البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة الدخان · الآية ٢

﴿وَالْكِتَابِ الْمُبِينِ﴾

Val kitâbil mubîn

“Apaçık olan Kitap'a and olsun ki, Biz onu, kutlu bir gecede indirdik. Doğrusu Biz, insanları uyarmaktayız”

Ad-Dukhan 44:2 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Bu, Kur'an'la Kur'an'a yemin etmektir. Her şeyi açıklayan apaçık Kitap'a yemin olsun ki onu {mübarek bir gecede} indirdik; yani bol hayır ve bereketli bir gecede, yani Kadir Gecesi'nde. Kadir Gecesi bin aydan hayırlıdır. Böylece en üstün sözü en üstün gecelerde ve günlerde, en üstün insana, Arap kavminin dilinde indirdi; cahillik kendilerini sarmış, mutsuzluk onlara galip gelmiş bir topluluğu onunla uyarmak için. Böylece O'nun nurundan aydınlansınlar, hidayetinden faydalansınlar, ardından yürüsünler ve dünya ve ahiret hayrına kavuşsunlar. Bunun için şöyle buyurdu: {Biz uyarıcı olanlarız.} {Onda} yani Kur'an'ın indirildiği o değerli gecede, {her hikmetli iş ayrılır.} Yani Allah'ın hem kadere hem de şeriata ait her emrini hükme bağladığı her iş ayrılır, ayırt edilir ve yazılır. Kadir Gecesi'nde olan bu yazma ve ayırma, ilk Kitab'a, yani Allah'ın yaratılmışların takdirlerini, ecellerini, rızıklarını, amellerini ve hallerini yazdığı Kitab'a uygun düşen yazılardan biridir. Ayrıca Allah Teâlâ, kulun annesinin karnındayken başına gelecekleri yazmakla melekleri görevlendirmiştir; dünyaya gelmesinden sonra da onları görevlendirmiş ve üzerine amellerini yazıp koruyan saygıdeğer kâtipler koymuştur. Yine Allah Teâlâ Kadir Gecesi'nde bir yıl içinde olacakları takdir eder. Bütün bunlar O'nun ilminin tamamlığından, hikmetinin kemalinden, koruyuculuğunun mükemmelliğinden ve kullarını gözetmesinden kaynaklanır. {Katımızdan bir emir olarak} yani bu hikmetli iş, katımızdan çıkan bir emirdir. {Elbette biz gönderen olanlarız:} Peygamberleri göndererek ve kitapları indirerek. Peygamberler, gönderenin emirlerini tebliğ eder ve onun takdirlerini haber verir. {Rabbinden bir rahmet olarak} yani peygamberleri göndermek ve en üstünü Kur'an olan kitapları indirmek, kullara karşı kulların Rabbinin rahmetidir. Allah kullarına, onları kitaplar ve peygamberlerle hidayete ulaştırmaktan daha büyük bir rahmet göstermemiştir. Dünyada ve ahirette kazandıkları her hayır da bunun sebebi ve bundan kaynaklanır. {Şüphesiz O, işitendir, bilendir.} Yani bütün sesleri işitir, zâhir ve bâtın bütün işleri bilir. Allah Teâlâ, kulların peygamberlerine ve kitaplarına ne kadar muhtaç olduğunu bilmiş, onlara bununla merhamet etmiş ve lütufta bulunmuştur. Hamd, minnet ve ihsan O'nundur. {Göklerin, yerin ve ikisi arasında olanların Rabbi.} Yani bunların yaratıcısı ve mutasarrıfı, dilediği gibi tasarruf eden O'dur. {Eğer yakîn sahibi kimselerseniz.} Yani bunu yakîni sağlayan bir ilimle biliyorsanız bilin ki yaratılmışların Rabbi, onların hak ilahıdır. Bu yüzden şöyle buyurdu: {Ondan başka ilah yoktur.} Yani O'nun zatından başka hiçbir ibadete layık varlık yoktur. {Diriltir ve öldürür.} Yani yalnız O, diriltme ve öldürme konusunda tasarruf sahibidir. Ölümünüzden sonra sizi mutlaka toplayacak ve amellerinize göre karşılık verecektir: hayır ise hayır, şer ise şer. {Rabbiniz ve önceki atalarınızın Rabbi.