سورة الدخان · الآية ٨
﴿لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ ۖ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ﴾
Lâ ilâha illâ huva yuhyî va yumîtu rabbukum va rabbu âbâ’ikumul avvalîn
“O'ndan başka tanrı yoktur; diriltir ve öldürür. Sizin de Rabbiniz önceki atalarınızın da Rabbidir”
Ad-Dukhan 44:8 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
Bu, Kur'an'la Kur'an'a yemin etmektir. Her şeyi açıklayan apaçık Kitap'a yemin olsun ki onu {mübarek bir gecede} indirdik; yani bol hayır ve bereketli bir gecede, yani Kadir Gecesi'nde. Kadir Gecesi bin aydan hayırlıdır. Böylece en üstün sözü en üstün gecelerde ve günlerde, en üstün insana, Arap kavminin dilinde indirdi; cahillik kendilerini sarmış, mutsuzluk onlara galip gelmiş bir topluluğu onunla uyarmak için. Böylece O'nun nurundan aydınlansınlar, hidayetinden faydalansınlar, ardından yürüsünler ve dünya ve ahiret hayrına kavuşsunlar. Bunun için şöyle buyurdu: {Biz uyarıcı olanlarız.} {Onda} yani Kur'an'ın indirildiği o değerli gecede, {her hikmetli iş ayrılır.} Yani Allah'ın hem kadere hem de şeriata ait her emrini hükme bağladığı her iş ayrılır, ayırt edilir ve yazılır. Kadir Gecesi'nde olan bu yazma ve ayırma, ilk Kitab'a, yani Allah'ın yaratılmışların takdirlerini, ecellerini, rızıklarını, amellerini ve hallerini yazdığı Kitab'a uygun düşen yazılardan biridir. Ayrıca Allah Teâlâ, kulun annesinin karnındayken başına gelecekleri yazmakla melekleri görevlendirmiştir; dünyaya gelmesinden sonra da onları görevlendirmiş ve üzerine amellerini yazıp koruyan saygıdeğer kâtipler koymuştur. Yine Allah Teâlâ Kadir Gecesi'nde bir yıl içinde olacakları takdir eder. Bütün bunlar O'nun ilminin tamamlığından, hikmetinin kemalinden, koruyuculuğunun mükemmelliğinden ve kullarını gözetmesinden kaynaklanır. {Katımızdan bir emir olarak} yani bu hikmetli iş, katımızdan çıkan bir emirdir. {Elbette biz gönderen olanlarız:} Peygamberleri göndererek ve kitapları indirerek. Peygamberler, gönderenin emirlerini tebliğ eder ve onun takdirlerini haber verir. {Rabbinden bir rahmet olarak} yani peygamberleri göndermek ve en üstünü Kur'an olan kitapları indirmek, kullara karşı kulların Rabbinin rahmetidir. Allah kullarına, onları kitaplar ve peygamberlerle hidayete ulaştırmaktan daha büyük bir rahmet göstermemiştir. Dünyada ve ahirette kazandıkları her hayır da bunun sebebi ve bundan kaynaklanır. {Şüphesiz O, işitendir, bilendir.} Yani bütün sesleri işitir, zâhir ve bâtın bütün işleri bilir. Allah Teâlâ, kulların peygamberlerine ve kitaplarına ne kadar muhtaç olduğunu bilmiş, onlara bununla merhamet etmiş ve lütufta bulunmuştur. Hamd, minnet ve ihsan O'nundur. {Göklerin, yerin ve ikisi arasında olanların Rabbi.} Yani bunların yaratıcısı ve mutasarrıfı, dilediği gibi tasarruf eden O'dur. {Eğer yakîn sahibi kimselerseniz.} Yani bunu yakîni sağlayan bir ilimle biliyorsanız bilin ki yaratılmışların Rabbi, onların hak ilahıdır. Bu yüzden şöyle buyurdu: {Ondan başka ilah yoktur.} Yani O'nun zatından başka hiçbir ibadete layık varlık yoktur. {Diriltir ve öldürür.} Yani yalnız O, diriltme ve öldürme konusunda tasarruf sahibidir. Ölümünüzden sonra sizi mutlaka toplayacak ve amellerinize göre karşılık verecektir: hayır ise hayır, şer ise şer. {Rabbiniz ve önceki atalarınızın Rabbi.