سورة الأحقاف · الآية ٢٥
﴿تُدَمِّرُ كُلَّ شَيْءٍ بِأَمْرِ رَبِّهَا فَأَصْبَحُوا لَا يُرَىٰ إِلَّا مَسَاكِنُهُمْ ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ﴾
Tudammiru kulla şai’im bi-amri rabbihâ fa asbahû lâ yurâ illâ masâkinuhum kazâlika naczil kavmal mucrimîn
“O azabın, yayılarak vadilerine doğru yöneldiğini gördüklerinde: "Bu yaygın bulut bize yağmur yağdıracaktır" dediler. Hud: "Hayır, o, acele beklediğiniz şeydir; can yakıcı azap veren bir rüzgardır; Rabbinin buyruğu ile her şeyi yok eder" dedi. Bunun üzerine evlerinin harabelerinden başka bir şey görünmez oldu. Biz, suçlu milleti işte böyle cezalandırırız”
Al-Ahqaf 46:25 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
{واذكر أخا عاد إذ أنذر قومه بالأحقاف} ayetinin devamı, yani: {Hatırla} güzel bir övgüyle {Âd kardeşini} ki o Hûd aleyhisselâmdır. O, Allah Teâlâ'nın dinine davet ve yaratılmışları O'na yönlendirmekle şereflendirdiği kerim peygamberlerdendi. {Kavmini uyardığı zaman} ki onlar Âd kavmidir, {Ahkâf'ta} yani bilinen yerleşim yerlerinde, Ahkâf de Yemen topraklarındaki çok sayıdaki kum tepeleridir. {Ondan önce de sonra da uyarıcılar gelip geçmişti.} Yani onun getirdiği şey yenilik ve muhalefet değildi. Onlara şöyle demişti: {Allah'tan başkasına kulluk etmeyin. Doğrusu ben üzerinize büyük bir günün azabından korkuyorum.} Böylece onlara, her doğru söz ve güzel amele kapsayıcı olan Allah'a kulluğu emretti, şirk ve ortak koşmaktan nehyetti ve itaat etmezlerse şiddetli azaptan korkuttu. Ancak bu davet onlarda fayda vermedi. {Dediler ki: Bizi ilahlarımızdan çevirmek için mi geldin?} Yani senin niyetin de yanında getirdiğin hak da yoktur; yalnızca ilahlarımız konusunda bizi kıskandın ve bizi onlardan döndürmek istedin. {Eğer doğru söyleyenlerden isen, bizi tehdit ettiğin şeyi getir.} Bu, cehaletin ve inatçılığın had safhasıdır. {Dedi ki: İlim ancak Allah katındadır.} Çünkü işlerin anahtarları ve yönetimi O'nun elindedir; dilerse sizi azapla yakalar. {Ben size, ancak kendisiyle gönderildiğim şeyi tebliğ ederim.} Yani üzerime düşen apaçık tebliğdir. {Fakat sizi cahil bir kavim görüyorum.} Bu yüzden bu şiddetli cüretkârlık sizden sadır oldu. Bunun üzerine Allah onların üzerine büyük azabı gönderdi; onları helâk eden ve yok eden fırtınayı. Nitekim şöyle buyurulmuştur: {Onu, vadilerine doğru yönelmiş, bulut gibi karşılarına çıkmış görünce} yani azabı; {Dediler ki: Bu bize yağmur yağdıracak bir bulut!} sevinerek söylediler. Allah Teâlâ buyurdu ki: {Hayır, bu, acele istediğiniz şeydir.} Yani kendi aleyhinize sebep olduğunuz şeydir; çünkü {Eğer doğru söyleyenlerden isen, bizi tehdit ettiğin şeyi getir} demiştiniz. {İçinde acı bir azap bulunan bir fırtınadır.} {Her şeyi Rabbinin emriyle yerle bir eder.} Yani O'nun izni ve iradesiyle; şiddetiyle ve uğursuzluğuyla her şeyi yerle bir eder. Allah bunu onların üzerine musallat etti; {Yedi gece, sekiz gün, art arda kesintisiz (bir felaket olarak) üzerlerine musallat etti. Sen o kavmi, içinde yere serilmiş, içi boş hurma kütükleri gibi görürsün.} [Hâkka: 7] {Hiçbir şey görünmez oldu, yalnızca evleri kalmıştı.} Malları, hayvanları ve canları telef oldu. {İşte suçlu kavimleri böyle cezalandırırız.