البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة الرحمن · الآية ٧٨

﴿تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ﴾

Tabârakasmu rabbika zil-calâli val-ikrâm

“Büyük ve pek cömert olan Rabbinin adı ne yücedir”

Ar-Rahman 55:78 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

{ وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ * فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ } إلى آخر السورة. Yani: Rabbinin huzurda duracağından korkan ve O'nun gözetiminden çekinen kimse için, yasakladığı şeyleri terk edip emrettiğini yerine getiren kimse için iki cennet vardır. Bu cennetlerin kapları, süsleri ve yapıları, içindekilerle birlikte altındandır. İki cennetten biri yasaklardan kaçınmanın karşılığı, diğeri ise itaat amellerinin karşılığıdır. Bu iki cennetin özelliklerinden biri de { ذَوَاتَآ أَفْنَانٍ } [yani: Orada, gözün görmediği, kulağın işitmediği ve hiçbir insanın kalbine gelmediği türden, zâhirî ve bâtınî çeşit çeşit nimetler vardır] ifadesiyle anlatılan, güzel dallı, yapraklı, çok ve parlak ağaçlara sahip olmalarıdır; bu ağaçlarda olgun, çok ve lezzetli meyveler bulunur. Veya "ferr"in çoğulu olan "fenn" kelimesine göre, bütün nimet çeşitlerinden birçok tür ve sınıfa sahip olmaları anlamına gelir. Bu iki cennette { عَيْنَانِ تَجْرِيَانِ } vardır; onlar bu pınarları istedikleri ve arzuladıkları yere akıtırlar. { فِيهِمَا مِن كُلِّ فَاكِهَةٍ } bütün meyve çeşitlerinden { زَوْجَانِ } yani iki tür vardır; her türün diğer türde bulunmayan bir lezzeti ve rengi vardır. { مُتَّكِئِينَ عَلَى فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ } bu, cennet ehlinin döşeklerinin ve onlara nasıl oturduklarının sıfatıdır. Onlar bu döşeklere yaslanmış olarak, krallığın tahtlara oturması gibi, rahat ve yerleşik bir şekilde otururlar. Bu döşeklerin niteliğini ve güzelliğini yalnızca Allah bilir. Öyle ki, yere bitişik alt kısımları bile en güzel ve en seçkin ipek olan istebrakten yapılmıştır; peki ya insanların tenine değen üst yüzleri nasıl olacaktır? { وَجَنَى الْجَنَّتَيْنِ دَانٍ } "Cenâ" devşirilmiş, kolayca toplanan meyve demektir; yani bu iki cennetin meyvesi yakındır, ayakta duran, oturan veya yan yatan herkes kolayca ulaşır. { فِيهِنَّ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ } yani, güzellik ve kemalleri sebebiyle bakışlarını yalnızca eşlerine hasretmişlerdir; eşleri de onların güzelliği ve cazibesi sebebiyle bakışlarını yalnızca onlara çevirmiştir. { لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ } yani onlara kendilerinden önce hiçbir insan ve cin dokunmamıştır. Aksine onlar bakire ve eşlerine tutkun, kocalarına karşı cilveli, nazlı, güzel ve işveli kadınlardır. Bu yüzden şöyle buyrulmuştur: { كَأَنَّهُنَّ الْيَاقُوتُ وَالْمَرْجَانُ } Bu, onların berraklığı, görünümlerinin güzelliği ve parlaklığı içindir. { هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ } yani Yaratıcı'ya kulluk etmede ve kullarına fayda sağlamada iyilik yapanın karşılığı, ancak bol sevap, büyük kurtuluş, kalıcı nimet ve selametli bir hayat ile kendisine ihsan edilmesi değil midir? İşte bu iki yüce cennet, yakınlara (mukarrebîn) aittir. { وَمِن دُونِهِمَا جَنَّتَانِ } ise sağ tarafta olanlar (ashâbu'l-yemîn) içindir; bunların yapıları, kapları, süsleri ve içindekiler gümüştendir. Bu iki cennet { مُدْهَامَّتَانِ } yani sulanmanın eseri olan yoğun yeşillikten dolayı siyaha çalacak kadar koyu yeşildir. { فِيهِمَا عَيْنَانِ نَضَّاخَتَانِ } yani fışkıran iki pınar