} Yani evvelkilerin ve sonrakilerin Rabbi, onları nimetlerle terbiye eden, onlardan belaları savan O'dur. Allah Teâlâ, rububiyetini ve uluhiyetini tam bir ilim gerektirecek ve şüpheyi giderecek biçimde ortaya koyunca, kâfirlerin bu açıklamaya rağmen {şüphe içinde oyalanmakta} olduklarını bildirdi. Yani şüphelerin ve şübhelerin içine gömülmüşler, yaratılış gayelerinden habersiz, yalnızca zararından başka bir fayda sağlamayan boş oyunlarla meşgul olmuşlardır. {Öyleyse bekle} yani onlar hakkında azabı bekle, çünkü o yaklaşmış ve vakti gelmiştir. {Gök apaçık bir duman getirecek günü bekle. O duman insanları kaplayacaktır.} Yani o duman onları kuşatacak ve kendilerine: {Bu acı verici bir azaptır} denecektir. Müfessirler bu dumanın neyi kastettiği konusunda ihtilaf etmişlerdir. Denilmiştir ki: Ateşin mücrimlere yaklaştığı kıyamet gününde insanları kaplayan ve onları sarıp bürüyen dumandır. Allah onlara kıyamet günü azabıyla tehdit etmiş ve peygamberine o güne kadar onları beklemesini emretmiştir. Bu görüşü destekleyen şey, Kur'an'ın kâfirleri tehdit etme, onlara mühlet verme ve o günün azabıyla korkutma yönteminin bu olmasıdır; ayrıca Resûl'ü ve mü'minleri, kendilerini incitenlere karşı sabretmeye ve beklemeye teselli etmesidir. Bunu destekleyen bir diğer husus da aynı ayette şöyle buyurmasıdır: {Hâlbuki kendilerine apaçık bir peygamber geldiği hâlde bu öğüt onlara nasıl fayda verecek?} Bu söz, kıyamet gününde kâfirlere, dünyaya dönmek istedikleri zaman söylenir: "Dönme vakti geçti." Denilmiştir ki: Bununla kastedilen, Kureyş kâfirlerinin imandan kaçınıp hakka karşı büyüklenmelerinden sonra başlarına gelenlerdir. Bunun üzerine Peygamber ﷺ onlara beddua etmiş ve şöyle demiştir: "Allah'ım, Yusuf'un yıllarına benzer yıllarla onlara karşı bana yardım et." Bunun üzerine Allah onlara büyük bir açlık gönderdi; öyle ki ölü hayvanları ve kemikleri yediler. Gökle yer arasını dumana benzer bir şey gibi görmeye başladılar; oysa orada duman yoktu, bu aşırı açlıktan kaynaklanıyordu. Bu hâl üzerinde kaldılar; sonunda Allah Resûlü ﷺ'den merhamet dilediler, Allah'a dua etmesini ve bu musibeti kaldırmasını istediler. O da Rabbine dua etti ve Allah bu belayı onlardan kaldırdı. Bu görüşe göre {Biz azabı biraz kaldıracağız, ama siz yine dönüp duracaksınız} ayeti, Allah'ın bu azabı onlardan çevireceğine dair bir haber ve yine kibre ve yalanlamaya döneceklerine dair bir tehdittir; bu haber gerçekleşmiş, Allah da onları "büyük yakalama" ile cezalandırmıştır. Bu büyük yakalamanın Bedir savaşı olduğu söylenmiştir. Ancak bu görüşte açık bir sorun vardır. Denilmiştir ki: Bununla kastedilen, bunun kıyamet alametlerinden olduğu, son zamanda insanların nefeslerini tutacak ve mü'minlere de duman gibi isabet edecek bir duman olacağıdır. Doğru olan ilk görüştür. Ayette şu ihtimal de vardır: {Gök apaçık bir duman getirecek günü bekle. O duman insanları kaplayacaktır. Bu acı verici bir azaptır. Rabbimiz, bizden azabı kaldır, biz iman edenleriz. Hâlbuki kendilerine apaçık bir peygamber geldiği hâlde bu öğüt onlara nasıl fayda verecek? Sonra ondan yüz çevirdiler ve "Öğretilmiş bir delidir" dediler.} Bütün bunların kıyamet gününde olacağı, {Biz azabı biraz kaldıracağız, ama siz yine dönüp duracaksınız. Büyük yakalamayla yakalayacağımız gün, şüphesiz biz intikam alıcıyız} sözünün ise yukarıda geçtiği gibi Kureyş'e olanı ifade ettiği ihtimali vardır. Bu iki anlama göre ayetler indirildiğinde lafızda bunu engelleyen bir şey bulunmaz; aksine bu iki anlama tam olarak uyduklarını görürsün. Bana göre görünen ve tercih edilen budur. Allah en doğrusunu bilir.
