سورة الطور · الآية ١٠
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
Allah Teâlâ, hikmetleri yüce olan bu büyük varlıklara yemin ederek, müttakiler ve yalanlayanlar için diriliş ve karşılığın gerçekleşeceğini bildirmektedir. Önce, Allah'ın Mûsâ bin İmrân aleyhisselâma kendisiyle konuştuğu ve ona birçok hüküm vahyettiği dağ olan Tûr'a yemin etmiştir. Bu, hem Mûsâ'ya hem de ümmetine karşı büyük bir lütuf olup, kulların sayısını bilemeyeceği ve karşılığını ödeyemeyeceği Allah'ın büyük ayetlerinden ve nimetlerindendir. {Yazılmış bir kitap} ifadesinin, Allah'ın her şeyi yazdığı Levh-i Mahfûz'u kastettiği ihtimali vardır. Bir de bunun, öncekilerin ve sonrakilerin haberlerini, geçmişlerin ve gelecektekilerin ilimlerini içeren, Allah'ın indirdiği en üstün kitap olan Kur'an-ı Kerîm'i kastettiği ihtimali vardır. Allah'ın, {açılmış bir kağıtta} buyurması, yani açık, gizli olmayan, her akıllı ve basiret sahibi insanın durumunu bilebileceği şekilde yazılmış olması demektir. {Mamur Beyt}, yedinci kat göğün üstünde bulunan ve her gün yetmiş bin meleğin girip Rablerine ibadet ettiği, kıyamete kadar bir daha dönmedikleri evdir. Bir görüşe göre ise Mamur Beyt, Allah'ın Beyt-i Harâm'ıdır; her an tavaf edenler, namaz kılanlar ve zikredenler ile hac ve umre için gelen heyetlerle mamur olan Kâbe'dir. Allah, {Bu güvenli şehre} [Tîn: 3] buyurarak bu şehre de yemin etmiştir. Yeryüzündeki en üstün evler arasında yer alan, hac ve umresi İslam'ın rükünlerinden biri olan, İbrâhim ve İsmâil'in inşa ettiği ve Allah'ın insanlar için bir toplanma yeri ve güvenlik yeri kıldığı bu ev, Allah'ın yemin edecek kadar yüce bir konumdadır ve bu evin azametini ve hürmetini ortaya koymaktadır. {Yükseltilmiş tavan} ise göğdür. Allah onu mahlûkat için bir tavan, yeryüzü için bir bina kılmış; ondan nurlarını alan, işaretlerine ve yıldızlarına uyulan bir yapı yapmış, yağmuru, rahmeti ve her türlü rızkı oradan indirmektedir. {Tutuşturulmuş deniz} ise suyla dolu olan ve Allah'ın onu tutuşturup yeryüzünü kaplamasını engellediği denizdir. Oysa tabiatın gereği onun yeryüzünü su altında bırakması gerekirdi; ancak Allah'ın hikmeti, yeryüzündeki canlıların yaşayabilmesi için onun akıp taşmasına mani olmayı gerektirmiştir. Bir görüşe göre ise {Tutuşturulmuş} ifadesiyle kıyamet günü yakılacak ve alevlenen ateş kastedilmektedir; o zaman deniz, büyüklüğü ve genişliğine rağmen her türlü azapla dolu bir ateşe dönüşecektir. Allah'ın yemin ettiği bu şeyler, O'nun ayetleri, tevhidinin delilleri, kudretinin ispatları ve ölüleri diriltmesinin kanıtlarıdır. Bu sebeple şöyle buyurmuştur: {Şüphesiz Rabbinin azabı mutlaka gerçekleşecektir.} Yani bu mutlaka vuku bulacaktır; Allah vaadinden ve sözünden dönmez. {Onu savacak hiç kimse yoktur.