vardır. { فِيهِمَا فَاكِهَةٌ } bütün meyve çeşitleri vardır; özellikle hurma ve nar öne çıkar, bunların birçok faydası vardır. { فِيهِنَّ } yani bu cennetlerin tamamında { خَيْرَاتٌ حِسَانٌ } vardır; yani ahlakı iyi, yüzleri güzel hanımlardır. Zâhirî ve bâtınî güzelliği, hem huy hem de yaratılış güzelliğini bir arada taşırlar. { حُورٌ مَقْصُورَاتٌ فِي الْخِيَامِ } yani inci çadırlarda hapsedilmiş, kendilerini eşlerine hazırlamış ve donanmış hûrilerdir. Bu, bahçelerde ve cennetin çiçeklikleriyle gezip dolaşmalarına engel değildir; tıpkı hükümdar kızlarının ve benzeri, perdeli ve utangaç kadınların âdetine uygun olduğu gibi. { لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ * فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ * مُتَّكِئِينَ عَلَى رَفْرَفٍ خُضْرٍ } yani bu iki cennetin sahipleri yeşil rafraf üzerine yaslanmışlardır. Rafraf, yüksek meclislerin üstüne serilen, meclislerinin üzerinden fazlalık yapan ve güzellik ve parlaklık için arkalarında dalgalanan döşeklerdir. { وَعَبْقَرِيٍّ حِسَانٍ } "Abkarî" güzel ve seçkin şekilde dokunmuş her şeye nispet edilir; bu yüzden onu hem işçiliğin güzelliği, hem görünümün güzelliği, hem de dokunuşun yumuşaklığı bakımından kapsayıcı bir güzellikle nitelemiştir. Bu iki cennet, ilk iki cennetin altındadır; nitekim Allah bunu { وَمِن دُونِهِمَا جَنَّتَانِ } sözüyle belirtmiştir. Ayrıca ilk ikisini, sonrakilere vermediği birtakım sıfatlarla tanımlamıştır: İlkler için { فِيهِمَا عَيْنَانِ تَجْرِيَانِ } buyurmuş, sonrakiler için { عَيْنَانِ نَضَّاخَتَانِ } demiştir; akan ile fışkıran arasındaki farkın bilinmesi gerekir. İlk iki cennet için { ذَوَاتَآ أَفْنَانٍ } demiş, sonrakiler için bunu söylememiştir. İlkler için { فِيهِمَا مِن كُلِّ فَاكِهَةٍ زَوْجَانِ }, sonrakiler için { فِيهِمَا فَاكِهَةٌ وَنَخْلٌ وَرُمَّانٌ } buyurmuştur; bu iki ifade arasındaki farkın ne olduğu bilinmektedir. İlk iki cennet için { مُتَّكِئِينَ عَلَى فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ وَجَنَى الْجَنَّتَيْنِ دَانٍ } demiş, sonraki ikisi için bunu söylememiş, { مُتَّكِئِينَ عَلَى رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَعَبْقَرِيٍّ حِسَانٍ } buyurmuştur. İlk iki cennetteki kadınlarını ve eşlerini tarif ederken { فِيهِنَّ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ } demiş, sonraki ikisinde ise { حُورٌ مَقْصُورَاتٌ فِي الْخِيَامِ } buyurmuştur; bu farkın da ne olduğu bilinmektedir. İlk iki cennet için { هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ } demiştir; bu da ilk ikisinin iyilik yapanların karşılığı olduğunu gösterir; sonrakiler için bu söz yoktur. İlk ikinin sonrakilerden önce zikredilmesi bile onların üstünlüğünü gösterir. Bu vecihlerle ilk iki cennetin üstünlüğü anlaşılır; bunların peygamberlerden, sıddıklardan ve Allah'ın seçkin salih kullarından yakınlara hazırlandığı, sonraki ikisinin ise genel mü'minler için hazırlandığı anlaşılır. Zikredilen cennetlerin her birinde, gözün görmediği, kulağın işitmediği ve hiçbir insanın kalbine gelmediği nimetler vardır; orada nefislerin arzu ettiği, gözlerin hoşlandığı her şey bulunur. Ehli, en yüksek rahatlık, memnuniyet, huzur ve güzel barınak içindedir; öyle ki her biri, kendi nimetinden daha üstün bir hal içinde olan kimse görmez. Allah, lütfunun ve ihsanının genişliğini bildirdikten sonra şöyle buyurmuştur: { تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ } yani büyüktür ve hayrı çoktur; O'nun, parlayan yüceliği, tam şerefi ve dostlarına ikramı vardır.

