البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة الدخان · الآية ١

﴿حم﴾

Hâ mîem

“Ha, Mim”

Ad-Dukhan 44:1 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Bu, Kur'an'la Kur'an'a yemin etmektir. Her şeyi açıklayan apaçık Kitap'a yemin olsun ki onu {mübarek bir gecede} indirdik; yani bol hayır ve bereketli bir gecede, yani Kadir Gecesi'nde. Kadir Gecesi bin aydan hayırlıdır. Böylece en üstün sözü en üstün gecelerde ve günlerde, en üstün insana, Arap kavminin dilinde indirdi; cahillik kendilerini sarmış, mutsuzluk onlara galip gelmiş bir topluluğu onunla uyarmak için. Böylece O'nun nurundan aydınlansınlar, hidayetinden faydalansınlar, ardından yürüsünler ve dünya ve ahiret hayrına kavuşsunlar. Bunun için şöyle buyurdu: {Biz uyarıcı olanlarız.} {Onda} yani Kur'an'ın indirildiği o değerli gecede, {her hikmetli iş ayrılır.} Yani Allah'ın hem kadere hem de şeriata ait her emrini hükme bağladığı her iş ayrılır, ayırt edilir ve yazılır. Kadir Gecesi'nde olan bu yazma ve ayırma, ilk Kitab'a, yani Allah'ın yaratılmışların takdirlerini, ecellerini, rızıklarını, amellerini ve hallerini yazdığı Kitab'a uygun düşen yazılardan biridir. Ayrıca Allah Teâlâ, kulun annesinin karnındayken başına gelecekleri yazmakla melekleri görevlendirmiştir; dünyaya gelmesinden sonra da onları görevlendirmiş ve üzerine amellerini yazıp koruyan saygıdeğer kâtipler koymuştur. Yine Allah Teâlâ Kadir Gecesi'nde bir yıl içinde olacakları takdir eder. Bütün bunlar O'nun ilminin tamamlığından, hikmetinin kemalinden, koruyuculuğunun mükemmelliğinden ve kullarını gözetmesinden kaynaklanır. {Katımızdan bir emir olarak} yani bu hikmetli iş, katımızdan çıkan bir emirdir. {Elbette biz gönderen olanlarız:} Peygamberleri göndererek ve kitapları indirerek. Peygamberler, gönderenin emirlerini tebliğ eder ve onun takdirlerini haber verir. {Rabbinden bir rahmet olarak} yani peygamberleri göndermek ve en üstünü Kur'an olan kitapları indirmek, kullara karşı kulların Rabbinin rahmetidir. Allah kullarına, onları kitaplar ve peygamberlerle hidayete ulaştırmaktan daha büyük bir rahmet göstermemiştir. Dünyada ve ahirette kazandıkları her hayır da bunun sebebi ve bundan kaynaklanır. {Şüphesiz O, işitendir, bilendir.} Yani bütün sesleri işitir, zâhir ve bâtın bütün işleri bilir. Allah Teâlâ, kulların peygamberlerine ve kitaplarına ne kadar muhtaç olduğunu bilmiş, onlara bununla merhamet etmiş ve lütufta bulunmuştur. Hamd, minnet ve ihsan O'nundur. {Göklerin, yerin ve ikisi arasında olanların Rabbi.} Yani bunların yaratıcısı ve mutasarrıfı, dilediği gibi tasarruf eden O'dur. {Eğer yakîn sahibi kimselerseniz.} Yani bunu yakîni sağlayan bir ilimle biliyorsanız bilin ki yaratılmışların Rabbi, onların hak ilahıdır. Bu yüzden şöyle buyurdu: {Ondan başka ilah yoktur.} Yani O'nun zatından başka hiçbir ibadete layık varlık yoktur. {Diriltir ve öldürür.} Yani yalnız O, diriltme ve öldürme konusunda tasarruf sahibidir. Ölümünüzden sonra sizi mutlaka toplayacak ve amellerinize göre karşılık verecektir: hayır ise hayır, şer ise şer. {Rabbiniz ve önceki atalarınızın Rabbi.