} Suçları ve zulümleri sebebiyledir. Bu, Allah'ın onlara büyük nimetler bahşetmiş olmasına rağmen, O'na şükretmemeleri ve O'nu anmamaları sebebiyledir. Bu yüzden şöyle buyurulmuştur: {Andolsun biz onları, size vermediğimiz kadar yerde yerleştirmiştik.} Yani onları yeryüzünde yerleştirdik; onun iyi şeylerinden yararlandılar, şehvetlerinden nasiplendiler. Onlara öyle bir ömür verdik ki, düşünmek isteyen düşünsün, hidayet arayan öğüt alsın. Yani Âd kavmini, ey muhatap olanlar, sizi yerleştirdiğimiz gibi yerleştirdik. Öyleyse size verdiğimiz bu imkânların size özel olduğunu ve sizi Allah'ın azabından koruyacağını sanmayın; sizden daha güçlü ve daha geniş imkânlara sahip olanlar bile vardı. Ama malları, çocukları ve orduları Allah'a karşı onlara hiçbir fayda sağlamadı. {Onlara işitme, görme ve kalp melekeleri verdik.} Yani kulaklarında, gözlerinde ve akıllarında bir eksiklik yoktu ki, hakkı cahillikleri yüzünden terk ettikleri ya da bilgiye ulaşamadıkları ya da akıllarında bir bozukluk olduğu söylenebilsin. Ama muvaffak kılmak Allah'ın elindedir. {Ne işitmeleri, ne gözleri, ne de kalpleri, hiçbir şeyden onlara fayda vermedi.} Ne az ne çok. Bunun sebebi, Allah'ın tek olduğunu ve yalnızca O'na ibadet edilmesi gerektiğini gösteren {Allah'ın ayetlerini inkâr etmeleriydi.} {Alay ettikleri şey de onları kuşatıp yakaladı.} Yani onlara, varlığını yalanladıkları ve kendilerini ondan sakındıran peygamberlerle alay ettikleri azap indi.
Arapça metin
{ واذكر أخا عاد إذ أنذر قومه بالأحقاف } إلى آخر القصة أي: { واذكر } بالثناء الجميل { أخا عاد } وهو هود عليه السلام، حيث كان من الرسل الكرام، الذين فضلهم الله تعالى بالدعوة إلى دينه، وإرشاد الخلق إليه. { إذ أنذر قومه } وهم عاد { بالأحقاف } أي: في منازلهم المعروفة بالأحقاف، وهي: الرمال الكثيرة في أرض اليمن. { وقد خلت النذر من بين يديه ومن خلفه } فلم يكن بدعا منهم ولا مخالفا لهم، قائلا لهم: { ألا تعبدوا إلا الله إني أخاف عليكم عذاب يوم عظيم }. فأمرهم بعبادة الله، الجامعة لكل قول سديد وعمل حميد، ونهاهم عن الشرك والتنديد، وخوفهم - إن لم يطيعوه - العذاب الشديد، فلم تفد فيهم تلك الدعوة. { قالوا أجئتنا لتأفكنا عن آلهتنا } أي: ليس لك من القصد، ولا معك من الحق، إلا أنك حسدتنا على آلهتنا، فأردت أن تصرفنا عنها. { فأتنا بما تعدنآ إن كنت من الصادقين } وهذا غاية الجهل والعناد. { قال إنما العلم عند الله } فهو الذي بيده أزمة الأمور ومقاليدها، وهو الذي يأتيكم بالعذاب إن شاء. { وأبلغكم مآ أرسلت به } أي: ليس علي إلا البلاغ المبين، { ولكني أراكم قوما تجهلون } فلذلك صدر منكم ما صدر من هذه الجرأة الشديدة، فأرسل الله عليهم العذاب العظيم، وهو الريح التي دمرتهم وأهلكتهم، ولهذا قال: { فلما رأوه } أي: العذاب { عارضا مستقبل أوديتهم } أي: معترضا كالسحاب، قد أقبل على أوديتهم التي تسيل، فتسقي نوابتهم، ويشربون من آبارها وغدرانها. { قالوا } مستبشرين: { هذا عارض ممطرنا } أي: هذا السحاب سيمطرنا. قال تعالى: { بل هو ما استعجلتم به } أي: هذا الذي جنيتم به على أنفسكم، حيث قلتم: { فأتنا بما تعدنآ إن كنت من الصادقين } { ريح فيها عذاب أليم } { تدمر كل شيء } تمر عليه من شدتها ونحسها. فسلطها الله عليهم سبع ليال وثمانية أيام حسوما فترى القوم فيها صرعى كأنهم أعجاز نخل خاوية [الحاقة: 7] [ { بأمر ربها } أي: بإذنه …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
