سورة الرحمن · الآية ٢
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
Bu yüce ve değerli sure, Allah'ın "er-Rahmân" ismiyle başlamaktadır; bu isim O'nun rahmetinin genişliğine, ihsanının kapsamlılığına, lütfunun bolluğuna ve fazlının genişliğine delalet eder. Sonra, Allah'ın rahmetine ve bu rahmetin kullarına ulaştırdığı etkilere, yani dinî ve dünyevî nimetlere delalet eden hususları zikretmiştir [ve ahiretteki nimetleri]. Her nimet cinsi ve türünden sonra, insle cinni kendi şükrüne uyarır ve şöyle buyurur: {Rabbinizin hangi nimetlerini yalanlarsınız?} Allah, Kur'an'ı öğretti: {Kur'an'ı öğretti} yani kullarına onun lafızlarını ve mânalarını öğretti ve bunları kullarına kolaylaştırdı. Bu, Allah'ın kullarına gösterdiği en büyük lütuf ve rahmettir; çünkü onlara en güzel lafızlarla, en güzel açıklamayı içeren, her hayrı kapsayan ve her şerden alıkoyan Arapça bir Kur'an indirmiştir. {İnsanı yarattı} en güzel biçimde, organları tam, parçaları eksiksiz, yapısı sağlam olarak. Yaratıcı ve eşsiz olan Allah, yaratığını en mükemmel şekilde yapmış ve onu diğer hayvanlardan ayırmıştır. {Ona beyanı öğretti} yani gönlündekini ifade etmeyi. Bu, sözlü öğretimi ve yazılı öğretimi de kapsar. İnsanı Allah'ın diğer canlılardan ayırdığı bu beyan, O'nun en büyük nimetlerinden ve insana en çok fayda sağlayanlarındandır. {Güneş ve ay bir hesapla} yani Allah güneşi ve ayı yaratmış, onları düzenli bir hesap ve belirlenmiş bir ölçüyle hareket ettirmek üzere boyun eğdirmiştir. Bu, kullara karşı bir rahmet ve onlara gösterilen bir ilgidir; onların maslahatlarını gerçekleştirmek, yıl sayısını ve hesabı kullara bildirmek içindir. {Yıldız ve ağaç secde eder} yani gök yıldızları ve yerdeki ağaçlar Rablerini tanır, ona secde eder, itaat eder, boyun eğer ve kullarının maslahat ve menfaatleri için kendilerine boyun eğdirilmiş olanlara uyar. {Göğü de yükseltti} onu yeryüzündeki yaratıklar için bir tavan kıldı. {Ve mizanı koydu} yani kullar arasında sözlerde ve fiillerde adaleti koydu. Burada kastedilen yalnız bilinen terazi değildir; aksine, daha önce de belirttiğimiz gibi, bilinen terazi, eşyanın ve miktarların ölçüldüğü ölçek, mesafeleri belirlemek için kullanılan ölçü birimleri ve yaratıklar arasında hükmedilen, adaletin sağlandığı gerçekler de bunun içine girer. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Terazide taşkınlık yapmamanız için.} Yani Allah mizanı indirmiştir, öyle ki ölçüde sınırı aşmayasınız. Çünkü iş sizin akıllarınıza ve görüşlerinize bırakılsaydı, Allah'ın bildiği bozgunluklar ortaya çıkar, gökler ve yer bozulurdu. {Tartıyı adaletle doğru yapın} yani onu, gücünüzün ve imkânınızın yettiği ölçüde adaletle ayakta tutun. {Ve terazide eksiltmeyin} yani onu noksan etmeyin ve buna zıt olan, yani zulüm, haksızlık ve taşkınlık yapmayın. {Yeri de canlılar için serdi} Allah yeri, eskiden olduğu gibi sıklık, sağlamlık ve özelliklerinin ve hallerinin çeşitliliğiyle {canlılar için} yani yaratıklar için yaratmıştır; üzerinde yerleşsinler, onları bir döşek ve yatak kılsınlar, bununla binalar yapsınlar, ekin ekip ağaç dikebilsinler, kazabilsinler, yollarını geniş yollar hâlinde kat edebilsinler ve madenlerinden ve içindeki her şeyden, ihtiyaçlarının hatta zorunluluklarının gerektirdiği şeylerden