} Yani evvelkilerin ve sonrakilerin Rabbi, onları nimetlerle terbiye eden, onlardan belaları savan O'dur. Allah Teâlâ, rububiyetini ve uluhiyetini tam bir ilim gerektirecek ve şüpheyi giderecek biçimde ortaya koyunca, kâfirlerin bu açıklamaya rağmen {şüphe içinde oyalanmakta} olduklarını bildirdi. Yani şüphelerin ve şübhelerin içine gömülmüşler, yaratılış gayelerinden habersiz, yalnızca zararından başka bir fayda sağlamayan boş oyunlarla meşgul olmuşlardır. {Öyleyse bekle} yani onlar hakkında azabı bekle, çünkü o yaklaşmış ve vakti gelmiştir. {Gök apaçık bir duman getirecek günü bekle. O duman insanları kaplayacaktır.} Yani o duman onları kuşatacak ve kendilerine: {Bu acı verici bir azaptır} denecektir. Müfessirler bu dumanın neyi kastettiği konusunda ihtilaf etmişlerdir. Denilmiştir ki: Ateşin mücrimlere yaklaştığı kıyamet gününde insanları kaplayan ve onları sarıp bürüyen dumandır. Allah onlara kıyamet günü azabıyla tehdit etmiş ve peygamberine o güne kadar onları beklemesini emretmiştir. Bu görüşü destekleyen şey, Kur'an'ın kâfirleri tehdit etme, onlara mühlet verme ve o günün azabıyla korkutma yönteminin bu olmasıdır; ayrıca Resûl'ü ve mü'minleri, kendilerini incitenlere karşı sabretmeye ve beklemeye teselli etmesidir. Bunu destekleyen bir diğer husus da aynı ayette şöyle buyurmasıdır: {Hâlbuki kendilerine apaçık bir peygamber geldiği hâlde bu öğüt onlara nasıl fayda verecek?} Bu söz, kıyamet gününde kâfirlere, dünyaya dönmek istedikleri zaman söylenir: "Dönme vakti geçti." Denilmiştir ki: Bununla kastedilen, Kureyş kâfirlerinin imandan kaçınıp hakka karşı büyüklenmelerinden sonra başlarına gelenlerdir. Bunun üzerine Peygamber ﷺ onlara beddua etmiş ve şöyle demiştir: "Allah'ım, Yusuf'un yıllarına benzer yıllarla onlara karşı bana yardım et." Bunun üzerine Allah onlara büyük bir açlık gönderdi; öyle ki ölü hayvanları ve kemikleri yediler. Gökle yer arasını dumana benzer bir şey gibi görmeye başladılar; oysa orada duman yoktu, bu aşırı açlıktan kaynaklanıyordu. Bu hâl üzerinde kaldılar; sonunda Allah Resûlü ﷺ'den merhamet dilediler, Allah'a dua etmesini ve bu musibeti kaldırmasını istediler. O da Rabbine dua etti ve Allah bu belayı onlardan kaldırdı. Bu görüşe göre {Biz azabı biraz kaldıracağız, ama siz yine dönüp duracaksınız} ayeti, Allah'ın bu azabı onlardan çevireceğine dair bir haber ve yine kibre ve yalanlamaya döneceklerine dair bir tehdittir; bu haber gerçekleşmiş, Allah da onları "büyük yakalama" ile cezalandırmıştır. Bu büyük yakalamanın Bedir savaşı olduğu söylenmiştir. Ancak bu görüşte açık bir sorun vardır. Denilmiştir ki: Bununla kastedilen, bunun kıyamet alametlerinden olduğu, son zamanda insanların nefeslerini tutacak ve mü'minlere de duman gibi isabet edecek bir duman olacağıdır. Doğru olan ilk görüştür. Ayette şu ihtimal de vardır: {Gök apaçık bir duman getirecek günü bekle. O duman insanları kaplayacaktır. Bu acı verici bir azaptır. Rabbimiz, bizden azabı kaldır, biz iman edenleriz. Hâlbuki kendilerine apaçık bir peygamber geldiği hâlde bu öğüt onlara nasıl fayda verecek? Sonra ondan yüz çevirdiler ve "Öğretilmiş bir delidir" dediler.} Bütün bunların kıyamet gününde olacağı, {Biz azabı biraz kaldıracağız, ama siz yine dönüp duracaksınız. Büyük yakalamayla yakalayacağımız gün, şüphesiz biz intikam alıcıyız} sözünün ise yukarıda geçtiği gibi Kureyş'e olanı ifade ettiği ihtimali vardır. Bu iki anlama göre ayetler indirildiğinde lafızda bunu engelleyen bir şey bulunmaz; aksine bu iki anlama tam olarak uyduklarını görürsün. Bana göre görünen ve tercih edilen budur. Allah en doğrusunu bilir.

