البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة الواقعة · الآية ٥٧

﴿نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ﴾

Nahnu halaknâkum falav lâ tusaddikûn

“Sizi yaratan Biziz; hala tasdik etmez misiniz”

Al-Waqi'ah 56:57 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Sol taraftakilere gelince, sol taraftakiler ne kötü kimselerdir! (Onlar) yakıcı rüzgâr ve kaynar su içindedirler. Gölge de kara dumandan bir gölgedir ki, ne serin ne de faydalıdır. Çünkü onlar bundan önce refah içinde şımarmışlardı ve büyük günahta ısrar ediyorlardı. Ve şöyle diyorlardı: "Biz öldükten, toprak ve kemik olduktan sonra mı yeniden diriltileceğiz? Ya atalarımız da mı?" Sol taraftakilerle kastedilen, ateş ehli ve uğursuz amellerin sahipleridir. Allah onlara, hak ettikleri azabı zikretmiştir. Onların "yakıcı rüzgâr" içinde olduğunu haber vermiştir; bu rüzgâr cehennem ateşinin sıcağından esen, nefeslerini tutan ve onları en şiddetli sıkıntıya sokan bir rüzgârdır. "Kaynar su" ise bağırsaklarını parçalayan sıcak sudur. "Kara dumandan bir gölge" ise ateş alevinin dumanla karışmış hâlidir. "Ne serin ne de faydalı" ifadesi ise orada serinlik ve ikram olmadığı anlamındadır. Maksat, orada hüzün, keder, mahzun olma ve hayır bulunmayan bir kötülük bulunduğudur; çünkü bir zıddın nefyi, zıddının ispatıdır. Sonra Allah, onları bu cezaya ulaştıran amellerini zikretmiş ve şöyle buyurmuştur: "Onlar bundan önce şımarmışlardı." Yani dünya onları oyalamış, onun için çalışmışlar, ondan nimetlenip zevk almışlardır. Umut onları iyi amelden alıkoymıştır. Allah'ın kınadığı şımarıklık işte budur. "Büyük günahta ısrar ediyorlardı." Yani büyük günahları işliyor, onlardan tevbe etmiyor ve pişman olmuyorlardı; aksine Rablerini öfkelendiren şeylerde direniyorlardı. Bu yüzden çok sayıda, bağışlanmamış günahla Rablerinin huzuruna çıkacaklardı. Ayrıca onlar diriliş inkâr ediyorlar ve bunun gerçekleşmesini uzak görerek "Biz öldükten, toprak ve kemik olduktan sonra mı diriltileceğiz? Ya atalarımız da mı?" diyorlardı. Yani öldükten ve çürüyüp toprak ile kemik hâline geldikten sonra nasıl diriltileceğiz, demek istiyorlardı. Allah onlara cevap ve red olarak şöyle buyurmuştur: "De ki: Evvelkiler ve sonrakiler, belli bir günün vaktine toplanacaklardır." Yani: De ki, yaratılmışların öncekileri ve sonrakileri hepsini Allah diriltecek ve belirlediği, yaratılışın sona ereceği belirli bir gün için toplayacaktır. Allah, kullarının bu dünya sorumluluk yurdunda işledikleri amellerin karşılığını vermek isteyecektir. "Sonra siz ey doğru yoldan sapmış, helake giden yolu tutmuş, Peygamber'i ve onun getirdiği hakkı, vaadi ve tehdidi yalanlayanlar!" Siz "Zakkum ağacından" yiyeceksiniz. Zakkum, ağaçların en çirkini, en değersizi, kokusu en pis olanı ve görünümü en iğrenç olanıdır. Onları bu ağacı yemeye mecbur eden, bunun bu çirkinliğine rağmen, ciğerlerinde yanan ve yürekleri neredeyse kopacak olan aşırı açlıktır. Bu yiyecek, açlıklarını gidermek için yedikleri ve semirtmeyen, açlıktan kurtarmayan şeydir. İçecekleri ise ne kötü bir içecektir: Bu yiyeceğin üzerine, karınlarda kaynayan kaynar sudan içerler; tıpkı susuzluktan dayanılmaz hâle gelmiş, susuzluğu şiddetlenmiş develerin içmesi gibi. Ya da "el-heym" develere isabet eden bir hastalıktır ki, bu hastalıkla su içse de kanmazlar. "İşte bu," yani bu yiyecek ve içecek, "din günündeki konukları" olacaktır. Bu, kendileri için hazırladıkları ve Allah'ın dostlarına verdiği ikramı tercih ettikleri bir ikramdır. Allah şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Şüphesiz iman edip salih amellerde bulunanlar için Firdevs cennetleri konaklama yeri olarak vardır. Orada ebedî kalacaklar, ondan başka bir yer istemeyeceklerdir."] [Kehf: 107-108] Sonra Allah diriliş için akli delili zikretmiş ve şöyle buyurmuştur: "Sizi biz yarattık, hâlâ tasdik etmeyecek misiniz?" Yani hiçbir şey değilken sizi var eden, hiçbir aciz ve yorgunluk olmadan yaratan biziz. Bunu yapmaya gücü yeten, ölüleri diriltmeye de güç yetirmez mi? Evet, O her şeye kadirdir. Bu yüzden onları, kendilerinden daha büyük ve daha açık olanı müşahede ederken dirilişi tasdik etmemelerinden dolayı azarlamıştır.