faydalansınlar. Sonra oradaki zorunlu gıdaları zikretmiş ve şöyle buyurmuştur: {Onda meyveler vardır} yani üzüm, incir, nar, elma ve diğerleri gibi, kulların tatlandığı meyveleri veren bütün ağaçlar. {Kabuklu hurma ağaçları vardır} yani içinde salkımların çıktığı, kabuğu yarılan, yavaş yavaş olgunlaşan ve yenilen, yiyecek olarak saklanan, hem mukim hem yolcunun yanında taşıyabildiği, en güzel meyvelerden lezzetli bir meyve olan hurma. {Tanedeki, sapı olan ekin vardır} yani hayvanlara ve başkalarına samanından faydalanılan, harman edilen sapı olan tahıl. Buna buğday, arpa, mısır, [pirinç] ve darı tohumları ile diğerleri girer. {Reyhan vardır} Bu ifadeye göre, bununla insanların yediği bütün rızıklar kastedilmiş olabilir; bu durumda genelin özel üzerine atfı olur ve Allah kullarına hem genel hem özel olarak yiyecek ve rızık ile lütufta bulunmuş olur. Ayrıca reyhandan maksat bilinen reyhan da olabilir; bu durumda Allah yeryüzünde kendileri için yerleştirdiği, ruhları sevindiren ve nefisleri açan, güzel kokuların ve seçkin kokuların çeşitleriyle kullarına lütufta bulunmuş olur. Allah, gözlerle ve basiretle müşahede edilen birçok nimetini zikredince ve hitap insle cinne olunca, onları nimetleriyle yüzleştirerek şöyle buyurdu: {Rabbinizin hangi nimetlerini yalanlarsınız?} Yani Allah'ın dinî ve dünyevî hangi nimetlerini yalanlarsınız? Peygamber ﷺ bu sureyi cinlere okuduğunda, onların verdiği cevap ne güzeldir: "{Rabbinizin hangi nimetlerini yalanlarsınız?}" ayetinden geçtikçe, "Rabbimiz, sana hamd olsun; senin nimetlerinden hiçbirini yalanlamayız" dediler. Kulun, kendisine Allah'ın nimetleri ve lütufları okunduğunda, bunları kabul edip şükretmesi, Allah'a bunlardan dolayı hamd etmesi gerekir.
Arapça metin
هذه السورة الكريمة الجليلة، افتتحها باسمه " الرحمن " الدال على سعة رحمته، وعموم إحسانه، وجزيل بره، وواسع فضله، ثم ذكر ما يدل على رحمته وأثرها الذي أوصله الله إلى عباده من النعم الدينية والدنيوية [والآخروية وبعد كل جنس ونوع من نعمه، ينبه الثقلين لشكره، ويقول: { فبأي آلاء ربكما تكذبان } ]. فذكر أنه { علم القرآن } أي: علم عباده ألفاظه ومعانيه، ويسرها على عباده، وهذا أعظم منة ورحمة رحم بها عباده، حيث أنزل عليهم قرآنا عربيا بأحسن ألفاظ، وأحسن تفسير، مشتمل على كل خير، زاجر عن كل شر. { خلق الإنسان } في أحسن تقويم، كامل الأعضاء، مستوفي الأجزاء، محكم البناء، قد أتقن البديع تعالى البديع خلقه أي إتقان، وميزه على سائر الحيوانات. بأن { علمه البيان } أي: التبيين عما في ضميره، وهذا شامل للتعليم النطقي والتعليم الخطي، فالبيان الذي ميز الله به الآدمي على غيره من أجل نعمه، وأكبرها عليه. { الشمس والقمر بحسبان } أي: خلق الله الشمس والقمر، وسخرهما يجريان بحساب مقنن، وتقدير مقدر، رحمة بالعباد، وعناية بهم، وليقوم بذلك من مصالحهم ما يقوم، وليعرف العباد عدد السنين والحساب. { والنجم والشجر يسجدان } أي: نجوم السماء، وأشجار الأرض، تعرف ربها وتسجد له، وتطيع وتخشع، وتنقاد لما سخرها له من مصالح عباده ومنافعهم، { والسمآء رفعها } سقفها للمخلوقات الأرضية، ووضع الله الميزان أي: العدل بين العباد، في الأقوال والأفعال، وليس المراد به الميزان المعروف وحده، بل هو كما ذكرنا، يدخل فيه الميزان المعروف، والمكيال الذي تكال به الأشياء والمقادير، والمساحات التي تضبط بها المجهولات، والحقائق التي يفصل بها بين المخلوقات، ويقام بها العدل بينهم، ولهذا قال: { ألا تطغوا في الميزان } أي: أنزل الله الميزان، لئلا تتجاوزوا الحد في الميزان، فإن الأمر لو كان يرجع إلى عقولكم وآرائكم، لحصل من الخلل ما الله به عليم، ولفسدت السماوات …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
