Allah, imanın faziletini ve ehlinin kıyamet günündeki sevincini belirterek şöyle buyurmaktadır: {O gün, mümin erkeklerin ve mümin kadınların nurlarının önlerinde ve sağlarında koşuşturduğunu görürsün} [Kur'an: "O gün mü'min erkeklerle mü'min kadınların nurlarının önlerinde ve sağlarında koştuğunu görürsün."]. Yani kıyamet günü olduğunda, güneş dürüldüğünde, ay tutulduğunda, insanlar karanlığa düştüğünde ve sırat cehennemin üzerine kurulduğunda, işte o zaman mü'min erkekleri ve mü'min kadınları görürsün ki nurları önlerinde ve sağlarında koşuşur. Böylece o korkunç ve zor durumda, sağlarına doğru nurlarıyla yürürler; her biri imanının derecesine göre (nur alır). Bu sırada en büyük müjdeye kavuşturulurlar ve kendilerine şöyle denir: {Bugün sizin müjdeniz, altlarından ırmaklar akan cennetlerdir. Orada ebedî kalacaksınız. İşte bu, büyük kurtuluştur} [Kur'an: "Bugün size müjde: Altlarından ırmaklar akan, içinde ebedi kalacağınız cennetler var. Büyük kurtuluş işte budur."]. Allah'a yemin olsun ki bu müjde onların kalbinde ne kadar tatlı, nefislerine ne kadar lezzetlidir; çünkü istedikleri her şeye kavuşmuş, korkulan her kötülükten kurtulmuşlardır. Münafıklar, mü'minlerin nurla yürüdüğünü görünce, kendi nurları sönmüş ve karanlıklarda şaşkın kalmışken, mü'minlere şöyle seslenirler: {Bize bakın, nurunuzdan alalım} yani: Bize mühlet verin ki azaptan kurtulmak için yürüyebileceğimiz nurdan biraz alalım. Onlara {Geri dönün, arkanızda nur arayın} denir; yani bu mümkün olsaydı diye, oysa bu imkânsız, akıl almaz bir şeydir. {Böylece aralarına} mü'minlerle münafıklar arasına {bir sur çekilir}; yani sağlam bir duvar ve kuvvetli bir kale. {Onun bir kapısı vardır; içi rahmet, dışı ise onun önündeki azaptır}. İçi mü'minlerin yanında olan, dışı ise münafıkların tarafında olan kısımdır. Münafıklar mü'minlere seslenip yalvararak ve acıyarak şöyle derler: {Biz sizinle beraber değil miydik?} Dünyada "Lâ ilâhe illallah" diyor, namaz kılıyor, oruç tutuyor, cihad ediyor ve sizin gibi amel ediyorduk. {Evet} derler mü'minler, {siz bizimle beraberdiniz; dışta bizim gibi amel ettiniz, ama amelleriniz münafıkların amelleriydi; içinde iman ve samimi niyet yoktu. Hatta {kendinizi fitneye düşürdünüz, bekleyip şüphe ettiniz}; yani Allah'ın şüphe kabul etmeyen haberinde kuşkuya düştünüz. {Boş arzular sizi aldattı}; mü'minlerin kavuştuğu şeylere erişmeyi, kesin inanmadan, temenni ettiniz. {Sonunda Allah'ın emri geldi}; yani ölüm, bu çirkin halinizle size geldi. {Sizi o aldatıcı (şeytan) Allah hakkında aldattı}; o şeytan ki küfrü ve şüpheyi size süslemiş, siz de ona güvenip vaadine inanmış, sözünü doğrulamıştınız. {Bugün sizden de, inkâr edenlerden de fidye alınmaz}; dünya kadar altın ve bir o kadar daha fazlasıyla fidye verseydiniz bile sizden kabul edilmezdi. {Barınağınız ateştir}; yani kalacağınız yer. {Dostunuz odur}; sizi üstlenen ve kucağına alan odur. {Ne kötü dönüş yeridir!} [Kur'an'ın bu bağlamda devamı şöyledir:] {Tartısı hafif gelenlere gelince, onların anası Hâviye'dir. Hâviye'nin ne olduğunu sen nereden bileceksin? Kızgın bir ateştir} [Kâri'a: 8-11].