Arapça metin

{ ولمن خاف مقام ربه جنتان * فبأي آلاء ربكما تكذبان } إلى آخر السورة. أي: وللذي خاف ربه وقيامه عليه، فترك ما نهى عنه، وفعل ما أمره به، له جنتان من ذهب آنيتهما وحليتهما وبنيانهما وما فيهما، إحدى الجنتين جزاء على ترك المنهيات، والأخرى على فعل الطاعات، ومن أوصاف تلك الجنتين أنهما { ذواتآ أفنان } [أي: فيهما من ألوان النعيم المتنوعة نعيم الظاهر والباطن ما لا عين رأت ولا أذن سمعت، ولا خطر على قلب بشر] أن فيهما الأشجار الكثيرة الزاهرة ذوات الغصون الناعمة، التي فيها الثمار اليانعة الكثيرة اللذيذة، أو ذواتا أنواع وأصناف من جميع أصناف النعيم وأنواعه جمع فن، أي: صنف. وفي تلك الجنتين { عينان تجريان } يفجرونها على ما يريدون ويشتهون، { فيهما من كل فاكهة } من جميع أصناف الفواكه { زوجان } أي: صنفان، كل صنف له لذة ولون، ليس للنوع الآخر. { متكئين على فرش بطآئنها من إستبرق } هذه صفة فرش أهل الجنة وجلوسهم عليها، وأنهم متكئون عليها، [أي:] جلوس تمكن واستقرار [وراحة]، كجلوس من الملوك على الأسرة، وتلك الفرش، لا يعلم وصفها وحسنها إلا الله عز وجل، حتى إن بطائنها التي تلي الأرض منها، من إستبرق، وهو أحسن الحرير وأفخره، فكيف بظواهرها التي تلي بشرتهم؟! { وجنى الجنتين دان } الجنى هو الثمر المستوي أي: وثمر هاتين الجنتين قريب التناول، يناله القائم والقاعد والمضطجع. { فيهن قاصرات الطرف } أي: قد قصرن طرفهن على أزواجهن، من حسنهم وجمالهم، وكمال محبتهن لهم، وقصرن أيضا طرف أزواجهن عليهن، من حسنهن وجمالهن ولذة وصالهن، { لم يطمثهن إنس قبلهم ولا جآن } أي: لم ينلهن قبلهم أحد من الإنس والجن، بل هن أبكار عرب، متحببات إلى أزواجهن، بحسن التبعل والتغنج والملاحة والدلال، ولهذا قال: { كأنهن الياقوت والمرجان } وذلك لصفائهن وجمال منظرهن وبهائهن، { هل جزآء الإحسان إلا الإحسان } أي: هل جزاء من أحسن في عبادة الخالق ونفع عبيده، …