} Yani evvelkilerin ve sonrakilerin Rabbi, onları nimetlerle terbiye eden, onlardan belaları savan O'dur. Allah Teâlâ, rububiyetini ve uluhiyetini tam bir ilim gerektirecek ve şüpheyi giderecek biçimde ortaya koyunca, kâfirlerin bu açıklamaya rağmen {şüphe içinde oyalanmakta} olduklarını bildirdi. Yani şüphelerin ve şübhelerin içine gömülmüşler, yaratılış gayelerinden habersiz, yalnızca zararından başka bir fayda sağlamayan boş oyunlarla meşgul olmuşlardır. {Öyleyse bekle} yani onlar hakkında azabı bekle, çünkü o yaklaşmış ve vakti gelmiştir. {Gök apaçık bir duman getirecek günü bekle. O duman insanları kaplayacaktır.} Yani o duman onları kuşatacak ve kendilerine: {Bu acı verici bir azaptır} denecektir. Müfessirler bu dumanın neyi kastettiği konusunda ihtilaf etmişlerdir. Denilmiştir ki: Ateşin mücrimlere yaklaştığı kıyamet gününde insanları kaplayan ve onları sarıp bürüyen dumandır. Allah onlara kıyamet günü azabıyla tehdit etmiş ve peygamberine o güne kadar onları beklemesini emretmiştir. Bu görüşü destekleyen şey, Kur'an'ın kâfirleri tehdit etme, onlara mühlet verme ve o günün azabıyla korkutma yönteminin bu olmasıdır; ayrıca Resûl'ü ve mü'minleri, kendilerini incitenlere karşı sabretmeye ve beklemeye teselli etmesidir. Bunu destekleyen bir diğer husus da aynı ayette şöyle buyurmasıdır: {Hâlbuki kendilerine apaçık bir peygamber geldiği hâlde bu öğüt onlara nasıl fayda verecek?} Bu söz, kıyamet gününde kâfirlere, dünyaya dönmek istedikleri zaman söylenir: "Dönme vakti geçti." Denilmiştir ki: Bununla kastedilen, Kureyş kâfirlerinin imandan kaçınıp hakka karşı büyüklenmelerinden sonra başlarına gelenlerdir. Bunun üzerine Peygamber ﷺ onlara beddua etmiş ve şöyle demiştir: "Allah'ım, Yusuf'un yıllarına benzer yıllarla onlara karşı bana yardım et." Bunun üzerine Allah onlara büyük bir açlık gönderdi; öyle ki ölü hayvanları ve kemikleri yediler. Gökle yer arasını dumana benzer bir şey gibi görmeye başladılar; oysa orada duman yoktu, bu aşırı açlıktan kaynaklanıyordu. Bu hâl üzerinde kaldılar; sonunda Allah Resûlü ﷺ'den merhamet dilediler, Allah'a dua etmesini ve bu musibeti kaldırmasını istediler. O da Rabbine dua etti ve Allah bu belayı onlardan kaldırdı. Bu görüşe göre {Biz azabı biraz kaldıracağız, ama siz yine dönüp duracaksınız} ayeti, Allah'ın bu azabı onlardan çevireceğine dair bir haber ve yine kibre ve yalanlamaya döneceklerine dair bir tehdittir; bu haber gerçekleşmiş, Allah da onları "büyük yakalama" ile cezalandırmıştır. Bu büyük yakalamanın Bedir savaşı olduğu söylenmiştir. Ancak bu görüşte açık bir sorun vardır. Denilmiştir ki: Bununla kastedilen, bunun kıyamet alametlerinden olduğu, son zamanda insanların nefeslerini tutacak ve mü'minlere de duman gibi isabet edecek bir duman olacağıdır. Doğru olan ilk görüştür. Ayette şu ihtimal de vardır: {Gök apaçık bir duman getirecek günü bekle. O duman insanları kaplayacaktır. Bu acı verici bir azaptır. Rabbimiz, bizden azabı kaldır, biz iman edenleriz. Hâlbuki kendilerine apaçık bir peygamber geldiği hâlde bu öğüt onlara nasıl fayda verecek? Sonra ondan yüz çevirdiler ve "Öğretilmiş bir delidir" dediler.} Bütün bunların kıyamet gününde olacağı, {Biz azabı biraz kaldıracağız, ama siz yine dönüp duracaksınız. Büyük yakalamayla yakalayacağımız gün, şüphesiz biz intikam alıcıyız} sözünün ise yukarıda geçtiği gibi Kureyş'e olanı ifade ettiği ihtimali vardır. Bu iki anlama göre ayetler indirildiğinde lafızda bunu engelleyen bir şey bulunmaz; aksine bu iki anlama tam olarak uyduklarını görürsün. Bana göre görünen ve tercih edilen budur. Allah en doğrusunu bilir.

