سورة الرحمن · الآية ١٣
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
Bu yüce ve değerli sure, Allah'ın "er-Rahmân" ismiyle başlamaktadır; bu isim O'nun rahmetinin genişliğine, ihsanının kapsamlılığına, lütfunun bolluğuna ve fazlının genişliğine delalet eder. Sonra, Allah'ın rahmetine ve bu rahmetin kullarına ulaştırdığı etkilere, yani dinî ve dünyevî nimetlere delalet eden hususları zikretmiştir [ve ahiretteki nimetleri]. Her nimet cinsi ve türünden sonra, insle cinni kendi şükrüne uyarır ve şöyle buyurur: {Rabbinizin hangi nimetlerini yalanlarsınız?} Allah, Kur'an'ı öğretti: {Kur'an'ı öğretti} yani kullarına onun lafızlarını ve mânalarını öğretti ve bunları kullarına kolaylaştırdı. Bu, Allah'ın kullarına gösterdiği en büyük lütuf ve rahmettir; çünkü onlara en güzel lafızlarla, en güzel açıklamayı içeren, her hayrı kapsayan ve her şerden alıkoyan Arapça bir Kur'an indirmiştir. {İnsanı yarattı} en güzel biçimde, organları tam, parçaları eksiksiz, yapısı sağlam olarak. Yaratıcı ve eşsiz olan Allah, yaratığını en mükemmel şekilde yapmış ve onu diğer hayvanlardan ayırmıştır. {Ona beyanı öğretti} yani gönlündekini ifade etmeyi. Bu, sözlü öğretimi ve yazılı öğretimi de kapsar. İnsanı Allah'ın diğer canlılardan ayırdığı bu beyan, O'nun en büyük nimetlerinden ve insana en çok fayda sağlayanlarındandır. {Güneş ve ay bir hesapla} yani Allah güneşi ve ayı yaratmış, onları düzenli bir hesap ve belirlenmiş bir ölçüyle hareket ettirmek üzere boyun eğdirmiştir. Bu, kullara karşı bir rahmet ve onlara gösterilen bir ilgidir; onların maslahatlarını gerçekleştirmek, yıl sayısını ve hesabı kullara bildirmek içindir. {Yıldız ve ağaç secde eder} yani gök yıldızları ve yerdeki ağaçlar Rablerini tanır, ona secde eder, itaat eder, boyun eğer ve kullarının maslahat ve menfaatleri için kendilerine boyun eğdirilmiş olanlara uyar. {Göğü de yükseltti} onu yeryüzündeki yaratıklar için bir tavan kıldı. {Ve mizanı koydu} yani kullar arasında sözlerde ve fiillerde adaleti koydu. Burada kastedilen yalnız bilinen terazi değildir; aksine, daha önce de belirttiğimiz gibi, bilinen terazi, eşyanın ve miktarların ölçüldüğü ölçek, mesafeleri belirlemek için kullanılan ölçü birimleri ve yaratıklar arasında hükmedilen, adaletin sağlandığı gerçekler de bunun içine girer. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Terazide taşkınlık yapmamanız için.} Yani Allah mizanı indirmiştir, öyle ki ölçüde sınırı aşmayasınız. Çünkü iş sizin akıllarınıza ve görüşlerinize bırakılsaydı, Allah'ın bildiği bozgunluklar ortaya çıkar, gökler ve yer bozulurdu. {Tartıyı adaletle doğru yapın} yani onu, gücünüzün ve imkânınızın yettiği ölçüde adaletle ayakta tutun. {Ve terazide eksiltmeyin} yani onu noksan etmeyin ve buna zıt olan, yani zulüm, haksızlık ve taşkınlık yapmayın. {Yeri de canlılar için serdi} Allah yeri, eskiden olduğu gibi sıklık, sağlamlık ve özelliklerinin ve hallerinin çeşitliliğiyle {canlılar için} yani yaratıklar için yaratmıştır; üzerinde yerleşsinler, onları bir döşek ve yatak kılsınlar, bununla binalar yapsınlar, ekin ekip ağaç dikebilsinler, kazabilsinler, yollarını geniş yollar hâlinde kat edebilsinler ve madenlerinden ve içindeki her şeyden, ihtiyaçlarının hatta zorunluluklarının gerektirdiği