Yüce Allah Peygamberine şöyle buyuruyor: {De ki: Ey Kitap ehli! Dininizde hakkı aşarak haksız yere aşırıya kaçmayın.} Yani hakkı aşıp batıla geçmeyin. Bu, daha önce naklettiğimiz, Mesih hakkındaki sözleri gibidir. Bazı şeyhlere karşı aşırı gitmeleri de böyledir. {Daha önce sapmış olan, birçok kimseyi saptırmış ve doğru yoldan şaşmış olan bir topluluğun heveslerine uymayın.} Yani önceden sapmış olanların hevesine. {Birçok kimseyi saptırdılar} ve kendi dinlerine davet ederek insanları saptırdılar. {Doğru yoldan da sapıp gittiler.} Yani hedeflenen yoldan uzaklaştılar. Böylece hem kendileri sapıtmış hem de başkalarını saptırmış oldular. İşte bunlar, Allah'ın kendilerinden ve sapkın fikirlerinden, saptırıcı görüşlerinden uyulmasını yasakladığı sapıklık önderleridir. Sonra Yüce Allah şöyle buyuruyor: {İsrailoğullarından inkâr edenler, Davud ve Meryem oğlu İsa'nın diliyle lanetlendiler.} Yani bu ikisinin şahitliği ve onaylamasıyla, delilin kendilerine ulaştığı ve bunu inatla reddettikleri belirtildi. {Bu, isyan etmelerinden ve sınırları aşmalarındandır.} Yani Allah'a isyan etmeleri ve Allah'ın kullarına zulmetmeleri, küfürlerine ve Allah'ın rahmetinden uzaklaşmalarına sebep oldu; çünkü günahların ve zulmün cezaları vardır. Üzerlerine ibret cezalarını getiren, başlarına azabı indiren günahlarından biri de şudur: {Yaptıkları kötülükten birbirlerini vazgeçirmeye çalışmazlardı.} Yani kötülük yapıyorlardı ve birbirlerini bundan men etmiyorlardı. Bu durumda kötülüğü bizzat işleyen de, buna gücü yettiği halde kötülükten sakındırmayı terk eden de aynı günaha ortak olmuş oluyordu. Bu durum, Allah'ın emrine karşı gösterdikleri ihmali ve günahı hafife almalarını gösterir. Eğer Rablerine karşı bir saygıları olsaydı, O'nun haramlarına gayret gösterirler ve O'nun öfkesiyle öfkelenirlerdi. Kötülüğe karşı sessiz kalmak, güç yetirildiği halde, büyük fesatlar içerdiği için cezayı gerektirir. Bunların bazıları şunlardır: Sadece sessiz kalmak da bir günah işlemektir, sessiz kalan kişi bizzat işlemese bile. Nitekim günahtan kaçınmak gerektiği gibi, günah işleyeni de inkâr etmek gerekir. Bir diğer fesat ise, yukarıda geçtiği gibi, günahları önemsememeye ve hafife almaya delalet etmesidir. Bir diğeri: Günahkârları ve fasıkları, engellenmedikleri takdirde günahları artırmaya cesaretlendirir; böylece şer çoğalır, dinî ve dünyevî musibet büyür, onlar güç ve üstünlük kazanır, sonra da iyi insanlar, kötülerle mücadele etme gücünü ilk başta sahip oldukları ölçüde kaybederler. Bir diğeri: Kötülüğün inkârını terk etmek, ilmin silinmesine ve cehaletin artmasına yol açar. Günah, tekrarlandıkça ve birçok kişi tarafından işlendikçe, din ehli ve âlimler bunu inkâr etmedikçe, insanlar onun günah olmadığını sanır. Hatta cahil, onu güzel bir ibadet zannedebilir. Allah'ın haram kıldığını helal bilmekten daha büyük bir fesat var mıdır? Hakikatlerin nefislerde tersine dönmesi ve batılın hak görünmesi! Bir diğeri: Günahkârların günahına sessiz kalmak, günah insanların gönüllerinde süslenir ve bazıları diğerlerine uyar. İnsan, benzerlerine ve kendi cinsine uymaya meyillidir. Bunlar ve daha niceleri... Dolayısıyla inkâr etmeyi terk etmek bu derecede olduğundan, Allah Teâlâ kâfir olan İsrailoğullarının günahları ve sınır aşmaları yüzünden lanetlendiklerini bildirmiş ve bu büyük kötülüğü özellikle belirtmiştir. {Yaptıkları işler ne kötü!} {Onlardan birçoğunun, inkâr edenleri dost edindiğini görürsün.} Yani sevgi, dostluk ve yardımla onlara bağlandıklarını görürsün. {Nefislerinin kendileri için önceden gönderdiği şey ne kötüdür!} Bu değersiz mal, zararlı alışveriş; yani her şeyi öfkelendiren Allah'ın gazabı, büyük azap içinde ebedî kalış. Nefisleri kendilerine böyle misafirliği, bu kerim olmayan konaklamayı hazırladığı için onlara zulmetti; ayrıca kalıcı nimetleri elden çıkararak da kendilerine zulmettiler. {Eğer Allah'a, Peygambere ve ona indirilene inansalardı, onları dost edinmezlerdi.} Çünkü Allah'a, Peygambere ve ona indirilene iman, kulu Rabbine dost olmaya, Allah'ın dostlarına dost olmaya, O'nu inkâr edip O'na düşman olanlara ve O'nun isyanlarında ısrar edenlere düşman olmaya yöneltir. Dolayısıyla Allah'ın dostluğunun ve O'na imanın şartı, Allah'ın düşmanlarını dost edinmemektir. Bu şart onlarda bulunmadığı için, şartın gerçekleşmediği anlaşılır. {Ama onların çoğu fasıktır.} Yani Allah'a ve O'na ve Peygamberine iman etmeye itaatten çıkmışlardır. Fısklarından biri de Allah'ın düşmanlarını dost edinmeleridir.