} Yani onu defedecek bir güç, engelleyecek bir mâni yoktur; çünkü Allah'ın kudretine hiçbir güç galip gelemez, hiçbir kaçan da ondan kurtulamaz. Sonra azabın gerçekleşeceği o günün vasfını anlatmış ve şöyle buyurmuştur: {O gün gök çalkalanır, bir çalkalanmayla sallanır.} Yani gök döner, sarsılır ve sükûnete ermeden hareketi sürer. {Dağlar yürür, bir yürümeyle yürür.} Yani yerlerinden kayar, bulutların yürümesi gibi yürür, yünden atılmış renkli yün gibi renk değiştirir, sonra toz gibi dağılır. Bütün bunlar kıyamet gününün büyük dehşeti, korkunç olayları ve insanı sarsan şiddetli depremleri yüzündendir. Bu kadar büyük cisimleri sarsan bu sarsıntılar karşısında zayıf insanoğlunun hâli nasıl olur!? {O gün yalanlayanların vay haline!} "Veyl" kelimesi her türlü ceza, üzüntü, azap ve korkuyu kapsayan bir ifadedir. Sonra Allah, bu vaylı hak edenlerin vasfını anlatarak şöyle buyurmuştur: {Onlar, boş şeylerle oyalanıp dururlar.} Yani batılla uğraşır, onunla oynarlar. Onların ilmi ve araştırmaları, hakkı yalanlayan ve batılı doğrulayan zararlı ilimlerle doludur; amelleri ise cahil, aklından yoksun ve oyun oynayanların amelleridir. Oysa iman ehli, faydalı ilimler ve salih amellerle meşgul olurlar. {O gün onlar, cehennem ateşine itilirler, şiddetle sürüklenirler.} Yani o gün onlar ateşe itilir, şiddetle sürülür, yüzüstü çekilirler. Kendilerine azarlamak ve kınamak için şöyle denir: {İşte yalanladığınız o ateş budur!} {Şimdi tadın bakalım, bu azabı; ki ne kadar büyük olduğu tarif edilemez, durumu anlatılamaz.} {Bu büyü mü, yoksa siz mi görmüyorsunuz?} Bu ifadedeki işaretin ateşe ve azaba yapıldığı ihtimali vardır; ayetin bağlamı da bunu gösterir. Yani ateşi ve azabı gördüklerinde, azarlama yoluyla kendilerine şöyle denir: "Bu, hakikati olmayan bir büyü mü? Gerçekten gördünüz; yoksa dünyada siz gözünüzü açamıyor muydunuz? Yani sizde basiret yoktu, bilginiz yoktu; bu konuda cahildiniz, aleyhinize delil kurulmamış mıydı?" Cevap ise iki durumun da reddidir. Büyü olmadığı, onların gözünde en büyük hak ve en doğru gerçek olduğu, büyünün her yönden aksine olduğu açıktır. Görmemeleri ise durum böyle değildir; aksine Allah'ın hüccetleri onların üzerine tamamlanmış, peygamberler onları buna iman etmeye çağırmış, bu konuda öyle deliller ve ispatlar ortaya koymuşlardır ki bu durum en büyük, apaçık ve açık seçik bir gerçek hâline gelmiştir. Bir de bu işaretin, Resûlullah ﷺ'in getirdiği apaçık hakka ve dosdoğru yola yapılmış olması ihtimali vardır. Yani: "Muhammed'in getirdiği bu şey büyü mü, yoksa sizin basiretinizin olmaması mı; öyle ki işiniz size karışmış mı?" Gerçek durum ise bunun her şeyden daha açık olduğu, hakkın en hak olduğu ve Allah'ın hüccetinin onların üzerinde tamamlanmış olduğudur. {Ona girin!