Arapça metin

هذا قسم بالقرآن على القرآن، فأقسم بالكتاب المبين لكل ما يحتاج إلى بيانه، أنه أنزله { في ليلة مباركة } أي: كثيرة الخير والبركة، وهي ليلة القدر، التي هي خير من ألف شهر، فأنزل أفضل الكلام بأفضل الليالي والأيام على أفضل الأنام، بلغة العرب الكرام، لينذر به قوما عمتهم الجهالة، وغلبت عليهم الشقاوة، فيستضيئوا بنوره، ويقتبسوا من هداه، ويسيروا وراءه، فيحصل لهم الخير الدنيوي، والخير الأخروي، ولهذا قال: { إنا كنا منذرين * فيها } أي: في تلك الليل الفاضلة التي نزل فيها القرآن { يفرق كل أمر حكيم } أي: يفصل ويميز ويكتب كل أمر قدري وشرعي حكم الله به، وهذه الكتابة والفرقان، الذي يكون في ليلة القدر، أحد الكتابات التي تكتب وتميز، فتطابق الكتاب الأول، الذي كتب الله به، مقادير الخلائق وآجالهم وأرزاقهم وأعمالهم وأحوالهم، ثم إن الله تعالى قد وكل ملائكة تكتب ما سيجري على العبد وهو في بطن أمه، ثم وكلهم بعد وجوده إلى الدنيا، وكل به كراما كاتبين، يكتبون ويحفظون عليه أعماله، ثم إنه تعالى يقدر في ليلة القدر ما يكون في السنة، وكل هذا من تمام علمه، وكمال حكمته، وإتقان حفظه، واعتنائه تعالى بخلقه { أمرا من عندنآ } أي: هذا الأمر الحكيم أمر صادر من عندنا، { إنا كنا مرسلين } للرسل، ومنزلين للكتب، والرسل تبلغ أوامر المرسل، وتخبر بأقداره، { رحمة من ربك } أي: إن إرسال الرسل وإنزال الكتب، التي أفضلها القرآن، رحمة من رب العباد بالعباد، فما رحم الله عباده برحمة أجل من هدايتهم بالكتب والرسل، وكل خير ينالونه في الدنيا والآخرة، فإنه من أجل ذلك وسببه، { إنه هو السميع العليم } أي: يسمع جميع الأصوات، ويعلم جميع الأمور الظاهرة والباطنة، وقد علم تعالى ضرورة العباد إلى رسله وكتبه، فرحمهم بذلك، ومن عليهم، فله تعالى الحمد والمنة والإحسان. { رب السموت والأرض وما بينهمآ } أي: خالق ذلك ومدبره، والمتصرف فيه بما شاء. { إن كنتم …

