البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة الأنعام · الآية ١٤٥

﴿قُلْ لَا أَجِدُ فِي مَا أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّمًا عَلَىٰ طَاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَمًا مَسْفُوحًا أَوْ لَحْمَ خِنْزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقًا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ ۚ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ﴾

Kul lâ acidu fî mâ ûhiya ilaiya muharraman ’alâ tâ’iminy yat’amuhûo illâ ai yakûna maitatan av damam masfûhan av lahma hinzîrin fa innahû ricsun av fiskan uhilla liğairil lâhi bih famanid turra ğaira bâ ğinv va lâ ’âdin fa inna rabbaka ğafûrur rahîm

“De ki: "Bana vahyolunanda, leş, akıtılmış kan, domuz eti ki pistir ve günah işlenerek Allah'tan başkası adına kesilen hayvandan başkasını yemenin haram olduğuna dair bir emir bulamıyorum; fakat darda kalan, başkasının payına el uzatmamak ve zaruret miktarını aşmamak üzere bunlardan da yiyebilir." Doğrusu Rabbin bağışlar ve merhamet eder”

Al-An'am 6:145 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Allah Teâlâ, müşriklerin Allah'ın helâl kıldığı şeyleri kendi kafalarına göre haram kılmalarını ve bunu Allah'a nispet etmelerini yerip onların sözlerini boşa çıkardıktan sonra, Peygamberine insanlara, Allah'ın onlara neyi haram kıldığını açıklamasını emretti. Böylece bunların dışındaki şeylerin helâl olduğunu bilsinler. Bir şeyin haramlığını Allah'a nispet eden kimse yalancı ve bâtıl üzeredir; çünkü haram kılmak ancak Allah katından, Peygamberinin diliyle olur. Nitekim Allah Peygamberine şöyle buyurdu: {De ki: Bana vahyolunanlar arasında, yiyen kimse için haram kılınmış bir şey bulamıyorum.} Yani, yenmesi haram kılınmış bir şey. Yemek dışındaki faydalanmaların haram olup olmadığı burada ele alınmıyor. {Ölmüş hayvan ya da akıtılmış kan ya da domuz eti dışında} Ölü, şer'î usulle kesilmeden ölen hayvandır; bu helâl değildir. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Size ölü hayvan, kan, domuz eti haram kılındı."] [Mâide: 3]. {Ya da akıtılmış kan} Kesilen hayvandan kesim anında akan kan demektir. Çünkü bedende tutulup kalması zararlı olan kan budur; kan bedenden çıkınca, etin yenmesiyle zarar ortadan kalkar. Bu ifadenin mefhumundan anlaşılır ki, kesimden sonra etin ve damarların içinde kalan kan helâl ve temizdir. {Çünkü bunların hepsi pisliktir} Yani bu üç şey rics, yani zararlı ve necis bir pisliktir. Allah bunu size lütfen ve kötülüklere yaklaşmaktan sizi temiz tutmak için haram kılmıştır. {Ya da Allah'tan başkası adına kesilmiş olan} Yani kesilen hayvan Allah'tan başkası için, müşriklerin taptığı putlar ve ilâhlar adına kesilmişse haramdır. Bu, Allah'a itaatten çıkıp O'na isyana girmek anlamına gelen fısktır. Yine de bu yasaklanmış şeylerden, zorunluluk ve ihtiyaç duyup, yani hayatı tehlikeye girerek ve başka yiyecek bulamayarak bir miktar yemek zorunda kalan kimse, {ne isyan edici ne de haddi aşıcı olmaksızın} yani ne bilerek ve zorunluluk olmadan yemek isteyen, ne de ihtiyacından fazla yiyerek sınırı aşan olmaksızın yerse, {Kim isyan etmeksizin ve haddi aşmaksızın zorunda kalırsa, şüphesiz Rabbin çok bağışlayan, çok merhamet edendir.