} Yani bedeninizi her yönden kuşatacak, bütün vücudunuzu kaplayacak ve kalplerinize kadar işleyecek şekilde ateşe girin. {İster sabredin ister sabretmeyin, sizin için birdir.} Yani ateşe karşı sabretmeniz size bir fayda sağlamaz; birbirinize örnek de olamazsınız, azap sizden hafifletilmez. Bu, sabredildiğinde meşakkati hafifleyen ve şiddeti ortadan kalkan şeylerden değildir. Allah'ın onlara bu muamelede bulunmasının sebebi, kendi habis amelleri ve kazançlarıdır. Bu nedenle şöyle buyurmuştur: {Siz ancak yaptıklarınızın karşılığını görüyorsunuz.}
Arapça metin
يقسم تعالى بهذه الأمور العظيمة، المشتملة على الحكم الجليلة، على البعث والجزاء للمتقين والمكذبين، فأقسم بالطور الذي هو الجبل الذي كلم الله عليه نبيه موسى بن عمران عليه الصلاة والسلام، وأوحى إليه ما أوحى من الأحكام، وفي ذلك من المنة عليه وعلى أمته، ما هو من آيات الله العظيمة، ونعمه التي لا يقدر العباد لها على عد ولا ثمن. { وكتاب مسطور } يحتمل أن المراد به اللوح المحفوظ، الذي كتب الله به كل شيء، ويحتمل أن المراد به القرآن الكريم، الذي هو أفضل كتاب، أنزله الله محتويا على نبأ الأولين والآخرين، وعلوم السابقين واللاحقين. وقوله: { في رق } أي: ورق { منشور } أي: مكتوب مسطر، ظاهر غير خفي، لا تخفى حاله على كل عاقل بصير. { والبيت المعمور } وهو البيت الذي فوق السماء السابعة، المعمور مدى الأوقات بالملائكة الكرام، الذي يدخله كل يوم سبعون ألف ملك [يتعبدون فيه لربهم ثم] ، لا يعودون إليه إلى يوم القيامة وقيل: إن البيت المعمور هو بيت الله الحرام، المعمور بالطائفين والمصلين والذاكرين كل وقت، وبالوفود إليه بالحج والعمرة. كما أقسم الله به في قوله: وهذا البلد الأمين [التين: 3] وحقيق ببيت أفضل بيوت الأرض، الذي قصده بالحج والعمرة، أحد أركان الإسلام، ومبانيه العظام، التي لا يتم إلا بها، وهو الذي بناه إبراهيم وإسماعيل، وجعله الله مثابة للناس وأمنا، أن يقسم الله به، ويبين من عظمته ما هو اللائق به وبحرمته. { والسقف المرفوع } أي: السماء، التي جعلها الله سقفا للمخلوقات، وبناء للأرض، تستمد منها أنوارها، ويقتدى بعلاماتها ومنارها، وينزل الله منها المطر والرحمة وأنواع الرزق. { والبحر المسجور } أي: المملوء ماء، قد سجره الله، ومنعه من أن يفيض على وجه الأرض، مع أن مقتضى الطبيعة، أن يغمر وجه الأرض، ولكن حكمته اقتضت أن يمنعه عن الجريان والفيضان، ليعيش من على وجه الأرض، من أنواع الحيوان وقيل: إن المراد بالمسجور، …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
يطوف أهل الأرض بكعبتهم كذلك ذاك البيت، هو كعبة أهل السماء السابعة؛ ولهذا وجد إبراهيم الخليل، عليه السلام، مسندا ظهره إلى البيت المعمور؛ لأنه باني الكعبة الأرضية، والجزاء من جنس العمل، وهو بحيال الكعبة، وفي كل سماء بيت يتعبد فيه أهلها، ويصلون إليه، والذي في السماء الدنيا يقال له: بيت العزة. والله أعلم. وقال ابن أبي حاتم: حدثنا أبي، حدثنا هشام بن عمار، حدثنا الوليد بن مسلم، حدثنا روح بن جناح، عن الزهري، عن سعيد بن المسيب، عن أبي هريرة، عن النبي صلى الله عليه وسلم قال: "في