şeylerden faydalansınlar. Sonra oradaki zorunlu gıdaları zikretmiş ve şöyle buyurmuştur: {Onda meyveler vardır} yani üzüm, incir, nar, elma ve diğerleri gibi, kulların tatlandığı meyveleri veren bütün ağaçlar. {Kabuklu hurma ağaçları vardır} yani içinde salkımların çıktığı, kabuğu yarılan, yavaş yavaş olgunlaşan ve yenilen, yiyecek olarak saklanan, hem mukim hem yolcunun yanında taşıyabildiği, en güzel meyvelerden lezzetli bir meyve olan hurma. {Tanedeki, sapı olan ekin vardır} yani hayvanlara ve başkalarına samanından faydalanılan, harman edilen sapı olan tahıl. Buna buğday, arpa, mısır, [pirinç] ve darı tohumları ile diğerleri girer. {Reyhan vardır} Bu ifadeye göre, bununla insanların yediği bütün rızıklar kastedilmiş olabilir; bu durumda genelin özel üzerine atfı olur ve Allah kullarına hem genel hem özel olarak yiyecek ve rızık ile lütufta bulunmuş olur. Ayrıca reyhandan maksat bilinen reyhan da olabilir; bu durumda Allah yeryüzünde kendileri için yerleştirdiği, ruhları sevindiren ve nefisleri açan, güzel kokuların ve seçkin kokuların çeşitleriyle kullarına lütufta bulunmuş olur. Allah, gözlerle ve basiretle müşahede edilen birçok nimetini zikredince ve hitap insle cinne olunca, onları nimetleriyle yüzleştirerek şöyle buyurdu: {Rabbinizin hangi nimetlerini yalanlarsınız?} Yani Allah'ın dinî ve dünyevî hangi nimetlerini yalanlarsınız? Peygamber ﷺ bu sureyi cinlere okuduğunda, onların verdiği cevap ne güzeldir: "{Rabbinizin hangi nimetlerini yalanlarsınız?}" ayetinden geçtikçe, "Rabbimiz, sana hamd olsun; senin nimetlerinden hiçbirini yalanlamayız" dediler. Kulun, kendisine Allah'ın nimetleri ve lütufları okunduğunda, bunları kabul edip şükretmesi, Allah'a bunlardan dolayı hamd etmesi gerekir.
Arapça metin
هذه السورة الكريمة الجليلة، افتتحها باسمه " الرحمن " الدال على سعة رحمته، وعموم إحسانه، وجزيل بره، وواسع فضله، ثم ذكر ما يدل على رحمته وأثرها الذي أوصله الله إلى عباده من النعم الدينية والدنيوية [والآخروية وبعد كل جنس ونوع من نعمه، ينبه الثقلين لشكره، ويقول: { فبأي آلاء ربكما تكذبان } ]. فذكر أنه { علم القرآن } أي: علم عباده ألفاظه ومعانيه، ويسرها على عباده، وهذا أعظم منة ورحمة رحم بها عباده، حيث أنزل عليهم قرآنا عربيا بأحسن ألفاظ، وأحسن تفسير، مشتمل على كل خير، زاجر عن كل شر. { خلق الإنسان } في أحسن تقويم، كامل الأعضاء، مستوفي الأجزاء، محكم البناء، قد أتقن البديع تعالى البديع خلقه أي إتقان، وميزه على سائر الحيوانات. بأن { علمه البيان } أي: التبيين عما في ضميره، وهذا شامل للتعليم النطقي والتعليم الخطي، فالبيان الذي ميز الله به الآدمي على غيره من أجل نعمه، وأكبرها عليه. { الشمس والقمر بحسبان } أي: خلق الله الشمس والقمر، وسخرهما يجريان بحساب مقنن، وتقدير مقدر، رحمة بالعباد، وعناية بهم، وليقوم بذلك من مصالحهم ما يقوم، وليعرف العباد عدد السنين والحساب. { والنجم والشجر يسجدان } أي: نجوم السماء، وأشجار الأرض، تعرف ربها وتسجد له، وتطيع وتخشع، وتنقاد لما سخرها له من مصالح عباده ومنافعهم، { والسمآء رفعها } سقفها للمخلوقات الأرضية، ووضع الله الميزان أي: العدل بين العباد، في الأقوال والأفعال، وليس المراد به الميزان المعروف وحده، بل هو كما ذكرنا، يدخل فيه الميزان المعروف، والمكيال الذي تكال به الأشياء والمقادير، والمساحات التي تضبط بها المجهولات، والحقائق التي يفصل بها بين المخلوقات، ويقام بها العدل بينهم، ولهذا قال: { ألا تطغوا في الميزان } أي: أنزل الله الميزان، لئلا تتجاوزوا الحد في الميزان، فإن الأمر لو كان يرجع إلى عقولكم وآرائكم، لحصل من الخلل ما الله به عليم، ولفسدت السماوات …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
