Allah Teâlâ, kişi ölüm belirtileri ve emarelerini gördüğünde, vasiyetine iki kişiyi şahit tutmasını emreden bir hükmü bildirmektedir. Bu durumda kişinin vasiyetini yazması ve bu konuda şahitliği kabul edilebilir, adil iki kişiyi şahit tutması gerekir. {Ya da sizden olmayan iki kişi} yani kendi dininizden olmayan, Yahudi, Hristiyan veya başka biri olan iki kişi; bu, ihtiyaç ve zaruret halinde, Müslümanlardan başka şahit bulunmadığında geçerlidir. {Eğer yeryüzünde yolculuk eder de ölüm musibeti size isabet ederse} yani yolculuk yapar ve ölüm size gelirse, şahit tutun. Bu iki kişinin şahitliğine yalnızca o durumda söz hakkı tanındığı için emredilmiştir ve bu iki şahidin üzerine, {namazdan sonra} alıkonulmaları, yani onların saygı duyduğu bir zamanda yemin etmeleri vurgulanır. {Eğer şüphe ederseniz, Allah adına yemin ederler} ki, doğru söylediler, değiştirmediler ve bu konuda bir şey bozmadılar. Şahitlerinden şüphelenirseniz, onları doğrularsanız, bu yemine gerek yoktur. Ve derler ki: {Bununla} yani yeminlerimizle {bir bedel satın almayız}, dünyevi bir çıkar uğruna yalan söylemeyiz. {Yakın olsa bile} onu yakınlığı sebebiyle gözetmeyiz. {Allah'ın şahitliğini gizlemeyiz}; duyduğumuz gibi eda ederiz. {Biz o zaman} yani gizlersek {günahkârlardan oluruz}. {Eğer bu iki şahidin günah işlediği anlaşılırsa} yani {istihkak ettikleri bir günah} ile, yani onların hıyanet ettiğini ve yalan söylediğini gösteren karineler bulunursa, {o iki kişinin yerine, ölenin en yakın velilerinden olmak üzere, hak sahibi olanlardan iki kişi geçsin.} Yani ölenin velilerinden iki kişi kalksın ve ona en yakın olanlar olsunlar. {Şahitliğimiz onların şahitliğinden daha doğrudur, biz haddi aşmadık; eğer öyle yaparsak zalimlerden oluruz diye Allah adına yemin ederler.} Yani onların yalan söyleyip hıyanet ettiklerini ileri sürerler. Allah Teâlâ bu şahitliğin hikmetini ve bu tedbirin, şahitlerin hıyanet ettiği ortaya çıktığında ölenin velileri lehine geri döndürülmesinin amacını şöyle açıklar: {Bu, şahitliği olduğu gibi eda etmelerine daha yakındır} çünkü bu tekitler yapıldığında; {ya da yeminlerinden sonra başkalarının yeminlerinin reddedilmesinden korkarlar} yani yeminlerinin kabul edilmemesinden ve ardından ölenin velilerine döndürülmesinden. {Allah fasık olan topluluğa hidayet vermez} yani fıskı nitelik olarak taşıyanlara; onlar hidayeti ve doğru yola yönelmeyi istemezler. Özetle: Kişiye yolculukta veya benzeri, güvenilir şahit bulunmasının zor olduğu bir durumda ölüm gelirse, iki Müslüman adil şahit tutması gerekir. Yalnızca iki kâfir şahit bulunursa, onlara vasiyette bulunmak caizdir; ancak kâfir oldukları için, veliler şüphelenirse namazdan sonra onlara yemin ettirirler; hıyanet etmediklerine, yalan söylemediklerine, değiştirmediklerine ve bir şey bozmadıklarına dair. Eğer bu şahitlere güvenilmez ve onların yalan söylediğini gösteren bir karine bulunursa, velilerden isteyenler iki kişi kalkar, yemin ederler ve önceki iki şahidin yerine geçerek hak iddia ettikleri şeyi alırlar. Bu ayetler, meşhur "Temim ed-Dârî" ve "Adî b. Bedde" kıssası hakkında, Adevî'nin onlara vasiyette bulunduğu durum için inmiştir; Allah en iyisini bilir. Bu ayetlerden birçok hüküm çıkarılır: Vasiyet meşrudur ve ölüm emareleri görenin vasiyet etmesi uygundur. Akıl yerinde olduğu sürece, ölüm belirtilerine ulaşmış olsa bile vasiyet geçerlidir. Vasiyet şahitliğinde iki adil kişi bulunması şarttır. Bu vasiyette ve benzerinde, zaruret olduğunda kâfirlerin şahitliği kabul edilir; bu, İmam Ahmed'in görüşüdür. Çok sayıda alim bu hükmün neshedildiğini iddia etmiştir; ancak bu iddianın bir delili yoktur. Ayrıca bu hükmün ima ettiği anlamdan, başkası bulunmadığında kâfirlerin şahitliğinin, bu meselenin dışında da kabul edildiği anlaşılabilir; nitekim Şeyhülislam İbn Teymiyye bu görüştedir. Zararlı bir durum yoksa, Müslümanın kâfirle birlikte yolculuk etmesi caizdir. Ticaret için yolculuk yapmak da caizdir. Şahitlerden şüphelenilir ve onların hıyanetini gösteren bir karine yoksa, veliler onlara yemin ettirmek isterse, namazdan sonra onları alıkoyup Allah'ın zikrettiği biçimde yemin ettirmek caizdir. Şüphe ve kuşku yoksa, onları alıkoymaya ve yemin tekidine gerek yoktur. Allah'ın şahitliği kendine izafe etmesiyle şahitliğin önemi büyüktür; bu yüzden ona özen gösterilmesi ve adaletle yerine getirilmesi gerekir. Şahitlerden şüphelenildiğinde, şahitliklerini sınamak için onları ayırıp sorgulamak caizdir. Bu meselede vasilerin yalan söylediğini gösteren karineler bulunursa, ölenin velilerinden iki kişi kalkar ve "Yeminimiz onların yeminlerinden daha doğrudur; onlar hıyanet edip yalan söylediler" diyerek Allah adına yemin ederler. Sonra iddia ettikleri şey kendilerine verilir; bu durumda karine, yeminleriyle birlikte delil yerine geçer.