سورة الرحمن · الآية ٤٦
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
{ وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ * فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ } إلى آخر السورة. Yani: Rabbinin huzurda duracağından korkan ve O'nun gözetiminden çekinen kimse için, yasakladığı şeyleri terk edip emrettiğini yerine getiren kimse için iki cennet vardır. Bu cennetlerin kapları, süsleri ve yapıları, içindekilerle birlikte altındandır. İki cennetten biri yasaklardan kaçınmanın karşılığı, diğeri ise itaat amellerinin karşılığıdır. Bu iki cennetin özelliklerinden biri de { ذَوَاتَآ أَفْنَانٍ } [yani: Orada, gözün görmediği, kulağın işitmediği ve hiçbir insanın kalbine gelmediği türden, zâhirî ve bâtınî çeşit çeşit nimetler vardır] ifadesiyle anlatılan, güzel dallı, yapraklı, çok ve parlak ağaçlara sahip olmalarıdır; bu ağaçlarda olgun, çok ve lezzetli meyveler bulunur. Veya "ferr"in çoğulu olan "fenn" kelimesine göre, bütün nimet çeşitlerinden birçok tür ve sınıfa sahip olmaları anlamına gelir. Bu iki cennette { عَيْنَانِ تَجْرِيَانِ } vardır; onlar bu pınarları istedikleri ve arzuladıkları yere akıtırlar. { فِيهِمَا مِن كُلِّ فَاكِهَةٍ } bütün meyve çeşitlerinden { زَوْجَانِ } yani iki tür vardır; her türün diğer türde bulunmayan bir lezzeti ve rengi vardır. { مُتَّكِئِينَ عَلَى فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ } bu, cennet ehlinin döşeklerinin ve onlara nasıl oturduklarının sıfatıdır. Onlar bu döşeklere yaslanmış olarak, krallığın tahtlara oturması gibi, rahat ve yerleşik bir şekilde otururlar. Bu döşeklerin niteliğini ve güzelliğini yalnızca Allah bilir. Öyle ki, yere bitişik alt kısımları bile en güzel ve en seçkin ipek olan istebrakten yapılmıştır; peki ya insanların tenine değen üst yüzleri nasıl olacaktır? { وَجَنَى الْجَنَّتَيْنِ دَانٍ } "Cenâ" devşirilmiş, kolayca toplanan meyve demektir; yani bu iki cennetin meyvesi yakındır, ayakta duran, oturan veya yan yatan herkes kolayca ulaşır. { فِيهِنَّ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ } yani, güzellik ve kemalleri sebebiyle bakışlarını yalnızca eşlerine hasretmişlerdir; eşleri de onların güzelliği ve cazibesi sebebiyle bakışlarını yalnızca onlara çevirmiştir. { لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ } yani onlara kendilerinden önce hiçbir insan ve cin dokunmamıştır. Aksine onlar bakire ve eşlerine tutkun, kocalarına karşı cilveli, nazlı, güzel ve işveli kadınlardır. Bu yüzden şöyle buyrulmuştur: { كَأَنَّهُنَّ الْيَاقُوتُ وَالْمَرْجَانُ } Bu, onların berraklığı, görünümlerinin güzelliği ve parlaklığı içindir. { هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ } yani Yaratıcı'ya kulluk etmede ve kullarına fayda sağlamada iyilik yapanın karşılığı, ancak bol sevap, büyük kurtuluş, kalıcı nimet ve selametli bir hayat ile kendisine ihsan edilmesi değil midir? İşte bu iki yüce cennet, yakınlara (mukarrebîn) aittir. { وَمِن دُونِهِمَا جَنَّتَانِ } ise sağ tarafta olanlar (ashâbu'l-yemîn) içindir; bunların yapıları, kapları, süsleri ve içindekiler gümüştendir. Bu iki cennet { مُدْهَامَّتَانِ } yani sulanmanın eseri olan yoğun yeşillikten dolayı siyaha çalacak kadar koyu yeşildir. { فِيهِمَا عَيْنَانِ نَضَّاخَتَانِ } yani fışkıran iki pınar vardır. { فِيهِمَا فَاكِهَةٌ } bütün meyve çeşitleri vardır; özellikle hurma ve nar öne çıkar, bunların birçok