Arapça metin
هذا قسم بالقرآن على القرآن، فأقسم بالكتاب المبين لكل ما يحتاج إلى بيانه، أنه أنزله { في ليلة مباركة } أي: كثيرة الخير والبركة، وهي ليلة القدر، التي هي خير من ألف شهر، فأنزل أفضل الكلام بأفضل الليالي والأيام على أفضل الأنام، بلغة العرب الكرام، لينذر به قوما عمتهم الجهالة، وغلبت عليهم الشقاوة، فيستضيئوا بنوره، ويقتبسوا من هداه، ويسيروا وراءه، فيحصل لهم الخير الدنيوي، والخير الأخروي، ولهذا قال: { إنا كنا منذرين * فيها } أي: في تلك الليل الفاضلة التي نزل فيها القرآن { يفرق كل أمر حكيم } أي: يفصل ويميز ويكتب كل أمر قدري وشرعي حكم الله به، وهذه الكتابة والفرقان، الذي يكون في ليلة القدر، أحد الكتابات التي تكتب وتميز، فتطابق الكتاب الأول، الذي كتب الله به، مقادير الخلائق وآجالهم وأرزاقهم وأعمالهم وأحوالهم، ثم إن الله تعالى قد وكل ملائكة تكتب ما سيجري على العبد وهو في بطن أمه، ثم وكلهم بعد وجوده إلى الدنيا، وكل به كراما كاتبين، يكتبون ويحفظون عليه أعماله، ثم إنه تعالى يقدر في ليلة القدر ما يكون في السنة، وكل هذا من تمام علمه، وكمال حكمته، وإتقان حفظه، واعتنائه تعالى بخلقه { أمرا من عندنآ } أي: هذا الأمر الحكيم أمر صادر من عندنا، { إنا كنا مرسلين } للرسل، ومنزلين للكتب، والرسل تبلغ أوامر المرسل، وتخبر بأقداره، { رحمة من ربك } أي: إن إرسال الرسل وإنزال الكتب، التي أفضلها القرآن، رحمة من رب العباد بالعباد، فما رحم الله عباده برحمة أجل من هدايتهم بالكتب والرسل، وكل خير ينالونه في الدنيا والآخرة، فإنه من أجل ذلك وسببه، { إنه هو السميع العليم } أي: يسمع جميع الأصوات، ويعلم جميع الأمور الظاهرة والباطنة، وقد علم تعالى ضرورة العباد إلى رسله وكتبه، فرحمهم بذلك، ومن عليهم، فله تعالى الحمد والمنة والإحسان. { رب السموت والأرض وما بينهمآ } أي: خالق ذلك ومدبره، والمتصرف فيه بما شاء. { إن كنتم …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
غاضب وحاقد -قال: وندم عمر على ما كان منه، فأقبل حتى سلم وجلس إلى النبي صلى الله عليه وسلم وقص على رسول الله صلى الله عليه وسلم الخبر -قال أبو الدرداء: وغضب رسول الله صلى الله عليه وسلم وجعل أبو بكر يقول: والله يا رسول الله لأنا كنت أظلم، فقال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "هل أنتم تاركوا لي صاحبي؟ إني قلت: يأيها الناس، إني رسول الله إليكم جميعا، فقلتم: كذبت وقال أبو بكر: صدقت". انفرد به البخاري (1) وقال الإمام أحمد: حدثنا عبد الصمد، حدثنا عبد العزيز بن مسلم، حدثنا يزيد بن أبي زياد، عن مقسم، عن ابن عباس [رضي الله عنه] (2) أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: "أعطيت خمسا لم يعطهن نبي قبلي -ولا أقوله فخرا: بعثت إلى الناس كافة: الأحمر والأسود، ونصرت بالرعب مسيرة شهر، وأحلت لي الغنائم ولم تحل لأحد قبلي، وجعلت لي الأرض مسجدا وطهورا، وأعطيت الشفاعة فأخرتها لأمتي، فهي لمن لا يشرك بالله شيئا" (3) إسناده جيد، ولم يخرجوه. وقال الإمام أحمد أيضا: حدثنا قتيبة بن سعيد، حدثنا بكر بن مضر، عن أبي الهاد، عن عمرو ابن شعيب، عن أبيه، عن جده، أن رسول الله صلى الله عليه وسلم عام غزوة تبوك، قام من الليل يصلي، فاجتمع