البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة الأنعام · الآية ١٤٦

﴿وَعَلَى الَّذِينَ هَادُوا حَرَّمْنَا كُلَّ ذِي ظُفُرٍ ۖ وَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُمَا إِلَّا مَا حَمَلَتْ ظُهُورُهُمَا أَوِ الْحَوَايَا أَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍ ۚ ذَٰلِكَ جَزَيْنَاهُمْ بِبَغْيِهِمْ ۖ وَإِنَّا لَصَادِقُونَ﴾

Va ’alal lazîna hâdû harramnâ kulla zî zufurinv va minal bakari valğanami harramnâ ’alihim şuh ûmahumâ illâ mâ hamalat zuhûruhumâ avil havâyâ av mahtalata bi’azm zâlika cazainâhum bibağyihim va innâ lasâ dikûn

“Yahudilere tırnaklı her hayvanı haram kıldık. Onlara sığır ve davarın sırt, bağırsak ve kemik yağları hariç, iç yağlarını da haram kıldık. Aşırı gitmelerinden ötürü onları bu şekilde cezalandırdık. Biz şüphesiz doğru sözlüyüzdür”

Al-An'am 6:146 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Allah Teâlâ, müşriklerin Allah'ın helâl kıldığı şeyleri kendi kafalarına göre haram kılmalarını ve bunu Allah'a nispet etmelerini yerip onların sözlerini boşa çıkardıktan sonra, Peygamberine insanlara, Allah'ın onlara neyi haram kıldığını açıklamasını emretti. Böylece bunların dışındaki şeylerin helâl olduğunu bilsinler. Bir şeyin haramlığını Allah'a nispet eden kimse yalancı ve bâtıl üzeredir; çünkü haram kılmak ancak Allah katından, Peygamberinin diliyle olur. Nitekim Allah Peygamberine şöyle buyurdu: {De ki: Bana vahyolunanlar arasında, yiyen kimse için haram kılınmış bir şey bulamıyorum.} Yani, yenmesi haram kılınmış bir şey. Yemek dışındaki faydalanmaların haram olup olmadığı burada ele alınmıyor. {Ölmüş hayvan ya da akıtılmış kan ya da domuz eti dışında} Ölü, şer'î usulle kesilmeden ölen hayvandır; bu helâl değildir. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Size ölü hayvan, kan, domuz eti haram kılındı."] [Mâide: 3]. {Ya da akıtılmış kan} Kesilen hayvandan kesim anında akan kan demektir. Çünkü bedende tutulup kalması zararlı olan kan budur; kan bedenden çıkınca, etin yenmesiyle zarar ortadan kalkar. Bu ifadenin mefhumundan anlaşılır ki, kesimden sonra etin ve damarların içinde kalan kan helâl ve temizdir. {Çünkü bunların hepsi pisliktir} Yani bu üç şey rics, yani zararlı ve necis bir pisliktir. Allah bunu size lütfen ve kötülüklere yaklaşmaktan sizi temiz tutmak için haram kılmıştır. {Ya da Allah'tan başkası adına kesilmiş olan} Yani kesilen hayvan Allah'tan başkası için, müşriklerin taptığı putlar ve ilâhlar adına kesilmişse haramdır. Bu, Allah'a itaatten çıkıp O'na isyana girmek anlamına gelen fısktır. Yine de bu yasaklanmış şeylerden, zorunluluk ve ihtiyaç duyup, yani hayatı tehlikeye girerek ve başka yiyecek bulamayarak bir miktar yemek zorunda kalan kimse, {ne isyan edici ne de haddi aşıcı olmaksızın} yani ne bilerek ve zorunluluk olmadan yemek isteyen, ne de ihtiyacından fazla yiyerek sınırı aşan olmaksızın yerse, {Kim isyan etmeksizin ve haddi aşmaksızın zorunda kalırsa, şüphesiz Rabbin çok bağışlayan, çok merhamet edendir.