faydası vardır. { فِيهِنَّ } yani bu cennetlerin tamamında { خَيْرَاتٌ حِسَانٌ } vardır; yani ahlakı iyi, yüzleri güzel hanımlardır. Zâhirî ve bâtınî güzelliği, hem huy hem de yaratılış güzelliğini bir arada taşırlar. { حُورٌ مَقْصُورَاتٌ فِي الْخِيَامِ } yani inci çadırlarda hapsedilmiş, kendilerini eşlerine hazırlamış ve donanmış hûrilerdir. Bu, bahçelerde ve cennetin çiçeklikleriyle gezip dolaşmalarına engel değildir; tıpkı hükümdar kızlarının ve benzeri, perdeli ve utangaç kadınların âdetine uygun olduğu gibi. { لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ * فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ * مُتَّكِئِينَ عَلَى رَفْرَفٍ خُضْرٍ } yani bu iki cennetin sahipleri yeşil rafraf üzerine yaslanmışlardır. Rafraf, yüksek meclislerin üstüne serilen, meclislerinin üzerinden fazlalık yapan ve güzellik ve parlaklık için arkalarında dalgalanan döşeklerdir. { وَعَبْقَرِيٍّ حِسَانٍ } "Abkarî" güzel ve seçkin şekilde dokunmuş her şeye nispet edilir; bu yüzden onu hem işçiliğin güzelliği, hem görünümün güzelliği, hem de dokunuşun yumuşaklığı bakımından kapsayıcı bir güzellikle nitelemiştir. Bu iki cennet, ilk iki cennetin altındadır; nitekim Allah bunu { وَمِن دُونِهِمَا جَنَّتَانِ } sözüyle belirtmiştir. Ayrıca ilk ikisini, sonrakilere vermediği birtakım sıfatlarla tanımlamıştır: İlkler için { فِيهِمَا عَيْنَانِ تَجْرِيَانِ } buyurmuş, sonrakiler için { عَيْنَانِ نَضَّاخَتَانِ } demiştir; akan ile fışkıran arasındaki farkın bilinmesi gerekir. İlk iki cennet için { ذَوَاتَآ أَفْنَانٍ } demiş, sonrakiler için bunu söylememiştir. İlkler için { فِيهِمَا مِن كُلِّ فَاكِهَةٍ زَوْجَانِ }, sonrakiler için { فِيهِمَا فَاكِهَةٌ وَنَخْلٌ وَرُمَّانٌ } buyurmuştur; bu iki ifade arasındaki farkın ne olduğu bilinmektedir. İlk iki cennet için { مُتَّكِئِينَ عَلَى فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ وَجَنَى الْجَنَّتَيْنِ دَانٍ } demiş, sonraki ikisi için bunu söylememiş, { مُتَّكِئِينَ عَلَى رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَعَبْقَرِيٍّ حِسَانٍ } buyurmuştur. İlk iki cennetteki kadınlarını ve eşlerini tarif ederken { فِيهِنَّ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ } demiş, sonraki ikisinde ise { حُورٌ مَقْصُورَاتٌ فِي الْخِيَامِ } buyurmuştur; bu farkın da ne olduğu bilinmektedir. İlk iki cennet için { هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ } demiştir; bu da ilk ikisinin iyilik yapanların karşılığı olduğunu gösterir; sonrakiler için bu söz yoktur. İlk ikinin sonrakilerden önce zikredilmesi bile onların üstünlüğünü gösterir. Bu vecihlerle ilk iki cennetin üstünlüğü anlaşılır; bunların peygamberlerden, sıddıklardan ve Allah'ın seçkin salih kullarından yakınlara hazırlandığı, sonraki ikisinin ise genel mü'minler için hazırlandığı anlaşılır. Zikredilen cennetlerin her birinde, gözün görmediği, kulağın işitmediği ve hiçbir insanın kalbine gelmediği nimetler vardır; orada nefislerin arzu ettiği, gözlerin hoşlandığı her şey bulunur. Ehli, en yüksek rahatlık, memnuniyet, huzur ve güzel barınak içindedir; öyle ki her biri, kendi nimetinden daha üstün bir hal içinde olan kimse görmez. Allah, lütfunun ve ihsanının genişliğini bildirdikten sonra şöyle buyurmuştur: { تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ } yani büyüktür ve hayrı çoktur; O'nun, parlayan yüceliği, tam şerefi ve dostlarına ikramı vardır.