وراءه رجال من أصحابه (4) يحرسونه، حتى إذا صلى انصرف إليهم فقال لهم: "لقد أعطيت الليلة خمسا ما أعطيهن أحد قبلي، أما أنا فأرسلت إلى الناس كلهم عامة (5) وكان من قبلي إنما يرسل إلى قومه، ونصرت على العدو بالرعب، ولو كان بيني وبينهم مسيرة شهر لملئ مني رعبا، وأحلت لي الغنائم آكلها (6) وكان من قبلي يعظمون أكلها، كانوا يحرقونها، وجعلت لي الأرض مساجد (7) وطهورا، أينما أدركتني الصلاة تمسحت وصليت، وكان من قبلي يعظمون ذلك، إنما كانوا يصلون في بيعهم وكنائسهم، والخامسة هي ما هي، قيل لي: سل؛ فإن كل نبي قد سأل. فأخرت مسألتي إلى يوم القيامة، فهي لكم ولمن شهد أن لا إله إلا الله" (8) إسناد جيد قوي أيضا ولم …
تفسير الطبري (جامع البيان)
محمد للناس كلهم: {إني رسول الله إليكم جميعا} [الأعراف: 158] لا إلى بعضكم دون بعض، كما كان من قبلي من الرسل، مرسلا إلى بعض الناس دون بعض، فمن كان منهم أرسل كذلك، فإن رسالتي ليست إلى بعضكم دون بعض ولكنها إلى جميعكم. وقوله: {الذي} [البقرة: 17] من نعت اسم الله. وإنما معنى الكلام: قل يا أيها الناس، إني رسول الله الذي له ملك السموات والأرض إليكم. ويعني جل ثناؤه بقوله: {الذي له ملك السموات والأرض} الذي له سلطان السموات والأرض وما فيهما، وتدبير ذلك وتصريفه. {لا إله إلا هو} [البقرة: 163] يقول: لا ينبغي أن تكون الألوهة والعبادة إلا له جل ثناؤه دون
التحرير والتنوير
لا إله إلا هو يحيي ويميت ربكم ورب آبائكم الأولين (8) جملة لا إله إلا هو نتيجة للدليل المتقدم لأن انفراده بربوبية السماوات والأرض وما بينهما دليل على انفراده بالإلهية، أي على بطلان إلهية أصنامهم فكانت هذه الجملة نتيجة لذلك فلذلك فصلت لشدة اقتضاء الجملة التي قبلها إياها. وجملة يحيي ويميت مستأنفة للاستدلال على أنه لا إله إلا هو بتفرده بالإحياء والإماتة، والمشركون لا ينازعون في أن الله هو المحيي والمميت فكما استدل عليهم بتفرده بإيجاد العوالم وما فيها استدل عليهم بخلق أعظم أحوال الموجودات وهي حالة الحياة التي شرف بها الإنسان عن موجودات العالم الأرضي وكرم أيضا بإعطائها للحيوان لتسخيره لانتفاع الإنسان به بسببها، وبتفرده بالإماتة وهي سلب الحياة عن الحي للدلالة على أن الحياة ليست ذاتية للحي. ولما كان تفرده بالإحياء والإماتة دليلا واضحا في أحوال المخاطبين وفيما حولهم من ظهور الأحياء بالولادة والأموات بالوفاة يوما فيوما من شأنه أن لا يجهلوا دلالته بله جحودهم إياها ومع ذلك قد عبدوا الأصنام التي لا تحيي ولا تميت، أعقب بإثبات ربوبيته للمخاطبين تسجيلا عليهم بجحد الأدلة وبكفران النعمة. وعطف ورب آبائكم الأولين ليسجل عليهم الإلزام بقولهم: وإنا على آثارهم مهتدون [الزخرف: 22] . ووصفهم ب الأولين لأنهم جعلوا أقدم الآباء حجة أعظم من الآباء الأقربين كما قال تعالى حكاية عنهم ما سمعنا بهذا في آبائنا الأولين [المؤمنون: 24] . [9] بل هم في شك يلعبون (9) بل للإضراب الإبطالي رد به أن يكونوا موقنين ومقرين بأنه رب السماوات والأرض وما بينهما فإن إقرارهم غير صادر عن علم ويقين ثابت بل هو كالعدم لأنهم خلطوه بالشك واللعب فارتفعت عنه خاصية اليقين والإقرار التي هي الجري على موجب العلم، فإن العلم إذا لم يجر صاحبه على العمل به وتجديد ملاحظته