها. [127] 127] لهم دار السلام عند ربهم وهو وليهم بما كانوا يعملون (127) الضمير في: لهم دار السلام عائد إلى لقوم يذكرون [الأنعام: 126] . والجملة إما مستأنفة استئنافا بيانيا: لأن الثناء عليهم بأنهم فصلت لهم الآيات ويتذكرون بها يثير سؤال من يسأل عن أثر تبيين الآيات لهم وتذكرهم بها، فقيل: لهم دار السلام. وإما صفة: لقوم يذكرون [الأنعام: 126] . وتقديم المجرور لإفادة الاختصاص للقوم الذين يذكرون لا لغيرهم. والدار: مكان الحلول والإقامة، ترادف أو تقارب المحل من الحلول، وهو مؤنث تقديرا فيصغر على دويرة. والدار مشتقة من فعل دار يدور لكثرة دوران أهلها، ويقال لها: دارة، ولكن المشهور في الدارة أنها الأرض الواسعة بين جبال. والسلام: الأمان، …