Arapça metin
{ ولمن خاف مقام ربه جنتان * فبأي آلاء ربكما تكذبان } إلى آخر السورة. أي: وللذي خاف ربه وقيامه عليه، فترك ما نهى عنه، وفعل ما أمره به، له جنتان من ذهب آنيتهما وحليتهما وبنيانهما وما فيهما، إحدى الجنتين جزاء على ترك المنهيات، والأخرى على فعل الطاعات، ومن أوصاف تلك الجنتين أنهما { ذواتآ أفنان } [أي: فيهما من ألوان النعيم المتنوعة نعيم الظاهر والباطن ما لا عين رأت ولا أذن سمعت، ولا خطر على قلب بشر] أن فيهما الأشجار الكثيرة الزاهرة ذوات الغصون الناعمة، التي فيها الثمار اليانعة الكثيرة اللذيذة، أو ذواتا أنواع وأصناف من جميع أصناف النعيم وأنواعه جمع فن، أي: صنف. وفي تلك الجنتين { عينان تجريان } يفجرونها على ما يريدون ويشتهون، { فيهما من كل فاكهة } من جميع أصناف الفواكه { زوجان } أي: صنفان، كل صنف له لذة ولون، ليس للنوع الآخر. { متكئين على فرش بطآئنها من إستبرق } هذه صفة فرش أهل الجنة وجلوسهم عليها، وأنهم متكئون عليها، [أي:] جلوس تمكن واستقرار [وراحة]، كجلوس من الملوك على الأسرة، وتلك الفرش، لا يعلم وصفها وحسنها إلا الله عز وجل، حتى إن بطائنها التي تلي الأرض منها، من إستبرق، وهو أحسن الحرير وأفخره، فكيف بظواهرها التي تلي بشرتهم؟! { وجنى الجنتين دان } الجنى هو الثمر المستوي أي: وثمر هاتين الجنتين قريب التناول، يناله القائم والقاعد والمضطجع. { فيهن قاصرات الطرف } أي: قد قصرن طرفهن على أزواجهن، من حسنهم وجمالهم، وكمال محبتهن لهم، وقصرن أيضا طرف أزواجهن عليهن، من حسنهن وجمالهن ولذة وصالهن، { لم يطمثهن إنس قبلهم ولا جآن } أي: لم ينلهن قبلهم أحد من الإنس والجن، بل هن أبكار عرب، متحببات إلى أزواجهن، بحسن التبعل والتغنج والملاحة والدلال، ولهذا قال: { كأنهن الياقوت والمرجان } وذلك لصفائهن وجمال منظرهن وبهائهن، { هل جزآء الإحسان إلا الإحسان } أي: هل جزاء من أحسن في عبادة الخالق ونفع عبيده، …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
قال ابن شوذب، وعطاء الخراساني: نزلت هذه الآية: {ولمن خاف مقام ربه جنتان} في أبي بكر الصديق. وقال ابن أبي حاتم: حدثنا أبي، حدثنا محمد بن مصفى، حدثنا بقية، عن أبي بكر بن أبي مريم، عن عطية بن قيس في قوله: {ولمن خاف مقام ربه جنتان} : نزلت في الذي قال: أحرقوني بالنار، لعلي أضل الله، قال: تاب يوما وليلة بعد أن تكلم بهذا، فقبل الله منه وأدخله الجنة. والصحيح أن هذه الآية عامة كما قاله ابن عباس وغيره، يقول تعالى: ولمن خاف مقامه بين يدي الله، عز وجل، يوم القيامة، {ونهى النفس عن الهوى} [النازعات:40] ، ولم يطغ، ولا آثر الدنيا، وعلم أن الآخرة خير وأبقى، فأدى فرائض الله، واجتنب محارمه، فله يوم القيامة عند ربه جنتان، كما قال البخاري، رحمه الله. حدثنا عبد الله بن أبي الأسود، حدثنا عبد العزيز بن عبد