Arapça metin

هذا قسم بالقرآن على القرآن، فأقسم بالكتاب المبين لكل ما يحتاج إلى بيانه، أنه أنزله { في ليلة مباركة } أي: كثيرة الخير والبركة، وهي ليلة القدر، التي هي خير من ألف شهر، فأنزل أفضل الكلام بأفضل الليالي والأيام على أفضل الأنام، بلغة العرب الكرام، لينذر به قوما عمتهم الجهالة، وغلبت عليهم الشقاوة، فيستضيئوا بنوره، ويقتبسوا من هداه، ويسيروا وراءه، فيحصل لهم الخير الدنيوي، والخير الأخروي، ولهذا قال: { إنا كنا منذرين * فيها } أي: في تلك الليل الفاضلة التي نزل فيها القرآن { يفرق كل أمر حكيم } أي: يفصل ويميز ويكتب كل أمر قدري وشرعي حكم الله به، وهذه الكتابة والفرقان، الذي يكون في ليلة القدر، أحد الكتابات التي تكتب وتميز، فتطابق الكتاب الأول، الذي كتب الله به، مقادير الخلائق وآجالهم وأرزاقهم وأعمالهم وأحوالهم، ثم إن الله تعالى قد وكل ملائكة تكتب ما سيجري على العبد وهو في بطن أمه، ثم وكلهم بعد وجوده إلى الدنيا، وكل به كراما كاتبين، يكتبون ويحفظون عليه أعماله، ثم إنه تعالى يقدر في ليلة القدر ما يكون في السنة، وكل هذا من تمام علمه، وكمال حكمته، وإتقان حفظه، واعتنائه تعالى بخلقه { أمرا من عندنآ } أي: هذا الأمر الحكيم أمر صادر من عندنا، { إنا كنا مرسلين } للرسل، ومنزلين للكتب، والرسل تبلغ أوامر المرسل، وتخبر بأقداره، { رحمة من ربك } أي: إن إرسال الرسل وإنزال الكتب، التي أفضلها القرآن، رحمة من رب العباد بالعباد، فما رحم الله عباده برحمة أجل من هدايتهم بالكتب والرسل، وكل خير ينالونه في الدنيا والآخرة، فإنه من أجل ذلك وسببه، { إنه هو السميع العليم } أي: يسمع جميع الأصوات، ويعلم جميع الأمور الظاهرة والباطنة، وقد علم تعالى ضرورة العباد إلى رسله وكتبه، فرحمهم بذلك، ومن عليهم، فله تعالى الحمد والمنة والإحسان. { رب السموت والأرض وما بينهمآ } أي: خالق ذلك ومدبره، والمتصرف فيه بما شاء. { إن كنتم …

