Bu ayet, müminlerin birbirine saldırmasını, birbiriyle savaşmasını yasaklamaktadır. Müminlerden iki topluluk birbiriyle çarpışırsa, diğer müminlerin bu büyük kötülüğün önüne geçmeye çalışmaları gerekir: aralarını bulmak, en mükemmel biçimde arabuluculuk yaparak barış sağlanacak yolları izlemek. Eğer barışırlarsa ne âlâ. Ama {Eğer taraflardan biri diğerine saldırırsa, saldıran tarafla, Allah'ın emrine dönene kadar savaşın} yani Allah'ın ve Resûlü'nün sınırladığı hayra, yani kötülükten kaçınıp hayrı yapmaya dönene kadar; bu kötülüklerin en büyüğü de birbiriyle çarpışmaktır. [Ayetin devamı:] {Eğer dönerlerse, aralarını adaletle düzeltin} bu, barışa ve barışta adaletle davranmaya dair bir emirdir. Zira barış bazen olur, ama adaletle olmaz; iki taraftan birinin aleyhine olan haksızlık ve zulümle olur. Bu, emredilen barış değildir. Bu yüzden iki taraftan hiçbiri akrabalık, memleketçilik veya adaletten sapmaya yol açan başka amaç ve çıkarlar yüzünden kayırılmamalıdır. {Şüphesiz Allah adil davrananları sever}, yani insanlar arasında verdikleri hükümlerde ve üstlendikleri bütün görevlerde adil olanları. Hatta bu, bir adamın ailesine ve çoluk çocuğuna karşı haklarını ödemesindeki adaleti de kapsar. Sahih bir hadiste şöyle buyrulmuştur: "Adaletle hükmedenler, ailelerine ve yönetimleri altındakilere adil davrananlar, Allah katında nurdan minberler üzerindedirler." {Müminler ancak kardeştirler.} Bu, Allah'ın müminler arasında kurduğu bir bağdır: Doğunun ve batının herhangi bir yerinde olan kimsede Allah'a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine ve ahiret gününe iman varsa, o kişi müminlerin kardeşidir. Bu kardeşlik, müminlerin kendileri için sevdiklerini onun için sevmelerini, kendileri için hoşlanmadıklarını onun için de hoşlanmamalarını gerektirir. Bu yüzden Peygamber ﷺ, imani kardeşliğin haklarını emrederek şöyle buyurmuştur: "Birbirinizi kıskanmayın, fiyatları yapay olarak artırmak için kışkırtmayın, birbirinize buğz etmeyin, birinizin satışının üzerine başkası satış yapmasın. Allah'ın kulları olun, kardeş olun. Müslüman, Müslümanın kardeşidir; ona zulmetmez, onu yardımsız bırakmaz ve onu küçümsemez." Ayrıca şöyle buyurmuştur: "Mümin, mümine bir binanın birbirini tutan parçaları gibidir." Ve parmaklarını birbirine geçirdi. Allah ve Resûlü, müminlerin birbirine karşı haklarını yerine getirmeyi, aralarında uyumu, sevgiyi ve bağı sağlayacak şeyleri emretmiştir. Bütün bunlar, müminlerin birbiri üzerindeki haklarının teyididir. Bunların arasında, aralarında kalpleri ayırıp birbirine düşman eden çarpışma çıktığında, müminlerin kardeşleri arasını düzeltmesi, aralarındaki kin ve nefreti gidermek için çaba göstermesi vardır. Sonra Allah, genel olarak takvayı emretmiş; müminlerin haklarını yerine getirmeyi ve Allah'a karşı takvayı, rahmete bağlamıştır: {Umulur ki rahmet edilirsiniz} buyurmuştur. Rahmet hasıl olduğunda dünya ve ahiret hayrı da hasıl olur. Bu da gösterir ki müminlerin haklarını yerine getirmemek, rahmetin en büyük engellerindendir. Bu iki ayetten, yukarıda geçenlerden başka şu faydalar çıkar: Müminler arasındaki çarpışma, imani kardeşlikle bağdaşmaz; bu yüzden en büyük günahlardandır. Şirk dışındaki diğer büyük günahlar gibi, savaş olsa bile iman ve imani kardeşlik ortadan kalkmaz. Ehl-i sünnet ve'l-cemaat mezhebi de budur. Ayrıca müminler arasında adaletle arabuluculuk yapmanın vacip olduğu, isyancılarla Allah'ın emrine dönene kadar savaşmanın vacip olduğu anlaşılır. Eğer Allah'ın emri dışında, yani onaylanması ve bağlılık gösterilmesi caiz olmayan bir biçimde dönerlerse, bunun caiz olmadığı; ayrıca mallarının dokunulmaz olduğu anlaşılır. Çünkü Allah, isyan ettikleri sürece sadece kanlarını mubah kılmış, mallarını değil.