} Yani Allah böyle bir durumdaki kimseye müsamaha göstermiştir. Âlimler, bu ayette zikredilen sınırlamaya rağmen, burada zikredilmeyen haram kılınmış şeyler bulunduğu için, bu konuda farklı görüşlere sahip olmuşlardır. Yırtıcı hayvanlar ve pençeli kuşlar gibi. Bazıları şöyle demiştir: Bu ayet, kendisinde zikredilenlerin dışında haram kılınan şeylerden önce inmiştir. Bu nedenle ayette yer alan bu sınırlama, sonradan gelen haramlığa aykırı değildir; çünkü o vakit peygambere vahyedilen şeyler arasında bunu bulamamıştır. Bazıları ise şöyle demiştir: Bu ayet, bütün haramları kapsamaktadır; bir kısmı açıkça, bir kısmı ise anlam ve illet genelliğinden anlaşılmaktadır. Çünkü ölü hayvan, kan ve domuz etinin, ya da yalnızca sonuncusunun illetini belirten {Çünkü o rics'tir} ifadesi, haram kılınan her şeyi kapsayan bir vasıftır. Zira haram olan şeylerin hepsi pisliktir ve Allah'ın kullarına, onları temiz tutmak ve pis olanla temas etmekten korumak için haram kıldığı, tiksinti veren kötülüklerdendir. Haram pisliğin ayrıntıları ise sünnetten alınır; çünkü sünnet Kur'an'ı açıklar ve onun maksadını ortaya koyar. Allah'ın yiyeceklerden yalnızca zikredilenleri haram kıldığı, haramlığın ise ancak Allah'ın şeriatından kaynaklanabildiği göz önüne alındığında, Allah'ın rızık olarak verdiği şeyleri haram kılan müşriklerin Allah'a iftira eden, O'nun söylemediği şeyleri O'na nispet eden kimseler olduğu anlaşılır. Ayette, Allah'ın kendilerine helâl kıldığı şeyleri haram kılan müşriklerin daha önce geçen sözlerine karşı, nefislerinin kendilerine süslediği şekilde bu konuda tartışmaları bağlamında, güçlü bir ihtimal de vardır; eğer Allah burada domuzu zikretmemiş olsaydı bu ihtimal daha kuvvetli olurdu. Bu ihtimale göre, bağlam yalnızca hayvanlardan (en'âm) olan şeylere ilişkindir ve bunlardan haram olanlar ancak ayette zikredilenlerdir: ölü hayvan, Allah'tan başkası adına kesilen, geri kalanı ise helâldir. Domuzun burada zikredilmesinin hikmeti, bu ihtimale göre, bazı cahillerin domuzu hayvanlardan (en'âm) saymaları, onu bir koyun çeşidi sanmalarıdır. Nitekim Hristiyanlardan bir kısım cahiller ve benzerleri böyle zannedip onu diğer hayvanlar gibi beslemekte ve helâl saymaktadırlar; hayvanlarla onun arasını ayırt etmemektedirler. Bu nedenle bu ümmete haram kılınan domuz eti, onları tenzih etmek ve korumak babından bir haramlıktır. Ehl-i kitaba haram kılınanlarına gelince, bunların bir kısmı temizdir; ancak onlara ceza olarak haram kılınmıştır. Bunun için Allah şöyle buyurmuştur: {Yahudilere ise tırnaklı her hayvanı haram kıldık.} Bu, develer ve benzerleri gibi hayvanlardır. Yine onlara {sığırdan ve koyundan} (sığır ve koyunun) bazı organlarının yağlarını haram kıldık. Bu yağlar {onların yağlarıdır}. Haram kılınan yağın tamamı değildir; kuyruk ve bağırsak yağı haram kılınmış, bu nedenle Allah helâl olan yağı bunun dışında tutarak şöyle buyurmuştur: {Sırtlarına ya da bağırsaklarına yapışmış olanlar ya da bir kemiğe karışmış olanlar hariç.} Yani bağırsaklara karışmış yağ ya da kemiğe karışmış yağ hariç. {Bu haram kılınmalarını, zulümleri yüzünden onları cezalandırdık.} Yani Yahudilerin, Allah'ın haklarında ve kulların haklarında yaptıkları haksızlık ve tecavüz sebebiyle, Allah bu şeyleri onlara ceza ve ibret olarak haram kılmıştır. {Biz şüphesiz doğru söyleyenleriz.} Söylediğimiz, yaptığımız ve hükmettiğimiz her şeyde doğruyuz. Sözde Allah'tan daha doğru kim olabilir, hükümde Allah'tan daha güzel hükmeden kim olabilir? Bu, kesin inanan bir topluluk içindir.

