Allah Teâlâ, büyük kudretini beyan ederek şöyle buyurur: {Gökyüzünü de kudretimizle bina ettik.} Yani onu yarattık ve sağlam yaptık, yeryüzü ve üzerindekiler için bir tavan kıldık. {Bi-eydin} yani büyük bir kuvvet ve kudretle. {Ve innâ lemûsiûn} Onun geniş yerlerini ve köşelerini genişletiyoruz. Ayrıca kullarımıza karşı da cömert ve geniş rızık sahibiyiz. Allah'ın rızkı, ıssız çöllerde, derin denizlerde ve yukarı ile aşağı âlemlerin her bir köşesinde, hiçbir canlıyı yalnız bırakmamış; her birine yetecek kadar rızık ulaştırmış ve onları zenginleştirecek ihsanlar sunmuştur. Bütün mahlukatı cömertliğiyle kuşatan Allah'ın şanı yücedir; rahmeti bütün yaratıkları kuşatan O'nun şanı ne yücedir! {Yeryüzünü de bir döşek olarak serdik.} Yani onu insanlar için bir yatak kıldık; orada konut, bağ, ekin, tarla, oturma yeri ve maksat ve ihtiyaçlarına ulaştıran yollar gibi, maslahatlarına ilgili her şeyden yararlanabilirler. Döşek her yönden faydalı olabilir, bazı yönlerden de olmayabilir. Allah Teâlâ, yeryüzünü en güzel döşek olarak döşediğini, en mükemmel ve en güzel biçimde yaptığını bildirmiş ve bununla kendini övmüştür. Nitekim şöyle buyurmuştur: {Ne güzel döşeyicidir!} Kullarına hikmeti, rahmeti ve ihsanının gerektirdiğini döşeyen O'dur. {Her şeyden de çift yarattık} yani her hayvan türünden erkek ve dişi, iki cins. {Umulur ki düşünüp öğüt alırsınız.} Allah'ın size verdiği nimetleri bu yaratılıştaki takdir ve hikmetinde düşünesiniz diye; hayvan türlerinin tümünün bekasına sebep olan şeyi yaratmıştır ki, onları çoğaltıp bakıp yetiştirmeye çalışasınız ve bundan birçok fayda elde edilsin. Allah, kullarını kendisinden korkmaya ve ona yönelmeye sevk eden ayetlerine bakmaya çağırınca, bunun asıl amacı olan şeye, yani Allah'a kaçmaya emretmiştir. Yani Allah'ın zahir ve batın olarak hoşnut olmadığı şeylerden, zahir ve batın olarak sevdiği şeylere kaçmak; cahillikten ilme, küfürden imana, isyandan itaate, gafletten Allah'ı anmaya kaçmaktır. Kim bu işleri tamamlarsa, bütün dini tamamlamış olur; korkulan şey ondan uzaklaşır ve istediği ve arzuladığı en son noktaya ulaşır. Allah, kendisine dönmeyi "kaçmak" diye adlandırmıştır; çünkü başkasına dönmenin çeşitli korkuları ve nefret edilen şeyleri vardır; Allah'a dönmenin ise çeşitli sevinçleri, güvenliği, mutluluğu ve kurtuluşu vardır. Kul, Allah'ın kaza ve kaderinden, yine Allah'ın kaza ve kaderine kaçar. Allah'tan korkan her kimse, ondan kaçar; yalnız Allah Teâlâ hariç. Çünkü Ona kaçış, O'ndan duyulan korkunun ölçüsüne göredir. {Şüphesiz ben sizin için O'ndan apaçık bir uyarıcıyım.} Yani size Allah'ın azabını bildiren bir uyarıcıyım ve açık bir şekilde korkutucuyum. {Allah'la birlikte başka bir tanrı edinmeyin.} Bu, Allah'a kaçışın bir parçasıdır; hatta Allah'a kaçışın asıl özü budur: kul, Allah'tan başka ilah edinmekten, yani putlardan, eşlerden, kabirlerden ve Allah'tan başka tapılan her şeyden kaçar; ibadeti, korkuyu, ümidi, duayı ve yönelişi yalnızca Rabbine halis kılar.