} Yani Allah böyle bir durumdaki kimseye müsamaha göstermiştir. Âlimler, bu ayette zikredilen sınırlamaya rağmen, burada zikredilmeyen haram kılınmış şeyler bulunduğu için, bu konuda farklı görüşlere sahip olmuşlardır. Yırtıcı hayvanlar ve pençeli kuşlar gibi. Bazıları şöyle demiştir: Bu ayet, kendisinde zikredilenlerin dışında haram kılınan şeylerden önce inmiştir. Bu nedenle ayette yer alan bu sınırlama, sonradan gelen haramlığa aykırı değildir; çünkü o vakit peygambere vahyedilen şeyler arasında bunu bulamamıştır. Bazıları ise şöyle demiştir: Bu ayet, bütün haramları kapsamaktadır; bir kısmı açıkça, bir kısmı ise anlam ve illet genelliğinden anlaşılmaktadır. Çünkü ölü hayvan, kan ve domuz etinin, ya da yalnızca sonuncusunun illetini belirten {Çünkü o rics'tir} ifadesi, haram kılınan her şeyi kapsayan bir vasıftır. Zira haram olan şeylerin hepsi pisliktir ve Allah'ın kullarına, onları temiz tutmak ve pis olanla temas etmekten korumak için haram kıldığı, tiksinti veren kötülüklerdendir. Haram pisliğin ayrıntıları ise sünnetten alınır; çünkü sünnet Kur'an'ı açıklar ve onun maksadını ortaya koyar. Allah'ın yiyeceklerden yalnızca zikredilenleri haram kıldığı, haramlığın ise ancak Allah'ın şeriatından kaynaklanabildiği göz önüne alındığında, Allah'ın rızık olarak verdiği şeyleri haram kılan müşriklerin Allah'a iftira eden, O'nun söylemediği şeyleri O'na nispet eden kimseler olduğu anlaşılır. Ayette, Allah'ın kendilerine helâl kıldığı şeyleri haram kılan müşriklerin daha önce geçen sözlerine karşı, nefislerinin kendilerine süslediği şekilde bu konuda tartışmaları bağlamında, güçlü bir ihtimal de vardır; eğer Allah burada domuzu zikretmemiş olsaydı bu ihtimal daha kuvvetli olurdu. Bu ihtimale göre, bağlam yalnızca hayvanlardan (en'âm) olan şeylere ilişkindir ve bunlardan haram olanlar ancak ayette zikredilenlerdir: ölü hayvan, Allah'tan başkası adına kesilen, geri kalanı ise helâldir. Domuzun burada zikredilmesinin hikmeti, bu ihtimale göre, bazı cahillerin domuzu hayvanlardan (en'âm) saymaları, onu bir koyun çeşidi sanmalarıdır. Nitekim Hristiyanlardan bir kısım cahiller ve benzerleri böyle zannedip onu diğer hayvanlar gibi beslemekte ve helâl saymaktadırlar; hayvanlarla onun arasını ayırt etmemektedirler. Bu nedenle bu ümmete haram kılınan domuz eti, onları tenzih etmek ve korumak babından bir haramlıktır. Ehl-i kitaba haram kılınanlarına gelince, bunların bir kısmı temizdir; ancak onlara ceza olarak haram kılınmıştır. Bunun için Allah şöyle buyurmuştur: {Yahudilere ise tırnaklı her hayvanı haram kıldık.} Bu, develer ve benzerleri gibi hayvanlardır. Yine onlara {sığırdan ve koyundan} (sığır ve koyunun) bazı organlarının yağlarını haram kıldık. Bu yağlar {onların yağlarıdır}. Haram kılınan yağın tamamı değildir; kuyruk ve bağırsak yağı haram kılınmış, bu nedenle Allah helâl olan yağı bunun dışında tutarak şöyle buyurmuştur: {Sırtlarına ya da bağırsaklarına yapışmış olanlar ya da bir kemiğe karışmış olanlar hariç.} Yani bağırsaklara karışmış yağ ya da kemiğe karışmış yağ hariç. {Bu haram kılınmalarını, zulümleri yüzünden onları cezalandırdık.} Yani Yahudilerin, Allah'ın haklarında ve kulların haklarında yaptıkları haksızlık ve tecavüz sebebiyle, Allah bu şeyleri onlara ceza ve ibret olarak haram kılmıştır. {Biz şüphesiz doğru söyleyenleriz.} Söylediğimiz, yaptığımız ve hükmettiğimiz her şeyde doğruyuz. Sözde Allah'tan daha doğru kim olabilir, hükümde Allah'tan daha güzel hükmeden kim olabilir? Bu, kesin inanan bir topluluk içindir.