Kitapta devam et ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

وقال مالك وأبو حنيفة وأصحابهما: ليست آية من الفاتحة ولا من غيرها من السور، وقال الشافعي في قول، في بعض طرق مذهبه: هي آية من الفاتحة وليست من غيرها، وعنه أنها بعض آية من أول كل سورة، وهما غريبان. وقال داود: هي آية مستقلة في أول كل سورة لا منها، وهذه رواية عن الإمام أحمد بن حنبل. وحكاه أبو بكر الرازي، عن أبي الحسن الكرخي، وهما من أكابر أصحاب أبي حنيفة، رحمهم الله (1) . هذا ما يتعلق بكونها من الفاتحة أم لا. فأما ما يتعلق بالجهر بها، فمفرع على هذا؛ فمن رأى أنها ليست من الفاتحة فلا يجهر بها، وكذا من قال: إنها آية من (2) أولها، وأما من قال بأنها من أوائل السور فاختلفوا؛ فذهب الشافعي، رحمه الله، إلى أنه يجهر بها مع الفاتحة والسورة، وهو مذهب طوائف من الصحابة والتابعين وأئمة المسلمين سلفا وخلفا (3) ، فجهر بها من الصحابة أبو هريرة، وابن عمر، وابن عباس، ومعاوية، وحكاه ابن عبد البر، والبيهقي عن عمر وعلي، ونقله الخطيب عن الخلفاء الأربعة، وهم: أبو بكر وعمر وعثمان وعلي، وهو غريب. ومن التابعين عن سعيد بن جبير، وعكرمة، وأبي قلابة، والزهري، وعلي بن الحسين، وابنه محمد، وسعيد بن المسيب، وعطاء، وطاوس، ومجاهد، وسالم، ومحمد بن كعب القرظي، وأبي بكر بن محمد بن عمرو بن حزم، وأبي وائل، وابن سيرين، ومحمد بن المنكدر، وعلي بن عبد الله بن عباس، وابنه محمد، ونافع مولى ابن عمر، وزيد بن أسلم، وعمر بن عبد العزيز، والأزرق بن قيس، وحبيب بن أبي ثابت، وأبي الشعثاء، ومكحول، وعبد الله بن معقل بن مقرن. زاد البيهقي: وعبد الله بن صفوان، ومحمد بن الحنفية. زاد ابن عبد البر: وعمرو بن دينار. والحجة في ذلك أنها بعض الفاتحة، فيجهر بها كسائر أبعاضها، وأيضا فقد روى النسائي في سننه وابن خزيمة وابن حبان في صحيحيهما، والحاكم في مستدركه، عن أبي هريرة أنه صلى فجهر في قراءته بالبسملة، وقال بعد أن فرغ: إني لأشبهكم صلاة برسول الله …

Kitapta devam et ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

حدثنا محمد بن بشار، قال: حدثنا وكيع، قال: حدثنا سفيان، عن سليمان، عن مسلم، قال: قال عبد الله: «نعم ترجمان القرآن ابن عباس» وحدثني يحيى بن داود الواسطي، قال: حدثنا إسحاق الأزرق، عن سفيان، عن الأعمش، عن أبي الضحى، عن مسروق، عن عبد الله بن مسعود، قال: «نعم ترجمان القرآن ابن عباس» PageEndV01P085 وحدثني محمد بن بشار، قال حدثنا جعفر بن عون، قال: حدثنا الأعمش، عن أبي الضحى، عن مسروق، عن عبد الله: بنحوه وحدثنا أبو كريب، قال: حدثنا طلق بن غنام، عن عثمان المكي، عن ابن أبي مليكة، قال: " رأيت مجاهدا يسأل ابن عباس عن تفسير القرآن ومعه الواحد فيقول له ابن عباس:: اكتب، قال: حتى سأله عن التفسير، كله " وحدثنا أبو كريب، قال: حدثنا المحاربي، ويونس بن بكير قالا: حدثنا محمد بن إسحاق، عن أبان بن صالح، عن مجاهد، قال: «عرضت المصحف على ابن عباس، ثلاث عرضات، من فاتحته إلى خاتمته، أوقفته عند كل آية منه، وأسأله عنها» وحدثني عبيد الله بن يوسف الجبيري، عن أبي بكر الحنفي، قال: سمعت سفيان الثوري، يقول: «إذا جاءك التفسير عن مجاهد، فحسبك به» وحدثنا محمد بن المثنى، قال: حدثنا سليمان أبو داود، عن شعبة، عن PageEndV01P086 عبد الملك بن ميسرة، قال: «لم يلق الضحاك ابن عباس، وإنما لقي سعيد بن جبير بالري، وأخذ عنه التفسير» وحدثنا ابن المثنى، قال: حدثنا أبو داود، عن شعبة، عن مشاش، قال: قلت للضحاك: " سمعت من ابن عباس شيئا؟ قال: لا " حدثنا أبو كريب، قال: حدثنا ابن إدريس، قال: حدثنا زكريا، قال: كان الشعبي يمر بأبي صالح باذان، فيأخذ بأذنه فيعركها، ويقول: «تفسر القرآن وأنت لا تقرأ القرآن» وحدثني عبيد الله بن أحمد بن شبويه، قال: حدثنا علي بن الحسين بن واقد، قال: حدثني أبي، قال، حدثنا الأعمش، قال: حدثني سعيد بن جبير، عن ابن عباس: {والله يقضي بالحق} [غافر: 20] ، قال: «قادر على أن يجزي بالحسنة الحسنة، وبالسيئة PageEndV01P087 …