Arapça metin

{ وأصحاب الشمال مآ أصحاب الشمال * في سموم وحميم * وظل من يحموم * لا بارد ولا كريم * إنهم كانوا قبل ذلك مترفين * وكانوا يصرون على الحنث العظيم * وكانوا يقولون أإذا متنا وكنا ترابا وعظاما أإنا لمبعوثون * أو آبآؤنا الأولون }. المراد بأصحاب الشمال [هم:] أصحاب النار، والأعمال المشئومة، فذكر [الله] لهم من العقاب، ما هم حقيقون به، فأخبر أنهم { في سموم } أي: ريح حارة من حر نار جهنم، يأخذ بأنفاسهم، وتقلقهم أشد القلق، { وحميم } أي: ماء حار يقطع أمعاءهم، { وظل من يحموم } أي: لهب نار يختلط بدخان، { لا بارد ولا كريم } أي: لا برد فيه ولا كرم، والمقصود أن هناك الهم والغم، والحزن والشر، الذي لا خير فيه، لأن نفي الضد إثبات لضده. ثم ذكر أعمالهم التي أوصلتهم إلى هذا الجزاء، فقال: { إنهم كانوا قبل ذلك مترفين } أي: قد ألهتهم دنياهم، وعملوا لها، وتنعموا وتمتعوا بها، فألهاهم الأمل عن إحسان العمل، فهذا الترف الذي ذمهم الله عليه، { وكانوا يصرون على الحنث العظيم } أي: وكانوا يفعلون الذنوب الكبار ولا يتوبون منها، ولا يندمون عليها، بل يصرون على ما يسخط مولاهم، فقدموا عليه بأوزار كثيرة [غير مغفورة]. وكانوا ينكرون البعث، فيقولون استبعادا لوقوعه: { أإذا متنا وكنا ترابا وعظاما أإنا لمبعوثون * أو آبآؤنا الأولون } أي: كيف نبعث بعد موتنا وقد بلينا، فكنا ترابا وعظاما؟ [هذا من المحال] { أإنا لمبعوثون * أو آبآؤنا الأولون } قال تعالى جوابا لهم وردا عليهم: { قل إن الأولين والآخرين * لمجموعون إلى ميقات يوم معلوم } ، أي: قل إن متقدم الخلق ومتأخرهم، الجميع سيبعثهم الله ويجمعهم لميقات يوم معلوم، قدره الله لعباده، حين تنقضي الخليقة، ويريد الله تعالى جزاءهم على أعمالهم التي عملوها في دار التكليف. { ثم إنكم أيها الضآلون } عن طريق الهدى، التابعون لطريق الردى، { المكذبون } بالرسول صلى الله عليه وسلم وما جاء به من الحق …

Kitapta devam et ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

{فشاربون عليه} [الواقعة: 54] فشاربون على الأكل من الشجر من الزقوم

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ٢٢/٣٤٢) ↗

التحرير والتنوير

و (يوم الدين) يوم الجزاء، أي هذا جزاؤهم على أعمالهم نظير قوله آنفا جزاء بما كانوا يعملون [الواقعة: 24] . وجعل يوم الدين وقتا لنزلهم مؤذن بأن ذلك الذي عبر عنه بالنزل جزاء على أعمالهم. وهذا تجريد للتشبيه التهكمي وهو قرينة على التهكم كقول عمرو بن كلثوم: «مرادة طحونا» . [57] نحن خلقناكم فلولا تصدقون (57) أعقب إبطال نفيهم البعث بالاستدلال على إمكانه وتقريب كيفية الإعادة التي أحالوها فاستدل على إمكان إعادة الخلق بأن الله خلقهم أول مرة فلا يبعد أن يعيد خلقهم، قال تعالى: كما بدأنا أول خلق نعيده [الأنبياء: 104] لأنهم لم يكونوا ينكرون ذلك، وليس المقصود إثبات أن الله خلقهم. وهذا الكلام يجوز أن يكون من تمام ما أمر بأن يقوله لهم، ويجوز أن يكون استئنافا مستقلا. والخطاب على كلا الوجهين موجه للسامعين فليس في ضمير خلقناكم التفات. وتقدم المسند إليه على المسند الفعلي لإفادة تقوي الحكم ردا على إحالتهم أن يكون الله قادرا على إعادة خلقهم بعد فناء معظم أجسادهم حين يكونون ترابا وعظاما، فهذا تذكير لهم بما ذهلوا عنه بأن الله هو خلقهم أول مرة وهو الذي يعيد خلقهم ثاني مرة، فإنهم وإن كانوا يعلمون أن الله خلقهم لما لم يجروا على موجب ذلك العلم بإحالتهم إعادة الخلق نزلوا منزلة من يشك في أن الله خلقهم، فالمقصود بتقوي الحكم الإفضاء إلى ما سيفرع عنه من قوله: أفرأيتم ما تمنون إلى قوله: وما نحن بمسبوقين على أن نبدل أمثالكم [الواقعة: 58- 61] . ونظير هذه الآية في نسج نظمها والترتيب عليها قوله تعالى: نحن خلقناهم وشددنا أسرهم وإذا شئنا بدلنا أمثالهم تبديلا في سورة الإنسان [28] . وموقعها استدلال وعلة لمضمون جملة إن الأولين والآخرين لمجموعون [الواقعة: 49، 50] ولذلك لم تعطف.

التحرير والتنوير (ابن عاشور، ت ١٣٩٣هـ: ٢٧/٣١٢) ↗