Arapça metin

لما ذكر تعالى ذم المشركين على ما حرموا من الحلال ونسبوه إلى الله، وأبطل قولهم. أمر تعالى رسوله أن يبين للناس ما حرمه الله عليهم، ليعلموا أن ما عدا ذلك حلال، من نسب تحريمه إلى الله فهو كاذب مبطل، لأن التحريم لا يكون إلا من عند الله على لسان رسوله، وقد قال لرسوله: { قل لا أجد في مآ أوحي إلي محرما على طاعم } أي: محرما أكله، بقطع النظر عن تحريم الانتفاع بغير الأكل وعدمه. { إلا أن يكون ميتة } والميتة: ما مات بغير ذكاة شرعية، فإن ذلك لا يحل. كما قال تعالى: حرمت عليكم الميتة والدم ولحم الخنزير [المائدة: 3]. { أو دما مسفوحا } وهو الدم الذي يخرج من الذبيحة عند ذكاتها، فإنه الدم الذي يضر احتباسه في البدن، فإذا خرج من البدن زال الضرر بأكل اللحم، ومفهوم هذا اللفظ، أن الدم الذي يبقى في اللحم والعروق بعد الذبح، أنه حلال طاهر. { أو لحم خنزير فإنه رجس } أي: فإن هذه الأشياء الثلاثة رجس، أي: خبث نجس مضر، حرمه الله لطفا بكم، ونزاهة لكم عن مقاربة الخبائث. { أو } إلا أن يكون { فسقا أهل لغير الله به } أي: إلا أن تكون الذبيحة مذبوحة لغير الله، من الأوثان والآلهة التي يعبدها المشركون، فإن هذا من الفسق الذي هو الخروج عن طاعة الله إلى معصيته، أي: ومع هذا، فهذه الأشياء المحرمات، من اضطر إليها، أي: حملته الحاجة والضرورة إلى أكل شيء منها، بأن لم يكن عنده شيء وخاف على نفسه التلف. { غير باغ ولا عاد } أي: { غير باغ } أي: مريد لأكلها، من غير اضطرار ولا متعد، أي: متجاوز للحد، بأن يأكل زيادة عن حاجته. { فمن اضطر غير باغ ولا عاد فإن ربك غفور رحيم } أي: فالله قد سامح من كان بهذه الحال. واختلف العلماء رحمهم الله في هذا الحصر المذكور في هذه الآية، مع أن ثم محرمات لم تذكر فيها، كالسباع وكل ذي مخلب من الطير ونحو ذلك، فقال بعضهم: إن هذه الآية نازلة قبل تحريم ما زاد على ما ذكر فيها، فلا ينافي هذا الحصر المذكور فيها …

Kitapta devam et ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

أن رسول الله صلى الله عليه وسلم نهى عن لحوم الحمر الأهلية زمن خيبر، فقال: قد كان يقول ذلك "الحكم بن عمرو" عن رسول الله صلى الله عليه وسلم، ولكن أبى ذلك الحبر -يعني ابن عباس -وقرأ: {قل لا أجد في ما أوحي إلي محرما} الآية. وهكذا رواه البخاري عن علي بن المديني، عن سفيان، به. وأخرجه أبو داود من حديث ابن جريج، عن عمرو بن دينار. ورواه الحاكم في مستدركه مع أنه في صحيح البخاري، كما رأيت (1) . وقال أبو بكر بن مردويه والحاكم في مستدركه: حدثنا محمد بن علي بن دحيم، حدثنا أحمد بن حازم، حدثنا أبو نعيم الفضل بن دكين، حدثنا محمد بن شريك، عن عمرو بن دينار، عن أبي الشعثاء، عن ابن عباس قال: كان أهل الجاهلية يأكلون أشياء ويتركون أشياء تقذرا، فبعث الله نبيه وأنزل كتابه، وأحل حلاله وحرم حرامه، فما أحل فهو حلال، وما حرم فهو حرام، وما سكت عنه فهو عفو، وتلا هذه الآية: {قل لا أجد في ما أوحي إلي محرما على طاعم يطعمه [إلا أن يكون ميتة أو دما مسفوحا] } (2) إلى آخر الآية. وهذا لفظ ابن مردويه. ورواه أبو داود منفردا به، عن محمد بن داود بن صبيح، عن أبي نعيم به. وقال الحاكم: هذا حديث صحيح الإسناد ولم يخرجاه (3) . وقال الإمام أحمد: حدثنا عفان، حدثنا أبو عوانة، عن سماك بن حرب، عن عكرمة، عن ابن عباس قال: ماتت شاة لسودة بنت زمعة، فقالت: يا رسول الله، ماتت فلانة -تعني الشاة -قال: "فلم لا (4) أخذتم مسكها؟ ". قالت: نأخذ مسك شاة قد ماتت؟! فقال لها رسول الله صلى الله عليه وسلم: "إنما قال الله: {قل لا أجد في ما أوحي إلي محرما على طاعم يطعمه إلا أن يكون ميتة أو دما مسفوحا أو لحم خنزير} وإنكم لا تطعمونه، أن تدبغوه فتنتفعوا به". فأرسلت فسلخت مسكها فدبغته، فاتخذت منه قربة، حتى تخرقت عندها (5) . ورواه البخاري والنسائي، من حديث الشعبي، عن عكرمة، عن ابن عباس، عن سودة بنت زمعة، بذلك أو نحوه (6) . وقال سعيد بن منصور: حدثنا عبد …

