Allah Teâlâ şöyle buyurur: {Iman edenler ağır emirlere karşı acele ederek: "Keşke bir sure indirilse!" derler}, yani içinde savaş emri bulunan bir sure. {Muhkem bir sure indirilip içinde savaştan söz edildiğinde} yani üzerine uyulması gereken kesin bir sure indirildiğinde, ki savaş nefisler için en zor şeydir, imanı zayıf olanlar bu emirlere uymakta sebat edemezler. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Kalplerinde hastalık olanların, ölümün baygınlığı çökmüş kimse gibi sana baktıklarını görürsün}. Bu, onların bundan hoşlanmadıkları ve bunun kendilerine ağır geldiği içindir. Bu ayet, Allah Teâlâ'nın şu buyruğuna benzer: [Nisâ: 77] "Kendilerine: Ellerinizi (savaştan) tutun, namazı kılın, zekâtı verin denilenleri görmedin mi? Savaş kendilerine farz kılınınca, içlerinden bir grup insanlardan Allah korkusu gibi, hatta daha çok korkuyor." Sonra Allah Teâlâ onları, hallerine en uygun olana çağırmıştır ve şöyle buyurmuştur: {Onlara en uygun olan: itaat ve güzel söz'dür.} Yani, onlar için en uygun olan, kendilerine yöneltilen mevcut ve kesin emre uymaları, bütün gayretlerini bunun üzerine toplamaları, kendilerine zor gelecek şeylerin farz kılınmasını istememeleri ve Allah'ın afiyet ve bağışlamasıyla sevinmeleridir. {Emir kesinleşince} yani emir ciddileşip kesin bir hüküm haline gelince, bu durumda Allah'a sadakatle, O'ndan yardım dileyerek ve emrini yerine getirmek için gayret ederek davransalar, {bu, onlar için daha hayırlı olurdu} ilk hallerinden daha iyi olurdu. Bunun birkaç yönü vardır: Birincisi, kul her yönüyle eksiktir; Allah yardım etmedikçe hiçbir gücü yoktur, bu yüzden önündeki işin üzerine bir fazlalık istemez. İkincisi, nefsi geleceğe bağlandığında, bugünkü vazifesinden ve geleceğin vazifesinden zayıflar. Bugünkü vazifesinden zayıflar, çünkü himmeti başka şeylere kaymıştır ve amel himmete tabidir. Geleceğe gelince, himmeti canlılığından uzaklaşmadan o gelmez, bu yüzden kendisine yardım edilmez. Üçüncüsü, geleceğe dair umutlara kapılan ve şimdiki zamanın işinden tembelleşen kul, gelecekteki işlerinde kudretinden emin olan, bu yüzden kendisinin hiç başarılı olamayacağını, yapmak istediğini yapamayacağını bilmesi gereken kişiye benzer. Bu yüzden kulun yapması gereken, himmetini, düşüncesini ve gayretini bugünkü vaktine toplamak, vazifesini gücü nispetinde yerine getirmektir. Sonra her yeni vakit geldiğinde, dağınık değil toplu, yüksek bir gayret ve himmetle, bu konuda Rabbinden yardım dileyerek karşılamaktır. Böyle davranan kişi, bütün işlerinde başarıya ve doğru yönlendirilmeye layıktır. Sonra Allah Teâlâ, Rabbinin itaatinden yüz çeviren kişinin halini anlatmış, böyle birinin hayra değil şerre yöneleceğini belirtmiştir. Şöyle buyurmuştur: {Yüz çevirirseniz, yeryüzünde fesat çıkarıp akrabalık bağlarınızı koparmaktan başka bir şey beklenir mi?} Yani, iki durum vardır: Ya Allah'ın taatine bağlanır ve emirlerine uyarsınız; işte orada hayır, doğruluk ve kurtuluş vardır. Ya da bundan yüz çevirir, Allah'ın taatinden döner olursunuz; o zaman yeryüzünde günah işleyerek fesat çıkarmak ve akrabalık bağlarını koparmaktan başka bir şey kalmaz. {İşte onlar} yeryüzünde fesat çıkaran ve akrabalık bağlarını koparanlardır, {Allah onlara lanet etmiştir}, yani onları rahmetinden uzaklaştırmış ve Allah'ın gazabına yaklaştırmıştır. {Onları sağır ve gözlerini kör etmiştir}, yani onlara kendilerine fayda sağlayacak şeyleri ne işitmelerini ne de görmelerini nasip etmemiştir. Kulakları vardır, ama kabul edip boyun eğerek dinlemezler; yalnızca Allah'ın delilinin kendilerine karşı geçerli olacağı şekilde işitirler. Gözleri vardır, ama onlarla ibret ve ayetleri görmezler, delil ve açık kanıtlara yönelmezler.