الصمد العمي، حدثنا أبو عمران الجوني، عن أبي بكر بن عبد الله بن قيس، عن أبيه؛ أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: "جنتان من فضة، آنيتهما وما فيهما، وجنتان من ذهب آنيتهما وما فيهما، وما بين القوم وبين أن ينظروا إلى ربهم عز وجل إلا رداء الكبرياء على وجهه في جنة عدن". وأخرجه بقية الجماعة إلا أبا داود، من حديث عبد العزيز، به (1) . وقال حماد بن سلمة، عن ثابت، عن أبي بكر بن أبي موسى، عن أبيه -قال حماد: ولا أعلمه إلا قد رفعه-في قوله تعالى: {ولمن خاف مقام ربه جنتان} ، وفي قوله: {ومن دونهما جنتان} [قال] : (2) جنتان من ذهب للمقربين، وجنتان من ورق لأصحاب اليمين. وقال ابن جرير: حدثنا زكريا بن يحيى بن أبان المصري (3) ، حدثنا ابن أبي مريم، أخبرنا محمد بن جعفر، عن محمد بن أبي حرملة، عن عطاء بن يسار، أخبرني أبو الدرداء؛ أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قرأ يوما هذه الآية: {ولمن خاف مقام ربه جنتان} ، فقلت: وإن زنى أو سرق؟ فقال: {ولمن خاف مقام ربه جنتان} ، فقلت: وإن زنى وإن سرق؟ فقال: {ولمن خاف مقام ربه جنتان} . …
تفسير الطبري (جامع البيان)
ذلك قال أهل التأويل، وإن اختلفت ألفاظهم في البيان عن تأويله، غير أن معنى جميعهم يقول إلى هذا
التحرير والتنوير
35] يرسل عليكما شواظ من نار ونحاس فلا تنتصران (35) استئناف بياني عن جملة إن استطعتم أن تنفذوا [الرحمن: 33] إلخ لأن ذلك الإشعار بالتهديد يثير في نفوسهم تساؤلا عما وراءه. وضمير عليكما راجع إلى الجن والإنس فهو عام مراد به الخصوص بالقرينة، وهي قوله بعده: ولمن خاف مقام ربه جنتان [الرحمن: 46] الآيات. وهذا تصريح بأنهم معاقبون بعد أن عرض لهم بذلك تعريضا بقوله: إن استطعتم أن تنفذوا من أقطار السماوات والأرض فانفذوا [الرحمن: 33] . ومعنى يرسل عليكما أن ذلك يعترضهم قبل أن يلجوا في جهنم، أي تقذفون بشواظ من نار تعجيلا للسوء. والمضارع للحال، أي ويرسل عليكما الآن شواظ. والشواظ بضم الشين وكسرها: اللهب الذي لا يخالطه دخان لأنه قد كمل اشتعاله وذلك أشد إحراقا. وقرأه الجمهور بضم الشين. وقرأه ابن كثير بكسرها. والنحاس: يطلق على الدخان الذي لا لهب معه. وبه فسر ابن عباس وسعيد بن جبير وتبعهما الخليل. والمعنى عليه: أن الدخان الذي لم تلحقهم مضرته والاختناق به بسبب شدة لهب الشواظ يضاف إلى ذلك الشواظ على حياله فلا يفلتون من الأمرين. ويطلق النحاس على الصفر وهو القطر. وبه فسر مجاهد وقتادة، وروي عن ابن عباس أيضا. فالمعنى: أنه يصب عليهم الصفر المذاب. وقرأ الجمهور ونحاس بالرفع عطفا على شواظ. وقرأه ابن كثير وأبو عمرو وروح عن يعقوب مجرورا عطفا على نار فيكون الشواظ منه أيضا، أي شواظ لهب من نار، ولهب من نحاس ملتهب. وهذه نار خارقة للعادة مثل قوله تعالى: وقودها الناس والحجارة [البقرة: 24] .