وقوله: {والسماء رفعها ووضع الميزان} يعني: العدل، كما قال: {لقد أرسلنا رسلنا بالبينات وأنزلنا معهم الكتاب والميزان ليقوم الناس بالقسط} [الحديد: 25] ، وهكذا قال هاهنا: {ألا تطغوا في الميزان} أي: خلق السموات والأرض بالحق والعدل، لتكون (1) الأشياء كلها بالحق والعدل؛ ولهذا قال: {وأقيموا الوزن بالقسط ولا تخسروا الميزان} أي: لا تبخسوا الوزن، بل زنوا بالحق والقسط، كما قال [تعالى] (2) {وزنوا بالقسطاس المستقيم} [الشعراء: 182] . وقوله: {والأرض وضعها للأنام} أي: كما رفع السماء وضع الأرض ومهدها، وأرساها بالجبال الراسيات الشامخات، لتستقر لما على وجهها من الأنام، وهم: الخلائق المختلفة أنواعهم وأشكالهم وألوانهم وألسنتهم، في سائر أقطارها وأرجائها. قال ابن عباس ومجاهد وقتادة وابن زيد: الأنام: الخلق. {فيها فاكهة} أي: مختلفة الألوان والطعوم والروائح، {والنخل ذات الأكمام} أفرده بالذكر لشرفه ونفعه، رطبا ويابسا. والأكمام -قال ابن جريج عن ابن عباس: هي أوعية الطلع. وهكذا قال غير واحد من المفسرين، وهو الذي يطلع فيه القنو ثم ينشق عن العنقود، فيكون بسرا ثم رطبا، ثم ينضج ويتناهى ينعه واستواؤه. قال ابن أبي حاتم (3) ذكر عن عمرو بن علي الصيرفي: حدثنا أبو قتيبة، حدثنا يونس بن الحارث الطائفي، عن الشعبي قال: كتب قيصر إلى عمر بن الخطاب: أخبرك أن رسلي أتتني من قبلك، فزعمت أن قبلكم شجرة ليست بخليقة لشيء من الخير، تخرج مثل آذان الحمير، ثم تشقق مثل اللؤلؤ، ثم تخضر فتكون مثل الزمرد (4) الأخضر، ثم تحمر فتكون كالياقوت الأحمر، ثم تينع وتنضج فتكون كأطيب فالوذج أكل، ثم تيبس فتكون عصمة للمقيم وزادا للمسافر، فإن تكن رسلي صدقتني فلا أرى هذه الشجرة إلا من شجر الجنة. فكتب إليه عمر بن الخطاب (5) من عمر أمير المؤمنين إلى قيصر ملك الروم، إن رسلك قد صدقوك (6) ، هذه الشجرة عندنا، وهي الشجرة التي أنبتها الله على مريم حين نفست …
تفسير الطبري (جامع البيان)
التحرير والتنوير
وإذا قيل لهم اسجدوا للرحمن قالوا وما الرحمن في سورة الفرقان [60] ، فتكون تسميتها باعتبار إضافة «سورة» إلى «الرحمن» على معنى إثبات وصف الرحمن. وهي مكية في قول جمهور الصحابة والتابعين، وروى جماعة عن ابن عباس: أنها مدنية نزلت في صلح القضية عند ما أبى سهيل بن عمرو أن يكتب في رسم الصلح «بسم الله الرحمن الرحيم» . ونسب إلى ابن مسعود أيضا أنها مدنية. وعن ابن عباس: أنها مكية سوى آية منها هي قوله: يسئله من في السماوات والأرض كل يوم هو في شأن [الرحمن: 29] . والأصح أنها مكية كلها، وهي في مصحف ابن مسعود أول المفصل. وإذا صح أن سبب نزولها قول المشركين وما الرحمن تكون نزلت بعد سورة الفرقان. وقيل سبب نزولها قول المشركين إنما يعلمه بشر المحكي في سورة النحل [103] . فرد الله عليهم بأن الرحمن هو الذي علم النبيء صلى الله عليه وسلم القرآن. وهي من أول السور نزولا فقد أخرج أحمد في «مسنده» بسند جيد عن أسماء بنت أبي بكر قالت: «سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم وهو يصلي نحو الركن قبل أن يصدع بما يؤمر والمشركون يسمعون يقرأ: فبأي آلاء ربكما تكذبان . وهذا يقتضي أنها نزلت قبل سورة الحجر. وللاختلاف فيها لم تحقق رتبتها في عداد نزول سور القرآن. وعدها الجعبري ثامنة وتسعين بناء على القول بأنها مدنية وجعلها بعد سورة الرعد وقبل سورة الإنسان. وإذ كان الأصح أنها مكية وأنها نزلت قبل سورة الحجر وقبل سورة النحل وبعد سورة الفرقان، فالوجه أن تعد ثالثة وأربعين بعد سورة الفرقان وقبل سورة فاطر. وعد أهل المدينة ومكة آيها سبعا وسبعين، وأهل الشام والكوفة ثمانيا وسبعين لأنهم عدوا الرحمن آية، وأهل البصرة ستا وسبعين.