السماء السابعة بيت يقال له: "المعمور"؛ بحيال الكعبة، وفي السماء الرابعة نهر يقال له: "الحيوان" يدخله جبريل كل يوم، فينغمس فيه انغماسة، ثم يخرج فينتفض انتفاضة يخر عنه سبعون ألف قطرة، يخلق الله من كل قطرة ملكا يؤمرون أن يأتوا البيت المعمور، فيصلوا (1) فيه فيفعلون، ثم يخرجون فلا يعودون إليه أبدا، ويولي عليهم أحدهم، يؤمر أن يقف بهم من السماء موقفا يسبحون الله فيه إلى أن تقوم الساعة". هذا حديث غريب جدا، تفرد به روح بن جناح هذا، وهو القرشي الأموي مولاهم أبو سعد الدمشقي، وقد أنكر هذا الحديث عليه جماعة من الحفاظ منهم: الجوزجاني، والعقيلي، والحاكم أبو عبد الله النيسابوري، وغيرهم. قال الحاكم: لا أصل له من حديث أبي هريرة، ولا سعيد، ولا الزهري (2) وقال ابن جرير: حدثنا هناد بن السري، حدثنا أبو الأحوص، عن سماك بن حرب، عن خالد بن (3) عرعرة؛ أن رجلا قال لعلي: ما البيت المعمور؟ قال: بيت في السماء يقال له: "الضراح" وهو بحيال الكعبة من فوقها، حرمته في السماء كحرمة البيت في الأرض، يصلي فيه كل يوم سبعون ألفا من الملائكة، لا (4) يعودون فيه أبدا (5) وكذا رواه شعبة وسفيان الثوري، عن سماك وعندهما أن ابن الكواء هو السائل عن ذلك، ثم رواه ابن جرير عن أبي كريب، عن طلق بن غنام، عن زائدة، عن عاصم، عن علي بن ربيعة قال: سأل ابن الكواء عليا …
تفسير الطبري (جامع البيان)
كأن مشيتها من بيت جارتها %~% مور السحابة لا ريث ولا عجل فالمور على روايته: التكفؤ والترهيل في المشية، وأما غيره فإنه PageEndV21P572 كان يرويه مر السحابة واختلف أهل التأويل في تأويل ذلك، فقال بعضهم فيه نحو الذي قلنا فيه
التحرير والتنوير
الإطلاق ألا يقيهم من عذاب الله أحد بشفاعة أو معارضة. وزيدت من في النفي لتحقيق عموم النفي وشموله، أي نفي جنس الدافع. روى أحمد بن حنبل عن جبير بن مطعم قال: «قدمت المدينة على رسول الله صلى الله عليه وسلم لأكلمه في أسارى بدر فدفعت إليه وهو يصلي بأصحابه صلاة المغرب فسمعته يقرأ والطور إلى إن عذاب ربك لواقع ما له من دافع فكأنما صدع قلبي» ، وفي رواية «فأسلمت خوفا من نزول العذاب وما كنت أظن أن أقوم من مقامي حتى يقع بي العذاب» . [9- 12] 12] يوم تمور السماء مورا (9) وتسير الجبال سيرا (10) فويل يومئذ للمكذبين (11) الذين هم في خوض يلعبون (12) يجوز أن يتعلق يوم تمور السماء بقوله: لواقع [الذاريات: 7] على أنه ظرف له فيكون قوله: فويل يومئذ للمكذبين تفريعا على الجملة كلها ويكون العذاب عذاب الآخرة. ويجوز أن يكون الكلام قد تم عند قوله: إن عذاب ربك لواقع [الذاريات: 7] ، فيكون يوم متعلقا بالكون الذي بين المبتدإ والخبر في قوله: فويل يومئذ للمكذبين وقدم الظرف على عامله للاهتمام، فلما قدم الظرف اكتسب معنى الشرطية وهو استعمال متبع في الظروف والمجرورات التي تقدم على عواملها فلذلك قرنت الجملة بعده بالفاء على تقدير: إن حل ذلك اليوم فويل للمكذبين. وقوله: يومئذ على هذا الوجه أريد به التأكيد للظرف فحصل تحقيق الخبر بطريقين طريق المجازاة، وطريق التأكيد في قوله: يوم تمور السماء مورا الآية، تصريح بيوم البعث بعد أن أشير إليه تضمنا بقوله: إن عذاب ربك لواقع فحصل بذلك تأكيده أيضا. والمور بفتح الميم وسكون الواو: التحرك باضطراب، ومور السماء هو