Arapça metin

لما ذكر تعالى ذم المشركين على ما حرموا من الحلال ونسبوه إلى الله، وأبطل قولهم. أمر تعالى رسوله أن يبين للناس ما حرمه الله عليهم، ليعلموا أن ما عدا ذلك حلال، من نسب تحريمه إلى الله فهو كاذب مبطل، لأن التحريم لا يكون إلا من عند الله على لسان رسوله، وقد قال لرسوله: { قل لا أجد في مآ أوحي إلي محرما على طاعم } أي: محرما أكله، بقطع النظر عن تحريم الانتفاع بغير الأكل وعدمه. { إلا أن يكون ميتة } والميتة: ما مات بغير ذكاة شرعية، فإن ذلك لا يحل. كما قال تعالى: حرمت عليكم الميتة والدم ولحم الخنزير [المائدة: 3]. { أو دما مسفوحا } وهو الدم الذي يخرج من الذبيحة عند ذكاتها، فإنه الدم الذي يضر احتباسه في البدن، فإذا خرج من البدن زال الضرر بأكل اللحم، ومفهوم هذا اللفظ، أن الدم الذي يبقى في اللحم والعروق بعد الذبح، أنه حلال طاهر. { أو لحم خنزير فإنه رجس } أي: فإن هذه الأشياء الثلاثة رجس، أي: خبث نجس مضر، حرمه الله لطفا بكم، ونزاهة لكم عن مقاربة الخبائث. { أو } إلا أن يكون { فسقا أهل لغير الله به } أي: إلا أن تكون الذبيحة مذبوحة لغير الله، من الأوثان والآلهة التي يعبدها المشركون، فإن هذا من الفسق الذي هو الخروج عن طاعة الله إلى معصيته، أي: ومع هذا، فهذه الأشياء المحرمات، من اضطر إليها، أي: حملته الحاجة والضرورة إلى أكل شيء منها، بأن لم يكن عنده شيء وخاف على نفسه التلف. { غير باغ ولا عاد } أي: { غير باغ } أي: مريد لأكلها، من غير اضطرار ولا متعد، أي: متجاوز للحد، بأن يأكل زيادة عن حاجته. { فمن اضطر غير باغ ولا عاد فإن ربك غفور رحيم } أي: فالله قد سامح من كان بهذه الحال. واختلف العلماء رحمهم الله في هذا الحصر المذكور في هذه الآية، مع أن ثم محرمات لم تذكر فيها، كالسباع وكل ذي مخلب من الطير ونحو ذلك، فقال بعضهم: إن هذه الآية نازلة قبل تحريم ما زاد على ما ذكر فيها، فلا ينافي هذا الحصر المذكور فيها …

Kitapta devam et ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

اليهود قال: انفرجت قوائم البهائم والعصافير، قال: فيهود تأكلها. قال: ولم تنفرج قائمة البعير، خفه، ولا خف النعامة ولا قائمة الوز، فلا تأكل اليهود الإبل ولا النعام ولا الوز، ولا كل شيء لم تنفرج قائمته، ولا تأكل حمار وحش. وقوله: {ومن البقر والغنم حرمنا عليهم شحومهما} قال السدي: [يعني] (1) الثرب وشحم الكليتين. وكانت اليهود تقول (2) : إنه حرمه إسرائيل فنحن نحرمه. وكذا قال ابن زيد. وقال قتادة: الثرب وكل شحم (3) كان كذلك ليس في عظم. وقال علي بن أبي طلحة، عن ابن عباس: {إلا ما حملت ظهورهما} يعني: ما علق بالظهر من الشحوم. وقال السدي وأبو صالح: الألية، مما (4) حملت ظهورهما. وقوله: {أو الحوايا} قال الإمام أبو جعفر بن جرير: {الحوايا} جمع، واحدها حاوياء، وحاوية وحوية وهو ما تحوي (5) من البطن فاجتمع واستدار، وهي بنات اللبن، وهي "المباعر"، وتسمى "المرابض"، وفيها الأمعاء. قال: ومعنى الكلام: ومن البقر والغنم حرمنا عليهم شحومهما، إلا ما حملت ظهورهما، أو ما حملت الحوايا (6) . وقال علي بن أبي طلحة، عن ابن عباس: {أو الحوايا} وهي المبعر. وقال مجاهد: {الحوايا} المبعر، والمربض. وكذا قال سعيد بن جبير، والضحاك، وقتادة، وأبو مالك، والسدي. وقال عبد الرحمن بن زيد بن أسلم: {الحوايا} المرابض التي تكون فيها الأمعاء، تكون وسطها، وهي بنات اللبن، وهي في كلام العرب تدعى المرابض. وقوله تعالى: {أو ما اختلط بعظم} أي: وإلا ما اختلط من الشحوم بالعظام فقد أحللناه لهم. وقال ابن جريج: شحم الألية اختلط بالعصعص، فهو حلال. وكل شيء في القوائم والجنب والرأس والعين وما اختلط بعظم، فهو حلال، ونحوه قال (7) السدي. وقوله تعالى: {ذلك جزيناهم ببغيهم} أي: هذا التضييق إنما فعلناه بهم وألزمناهم (8) به، مجازاة لهم على بغيهم ومخالفتهم أوامرنا، كما قال تعالى: {فبظلم من الذين هادوا حرمنا عليهم طيبات أحلت لهم وبصدهم عن سبيل الله كثيرا} …