Kitapta devam et ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

لهؤلاء الذين جعلوا لله مما ذرأ من الحرث والأنعام نصيبا، ولشركائهم من الآلهة والأنداد مثله، والقائلين {هذه أنعام وحرث حجر لا يطعمها إلا من نشاء بزعمهم} [الأنعام: 138] ، والمحرمين من أنعام أخر ظهورها، والتاركين ذكر اسم الله على أخر منها، والمحرمين بعض ما في بطون بعض أنعامهم على إناثهم وأزواجهم ومحليه لذكورهم، المحرمين ما رزقهم الله افتراء على الله، وإضافة منهم ما يحرمون من ذلك إلى أن الله هو الذي حرمه عليهم: أجاءكم من الله رسول بتحريمه ذلك عليكم، فأنبئونا به، أم وصاكم الله بتحريمه مشاهدة منكم له، فسمعتم منه تحريمه ذلك عليكم فحرمتموه؟ فإنكم كذبة إن ادعيتم ذلك ولا يمكنكم دعواه، لأنكم إذا ادعيتموه علم الناس كذبكم، فإني لا أجد فيما أوحي إلي من كتابه وآي تنزيله شيئا محرما على آكل يأكله مما تذكرون أنه حرمه من هذه الأنعام التي تصفون، تحريم ما حرم عليكم منها بزعمكم، إلا أن يكون ميتة قد ماتت بغير تذكية أو دما مسفوحا وهو المنصب أو إلا أن يكون لحم خنزير. {فإنه رجس أو فسقا} [الأنعام: 145] يقول: أو إلا أن

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ٩/٦٣١) ↗

التحرير والتنوير

… الله البيع وحرم الربا [البقرة: 275] كما تقدم هنالك، فينقلب معنى الاستفهام في قوله: وما لكم ألا تأكلوا إلى معنى: لا يسول لكم المشركون أكل الميتة، لأنكم تأكلون ما ذكر اسم الله عليه، هذا ما قالوه وهو تأويل بعيد عن موقع الآية. وقوله: وقد فصل لكم ما حرم عليكم جملة في موضع الحال مبينة لما قبلها، أي لا يصدكم شيء من كل ما أحل الله لكم، لأن الله قد فصل لكم ما حرم عليكم فلا تعدوه إلى غيره. فظاهر هذا أن الله قد بين لهم، من قبل، ما حرمه عليهم من المأكولات، فلعل ذلك كان بوحي غير القرآن، ولا يصح أن يكون المراد ما في آخر هذه السورة من قوله: قل لا أجد في ما أوحي إلي محرما [الأنعام: 145] الآية، لأن هذه السورة نزلت جملة واحدة على الصحيح، كما تقدم في ديباجة تفسيرها، فذلك يناكد أن يكون المتأخر في التلاوة متقدما نزوله، ولا أن يكون المراد ما في سورة المائدة من قوله: حرمت عليكم الميتة لأن سورة المائدة مدنية بالاتفاق، وسورة الأنعام هذه مكية بالاتفاق. وقوله: إلا ما اضطررتم إليه استثناء من عائد الموصول، وهو الضمير المنصوب ب حرم، المحذوف لكثرة الاستعمال، وما موصولة، أي إلا الذي اضطررتم إليه، فإن المحرمات أنواع استثني منها ما يضطر إليه من أفرادها فيصير حلالا. فهو استثناء متصل من غير احتياج إلى جعل ما في قوله: ما اضطررتم مصدرية. وقرأ نافع، وحمزة، والكسائي، وعاصم، وأبو جعفر، وخلف: وقد فصل ببناء الفعل للفاعل. وقرأه ابن كثير، وأبو عمرو، وابن عامر بالبناء للمجهول. وقرأ نافع، وحفص عن عاصم، وأبو جعفر: ما حرم بالبناء للفاعل، وقرأه الباقون: بالبناء للمجهول. والمعنى في القراءات فيهما واحد. والاضطرار تقدم بيانه في سورة المائدة. وإن كثيرا ليضلون بأهوائهم بغير علم إن ربك هو أعلم بالمعتدين. تحذير من التشبه بالمشركين في تحريم بعض الأنعام على بعض أصناف الناس. وهو عطف على جملة: وما لكم ألا تأكلوا مما ذكر اسم الله …

Kitapta devam et ↗