دعا إلى الله وعمل صالحا وقال إنني من المسلمين} [فصلت: 33] ، فجمع بين الدعوة إلى الله سواء كان بالأذان أو بغيره من أنواع الدعوة من تعليم القرآن والحديث والفقه وغير ذلك، مما يبتغى به وجه الله، وعمل هو في نفسه صالحا، وقال قولا صالحا، فلا أحد أحسن حالا من هذا. وقد كان أبو عبد الرحمن السلمي الكوفي -أحد أئمة الإسلام ومشايخهم-من رغب في هذا المقام، فقعد يعلم الناس في (1) إمارة عثمان إلى أيام الحجاج قالوا: وكان مقدار ذلك الذي مكث فيه يعلم القرآن سبعين سنة، رحمه الله، وآتاه الله ما طلبه ودامه. آمين. قال (2) البخاري، رحمه الله: حدثنا عمرو بن عون، حدثنا حماد عن أبي حازم، عن سهل بن سعد قال: " أتت النبي صلى الله عليه وسلم امرأة فقالت: إنها قد وهبت نفسها لله ورسوله، فقال: "ما لي في النساء من حاجة". فقال رجل: زوجنيها قال: ["أعطها ثوبا"، قال: لا أجد، قال: "أعطها ولو خاتما من حديد"، فاعتل له، فقال] (3) "ما معك من القرآن". قال: كذا وكذا. فقال: "قد زوجتكها بما معك من القرآن " (4) . وهذا الحديث متفق على إخراجه من طرق عديدة، والغرض منه أن الذي قصده البخاري أن هذا الرجل تعلم (5) الذي تعلمه من القرآن، وأمره النبي صلى الله عليه وسلم أن يعلمه تلك المرأة، ويكون ذلك صداقا لها على ذلك، وهذا فيه نزاع بين العلماء، وهل يجوز أن يجعل مثل هذا صداقا؟ أو هل يجوز أخذ الأجرة على تعليم القرآن؟ وهل هذا كان خاصا بذلك الرجل؟ وما معنى قوله عليه الصلاة والسلام: "زوجتكها بما معك من القرآن"؟ أبسبب ما معك من القرآن؟ كما قاله أحمد بن حنبل: نكرمك بذلك أو بعوض ما معك، وهذا أقوى، لقوله في صحيح مسلم: "فعلمها" (6) وهذا هو الذي أراده البخاري هاهنا وتحرير باقي الخلاف مذكور في كتاب النكاح والإجارة، والله المستعان. إنما أفرد البخاري في هذه الترجمة (1) حديث أبي حازم عن سهل بن سعد، الحديث الذي تقدم الآن، وفيه أنه، عليه السلام، قال …
تفسير الطبري (جامع البيان)
وعملكم بما أمركم به، وبتجنبكم ما يسخطه عليكم، فتستوجبوا بذلك جزيل ثوابه، وتنجوا من أليم عقابه
التحرير والتنوير
بسم الله الرحمن الرحيم الرحمن (1) علم القرآن (2) هذه آية واحدة عند جمهور العادين. ووقع في المصاحف التي برواية حفص عن عاصم علامة آية عقب كلمة الرحمن، إذ عدها قراء الكوفة آية فلذلك عد أهل الكوفة آي هذه السورة ثمانيا وسبعين. فإذا جعل اسم الرحمن آية تعين أن يكون اسم «الرحمن» : إما خبرا لمبتدأ محذوف تقديره: هو الرحمن، أو مبتدأ خبره محذوف يقدر بما يناسب المقام. ويجوز أن يكون واقعا موقع الكلمات التي يراد لفظها للتنبيه على غلط المشركين إذ أنكروا هذا الاسم قال تعالى: قالوا وما الرحمن كما تقدم في سورة الفرقان [60] ، فيكون موقعه شبيها بموقع الحروف المقطعة التي يتهجى بها في أوائل بعض السور على أظهر الوجوه في تأويلها وهو التعريض بالمخاطبين بأنهم أخطأوا في إنكارهم الحقائق. وافتتح باسم الرحمن فكان فيه تشويق جميع السامعين إلى الخبر الذي يخبر به عنه إذ كان المشركون لا يألفون هذا الاسم قال تعالى: قالوا وما الرحمن [الفرقان: 60] ، فهم إذا سمعوا هذه الفاتحة ترقبوا ما سيرد من الخبر عنه، والمؤمنون إذا طرق أسماعهم هذا الاسم استشرفوا لما سيرد من الخبر المناسب لوصفه هذا مما هم متشوقون إليه من آثار رحمته. على أنه قد قيل: إن هذه السورة نزلت بسبب قول المشركين في النبيء صلى الله عليه وسلم إنما يعلمه بشر [النحل: 103] ، أي يعلمه القرآن فكان الاهتمام بذكر الذي يعلم النبيء صلى الله عليه وسلم القرآن أقوى من الاهتمام بالتعليم. وأوثر استحضار الجلالة باسم الرحمن دون غيره من الأسماء لأن المشركين يأبون ذكره فجمع في هذه الجملة بين ردين عليهم مع ما للجملة الاسمية من الدلالة على ثبات الخبر،