Kitapta devam et ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

يكن مشقوق الأصابع كالإبل والأنعام والإوز والبط. وبنحو ما قلنا في ذلك قال أهل التأويل

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ٩/٦٣٨) ↗

التحرير والتنوير

… باعتبار ما في معنى الرب من الولاية، فهو في معنى قوله تعالى: ذلك بأن الله مولى الذين آمنوا وأن الكافرين لا مولى لهم [محمد: 11] أي لا مولى يعاملهم بآثار الولاية وشعارها، ذلك لأن هذه الآية وقعت في سياق حجاج المشركين بخلاف آية البقرة [172] فإنها مفتتحة بقوله: يا أيها الذين آمنوا كلوا من طيبات ما رزقناكم. والإخبار بأنه غفور رحيم، مع كون ذلك معلوما من مواضع كثيرة، هو هنا كناية عن الإذن في تناول تلك المحرمات عند الاضطرار ورفع حرج التحريم عنها حينئذ فهو في معنى قوله في سورة البقرة [182] : فلا إثم عليه إن الله غفور رحيم. [146] 146] وعلى الذين هادوا حرمنا كل ذي ظفر ومن البقر والغنم حرمنا عليهم شحومهما إلا ما حملت ظهورهما أو الحوايا أو ما اختلط بعظم ذلك جزيناهم ببغيهم وإنا لصادقون (146) جملة: وعلى الذين هادوا حرمنا عطف على جملة: قل [الأنعام: 145] عطف خبر على إنشاء، أي بين لهم ما حرم في الإسلام، واذكر لهم ما حرمنا على الذين هادوا قبل الإسلام، والمناسبة أن الله لما أمر نبيه عليه الصلاة والسلام أن يبين ما حرم الله أكله من الحيوان، وكان في خلال ذلك تنبيه على أن ما حرمه الله خبيث بعضه لا يصلح أكله بالأجساد الذي قال فيه فإنه رجس [الأنعام: 145] ، ومنه ما لا يلاقي واجب شكر الخالق وهو الذي قال فيه: أو فسقا أهل لغير الله به [الأنعام: 145] أعقب ذلك بذكر ما حرمه على بني إسرائيل تحريما خاصا لحكمة خاصة بأحوالهم، وموقتة إلى مجيء الشريعة الخاتمة. والمقصود من ذكر هذا الأخير: أن يظهر للمشركين أن ما حرموه ليس من تشريع الله في الحال ولا فيما مضى، فهو ضلال بحت. وتقديم المجرور على متعلقه في قوله: وعلى الذين هادوا حرمنا لإفادة الاختصاص، أي عليهم لا على غيرهم من الأمم. والظفر: العظم الذي تحت الجلد في منتهى أصابع الإنسان والحيوان والمخالب، وهو يقابل الحافر والظلف ويكون للإبل والسبع والكلب والهر والأرنب …

Kitapta devam et ↗