Kitapta devam et ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

أوائل (1) هذه الأمة لهلكوا، ولكن الله عاد بعائدته ورحمته، وكرره عليهم ودعاهم إليه عشرين سنة، أو ما شاء الله من ذلك. وقول قتادة لطيف المعنى جدا، وحاصله أنه يقول في معناه: إنه تعالى من لطفه ورحمته بخلقه لا يترك دعاءهم إلى الخير والذكر (2) الحكيم -وهو القرآن-وإن كانوا مسرفين معرضين عنه، بل أمر (3) به ليهتدي من قدر هدايته، وتقوم الحجة على من كتب شقاوته. ثم قال تعالى -مسليا لنبيه في تكذيب من كذبه من قومه، وآمرا له بالصبر عليهم-: {وكم أرسلنا من نبي في الأولين} أي: في شيع الأولين، {وما يأتيهم من نبي إلا كانوا به يستهزئون} أي: يكذبونه ويسخرون به. وقوله: {فأهلكنا أشد منهم بطشا} أي: فأهلكنا المكذبين بالرسل، وقد كانوا أشد بطشا من هؤلاء المكذبين لك يا محمد. كقوله: {أفلم يسيروا في الأرض فينظروا كيف كان عاقبة الذين من قبلهم كانوا أكثر منهم وأشد قوة} [غافر: 82] والآيات في ذلك كثيرة. وقوله: {ومضى مثل الأولين} قال مجاهد: سنتهم. وقال قتادة: عقوبتهم. وقال غيرهما: عبرتهم، أي: جعلناهم عبرة لمن بعدهم من المكذبين أن يصيبهم ما أصابهم، كقوله في آخر هذه السورة: {فجعلناهم سلفا ومثلا للآخرين} [الزخرف: 56] . وكقوله: {سنت الله التي قد خلت في عباده} [غافر: 85] وقال: {ولن تجد لسنة الله تبديلا} [الأحزاب: 62] . يقول تعالى: ولئن سألت -يا محمد-هؤلاء المشركين بالله العابدين معه غيره: {من خلق السموات والأرض ليقولن خلقهن العزيز العليم} أي: ليعترفن بأن الخالق لذلك هو الله [تعالى] (1) وحده لا شريك له، وهم مع هذا يعبدون معه غيره من الأصنام والأنداد. ثم قال: {الذي جعل لكم الأرض مهدا} أي: فراشا قرارا ثابتة، يسيرون عليها ويقومون وينامون وينصرفون، مع أنها مخلوقة على تيار الماء، لكنه أرساها بالجبال لئلا تميد هكذا ولا هكذا، {وجعل لكم فيها سبلا} أي: طرقا بين الجبال والأودية {لعلكم تهتدون} أي: في سيركم من بلد إلى بلد،

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير) (ابن كثير، ت ٧٧٤هـ: ٧/٢١٩) ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ٢٠/٥٤٥) ↗

التحرير والتنوير

حم (1) القول في نظائره تقدم. [2- 6] والكتاب المبين (2) إنا أنزلناه في ليلة مباركة إنا كنا منذرين (3) فيها يفرق كل أمر حكيم (4) أمرا من عندنا إنا كنا مرسلين (5) رحمة من ربك إنه هو السميع العليم (6) القول في نظير هذا القسم وجوابه تقدم في أول سورة الزخرف. ونوه بشأن القرآن بطريقة الكناية عنه بذكر فضل الوقت الذي ابتدئ إنزاله فيه. فتعريف الكتاب تعريف العهد، والمراد بالكتاب: القرآن. ومعنى الفعل في أنزلناه ابتداء إنزاله فإن كل آية أو آيات تنزل من القرآن فهي منضمة إليه انضمام الجزء للكل، ومجموع ما يبلغ إليه الإنزال في كل ساعة هو مسمى القرآن إلى أن تم نزول آخر آية من القرآن. وتنكير ليلة للتعظيم، ووصفها ب مباركة تنويه بها وتشويق لمعرفتها. فهذه الليلة هي الليلة التي ابتدئ فيها نزول القرآن على محمد صلى الله عليه وسلم في الغار من جبل حراء في رمضان قال تعالى: شهر رمضان الذي أنزل فيه القرآن [البقرة: 185] . والليلة التي ابتدئ نزول القرآن فيها هي ليلة القدر قال تعالى: إنا أنزلناه في ليلة القدر [القدر: 1] . والأصح أنها في العشر الأواخر من رمضان وأنها في ليلة الوتر. وثبت أن الله جعل لنظيرتها من كل سنة فضلا عظيما لكثرة ثواب العبادة فيها في كل رمضان كرامة لذكرى نزول القرآن وابتداء رسالة أفضل الرسل صلى الله عليه وسلم إلى الناس كافة. قال تعالى: تنزل الملائكة والروح فيها بإذن ربهم من كل أمر سلام هي حتى مطلع الفجر [القدر: 4، 5] .

التحرير والتنوير (ابن عاشور، ت ١٣٩٣هـ: ٢٥/٢٧٧) ↗