Kitapta devam et ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

وقال أبو موسى: جنتان من ذهب للمقربين، وجنتان من فضة لأصحاب اليمين. وقال ابن عباس: {ومن دونهما جنتان} من دونهما في الدرج. وقال ابن زيد: من دونهما في الفضل. والدليل على شرف الأوليين على الأخريين وجوه: أحدها: أنه نعت الأولين قبل هاتين، والتقديم يدل على الاعتناء ثم قال: {ومن دونهما جنتان} . وهذا ظاهر في شرف التقدم (1) وعلوه على الثاني. وقال هناك: {ذواتا أفنان} : وهي الأغصان أو الفنون في الملاذ، وقال هاهنا: {مدهامتان} أي سوداوان من شدة الري. قال ابن عباس في قوله: {مدهامتان} قد اسودتا من الخضرة، من شدة الري من الماء. وقال ابن أبي حاتم: حدثنا أبو سعيد الأشج، حدثنا ابن فضيل، حدثنا عطاء بن السائب، عن سعيد بن جبير، عن ابن عباس: {مدهامتان} : قال: خضراوان. وروي عن أبي أيوب الأنصاري، وعبد الله بن الزبير، وعبد الله بن أبي أوفى، وعكرمة، وسعيد بن جبير، ومجاهد -في إحدى الروايات-وعطاء، وعطية العوفي، والحسن البصري، ويحيى بن رافع، وسفيان الثوري، نحو ذلك. وقال محمد بن كعب: {مدهامتان} : ممتلئتان من الخضرة. وقال قتادة: خضراوان من الري ناعمتان. ولا شك في نضارة الأغصان على الأشجار المشبكة بعضها في بعض. وقال هناك: {فيهما عينان تجريان} ، وقال هاهنا: {نضاختان} ، وقال علي بن أبي طلحة، عن ابن عباس: أي فياضتان. والجري أقوى من النضخ. وقال الضحاك: {نضاختان} أي ممتلئتان لا تنقطعان. وقال هناك: {فيهما من كل فاكهة زوجان} ، وقال هاهنا: {فيهما فاكهة ونخل ورمان} ، ولا شك أن الأولى أعم وأكثر في الأفراد والتنويع على فاكهة، وهي نكرة في سياق الإثبات لا تعم؛ ولهذا فسر قوله: {ونخل ورمان} من باب عطف الخاص على العام، كما قرره البخاري وغيره، وإنما أفرد النخل والرمان بالذكر لشرفهما على غيرهما. قال عبد بن حميد: حدثنا يحيى بن عبد الحميد، حدثنا حصين بن عمر، حدثنا مخارق، عن طارق بن شهاب، عن عمر بن الخطاب قال: جاء أناس من …

Kitapta devam et ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

وعبقري حسان} [الرحمن: 76] واختلف أهل التأويل في معنى الرفرف، فقال بعضهم: هي رياض الجنة، واحدتها: رفرفة

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ٢٢/٢٧٣) ↗

التحرير والتنوير

فبأي آلاء ربكما تكذبان (77) هذه الجملة آخر الجمل المكررة وبها انتهى الكلام المسوق للاستدلال على تفرد الله بالإنعام والتصرف. [78] تبارك اسم ربك ذي الجلال والإكرام (78) إيذان بانتهاء الكلام وفذلكة لما بنيت عليه السورة من التذكير بعظمة الله تعالى ونعمائه في الدنيا والآخرة. والكلام: إنشاء ثناء على الله تعالى مبالغ فيه بصيغة التفعل التي إذا كان فعلها غير صادر من اثنين فالمقصود منها المبالغة. والمعنى: وصفه تعالى بكمال البركة، والبركة: الخير العظيم والنفع، وقد تطلق البركة على علو الشأن، وقد تقدم ذلك في أول سورة الفرقان. والاسم ما دل على ذات سواء كان علما مثل لفظ «الله» أو كان صفة مثل الصفات العلى وهي الأسماء الحسنى، فأي اسم قدرت من أسماء الله فهو دال على ذات الله تعالى. وأسند تبارك إلى اسم وهو ما يعرف به المسمى دون أن يقول: تبارك ربك، كما قال: تبارك الذي نزل الفرقان [الفرقان: 1] وكما قال: فتبارك الله أحسن الخالقين [المؤمنون: 14] لقصد المبالغة في وصفه تعالى بصفة البركة على طريقة الكناية لأنها أبلغ من التصريح كما هو مقرر في علم المعاني، وأطبق عليه البلغاء لأنه إذا كان اسمه قد تبارك فإن ذاته تباركت لا محالة لأن الاسم دال على المسمى، وهذا على طريقة قوله تعالى: سبح اسم ربك الأعلى [الأعلى: 1] فإنه إذا كان التنزيه متعلقا باسمه فتعلق التنزيه بذاته أولى ومنه قوله تعالى: وثيابك فطهر [المدثر: 4] على التأويل الشامل، وقول عنترة: فشككت بالرمح الأصم ثيابه ... ليس الكريم على القنا بمحرم أراد: فشككته بالرمح.

التحرير والتنوير (ابن عاشور، ت ١٣٩٣هـ: ٢٧/٢٧٦) ↗