Kitapta devam et ↗

التحرير والتنوير

إن العرب أمة جبلت على ذكاء القرائح وفطنة الأفهام، فعلى دعامة فطنتهم وذكائهم أقيمت أساليب كلامهم، وبخاصة كلام بلغائهم، ولذلك كان الإيجاز عمود بلاغتهم لاعتماد المتكلمين على أفهام السامعين كما يقال: لمحة دالة، لأجل ذلك كثر في كلامهم المجاز، والاستعارة، والتمثيل، والكناية، والتعريض، والاشتراك والتسامح في الاستعمال كالمبالغة، والاستطراد ومستتبعات التراكيب، والأمثال، والتلميح، والتمليح، واستعمال الجملة الخبرية في غير إفادة النسبة الخبرية، واستعمال الاستفهام في التقرير أو الإنكار، ونحو ذلك. وملاك ذلك كله توفير المعاني، وأداء ما في نفس المتكلم بأوضح عبارة وأخصرها ليسهل اعتلاقها بالأذهان وإذ قد كان القرآن وحيا من العلام سبحانه وقد أراد أن يجعله آية على صدق رسوله وتحدى بلغاء العرب بمعارضة أقصر سورة منه كما سيأتي في المقدمة العاشرة، فقد نسج نظمه نسجا بالغا منتهى ما تسمح به اللغة العربية من الدقائق واللطائف لفظا ومعنى بما يفي بأقصى ما يراد بلاغة إلى المرسل إليهم. فجاء القرآن على أسلوب أبدع مما كانوا يعهدون وأعجب، فأعجز بلغاء المعاندين عن معارضته ولم يسعهم إلا الإذعان، سواء في ذلك من آمن منهم مثل لبيد بن ربيعة وكعب بن زهير والنابغة الجعدي، ومن استمر على كفره عنادا مثل الوليد بن المغيرة. فالقرآن من جانب إعجازه يكون أكثر معاني من المعاني المعتادة التي يودعها البلغاء في كلامهم. وهو لكونه كتاب تشريع وتأديب وتعليم كان حقيقا بأن يودع فيه من المعاني والمقاصد أكثر ما تحتمله الألفاظ، في أقل ما يمكن من المقدار، بحسب ما تسمح به اللغة الوارد هو بها التي هي أسمح اللغات بهذه الاعتبارات، ليحصل تمام المقصود من الإرشاد الذي جاء لأجله في جميع نواحي الهدى، فمعتاد البلغاء إيداع المتكلم معنى يدعوه إليه غرض كلامه وترك غيره والقرآن ينبغي أن يودع من المعاني كل ما يحتاج السامعون إلى علمه وكل ما له حظ في البلاغة …

Kitapta devam et ↗