Bu ayet ve Bakara suresindeki şu ayet: {Sizden kim dininden döner de kâfir olarak ölürse, işte onların amelleri dünyada ve ahirette boşa gitmiştir.} [Bakara: 217] birbirini kayıtlamaktadır. Küfürle amelin boşa çıkacağını bildiren her mutlak nassı, ölünceye kadar küfür üzere kalmak kaydı sınırlandırır. Burada da şöyle buyurulmuştur: { Şüphesiz kâfir olanlar } yani Allah'ı, meleklerini, kitaplarını, peygamberlerini ve ahiret gününü inkâr edenler, { ve insanları } { Allah'ın yolundan alıkoyanlar } hakikatten soğutarak ve batıla çağırarak, onu süsleyerek, { sonra da kâfir olarak ölenler } ondan tövbe etmeden, { işte Allah onları asla bağışlamaz }; ne şefaatle ne de başka bir yolla. Çünkü onlara azap kesinleşmiş, sevap kendilerinden kaçmış, ebedî olarak cehennemde kalmaları gerekmiş ve merhametli ve bağışlayıcı olan Allah'ın rahmeti onlara kapanmıştır. Ayetin mefhumuna göre, ölmeden önce bu günahlardan tövbe ederlerse, Allah onları bağışlar, merhamet eder ve cennete koyar; ömürlerini Allah'ı inkâr etmekte, O'nun yolundan alıkoymakta ve O'nun yasaklarını çiğnemekte geçirmiş olsalar bile. Kulları için rahmet kapılarını açan, sürece ki kişi hayattadır ve tövbeye gücü yeterdir, hiçbirine kapısını kapatmayan Allah'ın şanı yücedir. Âsilere hemen ceza vermeyen, onları afiyette tutan ve rızık veren, sanki O'na isyan etmemişler gibi, Hilm sahibi olan Allah'ın şanı yücedir. Sonra Yüce Allah şöyle buyurmuştur: { Gevşemeyin }, yani düşmanınızla savaşta zayıf düşmeyin ve korku sizi ele geçirmesin; aksine sabredin, direnin, Rabbinizin rızasını istemek, İslam'a nasihat etmek ve şeytanı öfkelendirmek için kendinizi savaşa ve mücadeleye hazırlayın. Rahatlık arayarak sizinle düşmanlarınız arasında barış ve bırakıp gitme çağrısında bulunmayın. { Üstün olanlar sizsiniz; Allah sizinledir ve amellerinizi asla eksiltmeyecektir. } Yani, bu üç husus da sabrı ve gevşememeyi gerektirir. Birincisi, üstün olmaları, yani zafer sebeplerinin kendilerinde toplanmış olması ve Allah tarafından doğru bir vaatle müjdelenmiş olmalarıdır; çünkü insan ancak başkalarından aşağı, sayıca ve güçce az olduğunda, iç ve dış gücü zayıfladığında gevşer. İkincisi, Allah'ın onlarla birlikte olmasıdır; çünkü onlar mümindir ve Allah müminlerle yardım, destek ve tevfik ile birliktedir. Bu da kalplerinin güçlenmesini ve düşmanlarına karşı atılganlıklarını gerektirir. Üçüncüsü, Allah'ın amellerinden hiçbir şeyi eksiltmeyeceğidir; aksine onlara mükâfatlarını tam olarak verecek ve fazlından artıracaktır. Özellikle cihad ibadetinde bu böyledir; çünkü orada yapılan infak yedi yüz kata, hatta daha çok katlara çıkarılır. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: {Allah yolunda susuzluk, yorgunluk ve açlık çekmeleri, kâfirleri öfkelendirecek bir yere basmaları, düşmandan bir şey almaları; bunların hepsi onlar için salih bir amel olarak yazılır. Şüphesiz Allah, iyilik yapanların ecrini zayi etmez. Küçük ya da büyük bir harcama yapmaları ve bir vadiyi geçmeleri de onlar için yazılır; Allah onlara yaptıklarının en güzeliyle karşılık versin diye.} [Tevbe: 120] Bir insan Allah'ın amelini ve cihadını zayi etmeyeceğini bilirse, bu ona bir canlılık verir ve sevap ve mükâfat getirecek işlere gayret ettirir. Bu üç husus bir araya gelince, tam bir canlılık doğar. İşte bu, Allah'ın kullarını teşvik etmesi, onları canlandırması ve kendilerini hayırlarına ve kurtuluşlarına olan şeylere karşı güçlendirmesidir.