Bu ayet, Allah'a ve Resûlü'ne karşı edebe, O'na saygı, hürmet ve ikramda bulunmaya dair bir öğretidir. Allah, mü'min kullarına, imanın gerektirdiği şeyleri, yani Allah'ın emirlerine uymayı ve yasaklarından kaçınmayı, bütün işlerinde Allah'ın emirlerinin ardınca yürümeyi ve Allah Resûlü'nün sünnetine uymayı emretmiştir. Ayrıca Allah'ın ve Resûlü'nün önüne geçmemelerini, Resûlullah söylemeden söz söylememelerini ve o emretmeden emir vermemelerini buyurmuştur. Çünkü Allah'a ve Resûlü'ne karşı vacip olan edebin gerçek karşılığı budur. Bu edep, kulun mutluluk ve kurtuluşunun işaretidir; bu edep kaybolduğunda ebedi saadet ve sonsuz nimet de kaybolur. Bu ayette, Resûlullah'ın sözünün yerine başka birinin sözünü öne çıkarmaya karşı şiddetli bir yasak vardır. Çünkü Resûlullah'ın sünneti açıkça bilindiğinde, ona uymak ve onu başka her şeyin önüne koymak, hangi durumda olursa olsun vaciptir. Sonra Allah, genel olarak takvaya sarılmayı emretmiştir. Talk b. Habîb'in dediği gibi takva şudur: Allah'ın nurunda, O'nun sevabını umarak Allah'a itaat etmek; Allah'ın nurunda, O'nun azabından korkarak da Allah'a isyandan sakınmak. Allah'ın: {İnne llahe semî'un} sözü, her zaman ve her yerde, gizli yerlerde ve gizli köşelerde bütün seslerin Allah tarafından işitildiği anlamına gelir. {Alîm} ise zâhir ve bâtına, geçmiş ve geleceğe, vacip, imkânsız ve mümkün olanlara dair her şeyi bildiği anlamına gelir. Bu iki güzel ismin, Allah'ın ve Resûlü'nün önüne geçmenin yasaklanmasından ve takvanın emredilmesinden sonra zikredilmesi, bu güzel emirlere ve beğenilen edeplere uymaya teşvik, emirlere uymamaya karşı da korkutmadır. Sonra Allah şöyle buyurmuştur: {Ey iman edenler! Sesinizi Peygamber'in sesinin üstüne yükseltmeyin ve ona bağırarak konuşmayın.} Bu, konuşma sırasında Allah Resûlü'ne karşı bir edeptir. Yani muhatap, onunla konuşurken sesini onunkinin üzerine çıkarmamalı, ona yüksek sesle hitap etmemeli, aksine sesini alçaltmalı, ona edepli, yumuşak, saygılı, yüceltici ve tazimli bir biçimde hitap etmelidir. Resûl, diğerleri gibi olmamalı; ümmetin üzerindeki hakkının, ona iman etmenin ve imanın ancak onunla tamamlanacağı sevginin gerektirdiği özel konum, konuşmalarında da ayırt edilmelidir. Bunu yapmamanın tehlikesi vardır; kul farkında olmadan amelinin boşa gitmesinden korkulur. Onunla ilgili edep de sevabın elde edilmesine ve amellerin kabulüne vesile olan şeylerdendir. Sonra Allah, Resûlullah'ın yanında sesini alçaltanları övmüştür. Allah onların kalplerini takva için imtihan etmiş, yani onları deneyip sınamıştır; bunun sonucu olarak kalpleri takvaya elverişli hale gelmiştir. Ardından onlara günahlarının bağışlanmasını vadetmiştir; bu, şerrin ve hoşlanılmayan şeyin ortadan kalkması ve yalnız Allah'ın niteliğini bildiği büyük bir mükâfat anlamına gelir. Büyük mükâfatta sevilen şeyin bulunması da vardır. Bu, Allah'ın kalpleri emir, yasak ve sınavlarla imtihan ettiğine delildir. Allah'ın emrine bağlı kalan, O'nun rızasına uyan, buna koşan ve arzusunu O'nun emrine önceleyen kimse, takva için saflaşır ve arınır; kalbi de takvaya elverişli olur. Bunun tersi olanın ise takvaya elverişli olmadığı anlaşılır.