استعجلوا عذاب الله وعقوبته، استبعادا منهم وقوعه، كقوله: {يستعجل بها الذين لا يؤمنون بها} [الشورى: 18] . {قال إنما العلم عند الله} (1) أي: الله أعلم بكم إن كنتم مستحقين لتعجيل العذاب فيفعل (2) ذلك بكم، وأما أنا فمن شأني أني أبلغكم ما أرسلت به، {ولكني أراكم قوما تجهلون} أي: لا تعقلون ولا تفهمون. قال الله تعالى: {فلما رأوه عارضا مستقبل أوديتهم} أي: لما رأوا العذاب مستقبلهم، اعتقدوا أنه عارض ممطر، ففرحوا واستبشروا به (3) ، وقد كانوا ممحلين محتاجين إلى المطر، قال الله تعالى: {بل هو ما استعجلتم به ريح فيها عذاب أليم} أي: هو العذاب الذي قلتم: {فأتنا بما تعدنا إن كنت من الصادقين} {تدمر} أي: تخرب {كل شيء} من بلادهم، مما من شأنه الخراب {بأمر ربها} أي: بإذن الله لها في ذلك، كقوله: {ما تذر من شيء أتت عليه إلا جعلته كالرميم} [الذاريات: 42] أي: كالشيء البالي. ولهذا قال: {فأصبحوا لا يرى إلا مساكنهم} أي: قد بادوا كلهم عن آخرهم ولم تبق لهم باقية، {كذلك نجزي القوم المجرمين} أي: هذا حكمنا فيمن كذب رسلنا، وخالف أمرنا. وقد ورد حديث في قصتهم وهو غريب جدا من غرائب الحديث وأفراده، قال الإمام أحمد: حدثنا زيد بن الحباب، حدثني أبو المنذر سلام بن سليمان النحوي قال: حدثنا عاصم بن أبي النجود، عن أبي وائل، عن الحارث البكري قال: خرجت أشكو العلاء بن الحضرمي إلى رسول الله صلى الله عليه وسلم، فمررت بالربذة، فإذا عجوز من بني تميم منقطع بها، فقالت لي: يا عبد الله، إن لي إلى رسول الله صلى الله عليه وسلم حاجة، فهل أنت مبلغي إليه؟ قال: فحملتها فأتيت بها المدينة، فإذا المسجد غاص بأهله، وإذا راية سوداء تخفق، وإذا بلال متقلد السيف بين يدي رسول الله صلى الله عليه وسلم، فقلت: ما شأن الناس؟ قالوا: يريد أن يبعث عمرو بن العاص وجها. قال: فجلست، فدخل منزله -أو قال: رحله-فاستأذنت عليه، فأذن لي، فدخلت فسلمت، فقال: "هل كان …
تفسير الطبري (جامع البيان)
[الأحقاف: 25]
التحرير والتنوير
فلما رأوه عارضا مستقبل أوديتهم قالوا هذا عارض ممطرنا بل هو ما استعجلتم به ريح فيها عذاب أليم (24) تدمر كل شيء بأمر ربها فأصبحوا لا يرى إلا مساكنهم كذلك نجزي القوم المجرمين (25) الفاء لتفريع بقية القصة على ما ذكر منها، أي فلما أراد الله إصابتهم بالعذاب ورأوه عارض قالوا: هذا عارض إلى آخره، ففي الكلام تقدير يدل عليه السياق، ويسمى التفريع فيه فصيحة، وقد طوي ذكر ما حدث بين تكذيبهم هودا وبين نزول العذاب بهم، وذكر في كتب تاريخ العرب أنهم أصابهم قحط شديد سنين، وأن هودا فارقهم فخرج إلى مكة ومات بها، وقد قيل إنه دفن في الحجر حول الكعبة، وتقدم في سورة الحجر. وقولهم: هذا عارض ممطرنا يشير إلى أنهم كانوا في حاجة إلى المطر. وورد في سورة هود [52] قول هود لهم: ويا قوم استغفروا ربكم ثم توبوا إليه يرسل السماء عليكم مدرارا وقصتهم مبسوطة في تفسيرنا لسورة هود. وضمير رأوه عائد إلى ما تعدنا [الأحقاف: 22] ، وهو العذاب. وأطلق على المرئي ضمير العذاب لأن المرئي سبب العذاب وهو ما حملته الريح. وعارضا حال منه، والعارض: السحاب الذي يعترض جو السماء أي رأوه كالعارض. وليس المراد عارض المطر لأنه ليس كذلك وكيف قد أبطل قولهم: هذا عارض ممطرنا بقوله: بل هو ما استعجلتم به ريح. ومستقبل أوديتهم نعت ل عارضا. والاستقبال: التوجه قبالة الشيء، أي سائرا نحو أوديتهم. وأودية: جمع واد جمعا نادرا مثل ناد وأندية. ويطلق الواد على محلة القوم ونزلهم إطلاقا أغلبيا لأن غالب منازلهم في السهول ومقار المياه. وفي حديث سعد بن معاذ بمكة بعد الهجرة وما جرى بينه وبين أبي جهل من تحاور ورفع صوته على أبي جهل فقال له أمية: لا ترفع صوتك على أبي الحكم سيد أهل الوادي. وجمع الأودية باعتبار كثرة منازلهم وانتشارها.