البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة الدخان · الآية ١٦

﴿يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرَىٰ إِنَّا مُنْتَقِمُونَ﴾

Yavma nabtişul batşa tal kubrâ innâ muntakimûn

“Onları çarptıkça çarpacağımız gün öcümüzü şüphesiz alırız”

Ad-Dukhan 44:16 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Bu, Kur'an'la Kur'an'a yemin etmektir. Her şeyi açıklayan apaçık Kitap'a yemin olsun ki onu {mübarek bir gecede} indirdik; yani bol hayır ve bereketli bir gecede, yani Kadir Gecesi'nde. Kadir Gecesi bin aydan hayırlıdır. Böylece en üstün sözü en üstün gecelerde ve günlerde, en üstün insana, Arap kavminin dilinde indirdi; cahillik kendilerini sarmış, mutsuzluk onlara galip gelmiş bir topluluğu onunla uyarmak için. Böylece O'nun nurundan aydınlansınlar, hidayetinden faydalansınlar, ardından yürüsünler ve dünya ve ahiret hayrına kavuşsunlar. Bunun için şöyle buyurdu: {Biz uyarıcı olanlarız.} {Onda} yani Kur'an'ın indirildiği o değerli gecede, {her hikmetli iş ayrılır.} Yani Allah'ın hem kadere hem de şeriata ait her emrini hükme bağladığı her iş ayrılır, ayırt edilir ve yazılır. Kadir Gecesi'nde olan bu yazma ve ayırma, ilk Kitab'a, yani Allah'ın yaratılmışların takdirlerini, ecellerini, rızıklarını, amellerini ve hallerini yazdığı Kitab'a uygun düşen yazılardan biridir. Ayrıca Allah Teâlâ, kulun annesinin karnındayken başına gelecekleri yazmakla melekleri görevlendirmiştir; dünyaya gelmesinden sonra da onları görevlendirmiş ve üzerine amellerini yazıp koruyan saygıdeğer kâtipler koymuştur. Yine Allah Teâlâ Kadir Gecesi'nde bir yıl içinde olacakları takdir eder. Bütün bunlar O'nun ilminin tamamlığından, hikmetinin kemalinden, koruyuculuğunun mükemmelliğinden ve kullarını gözetmesinden kaynaklanır. {Katımızdan bir emir olarak} yani bu hikmetli iş, katımızdan çıkan bir emirdir. {Elbette biz gönderen olanlarız:} Peygamberleri göndererek ve kitapları indirerek. Peygamberler, gönderenin emirlerini tebliğ eder ve onun takdirlerini haber verir. {Rabbinden bir rahmet olarak} yani peygamberleri göndermek ve en üstünü Kur'an olan kitapları indirmek, kullara karşı kulların Rabbinin rahmetidir. Allah kullarına, onları kitaplar ve peygamberlerle hidayete ulaştırmaktan daha büyük bir rahmet göstermemiştir. Dünyada ve ahirette kazandıkları her hayır da bunun sebebi ve bundan kaynaklanır. {Şüphesiz O, işitendir, bilendir.} Yani bütün sesleri işitir, zâhir ve bâtın bütün işleri bilir. Allah Teâlâ, kulların peygamberlerine ve kitaplarına ne kadar muhtaç olduğunu bilmiş, onlara bununla merhamet etmiş ve lütufta bulunmuştur. Hamd, minnet ve ihsan O'nundur. {Göklerin, yerin ve ikisi arasında olanların Rabbi.} Yani bunların yaratıcısı ve mutasarrıfı, dilediği gibi tasarruf eden O'dur. {Eğer yakîn sahibi kimselerseniz.} Yani bunu yakîni sağlayan bir ilimle biliyorsanız bilin ki yaratılmışların Rabbi, onların hak ilahıdır. Bu yüzden şöyle buyurdu: {Ondan başka ilah yoktur.} Yani O'nun zatından başka hiçbir ibadete layık varlık yoktur. {Diriltir ve öldürür.} Yani yalnız O, diriltme ve öldürme konusunda tasarruf sahibidir. Ölümünüzden sonra sizi mutlaka toplayacak ve amellerinize göre karşılık verecektir: hayır ise hayır, şer ise şer. {Rabbiniz ve önceki atalarınızın Rabbi.} Yani evvelkilerin ve sonrakilerin Rabbi, onları nimetlerle terbiye eden, onlardan belaları savan O'dur. Allah Teâlâ, rububiyetini ve uluhiyetini tam bir ilim gerektirecek ve şüpheyi giderecek biçimde ortaya koyunca, kâfirlerin bu açıklamaya rağmen {şüphe içinde oyalanmakta} olduklarını bildirdi. Yani şüphelerin ve şübhelerin içine gömülmüşler, yaratılış gayelerinden habersiz, yalnızca zararından başka bir fayda sağlamayan boş oyunlarla meşgul olmuşlardır. {Öyleyse bekle} yani onlar hakkında azabı bekle, çünkü o yaklaşmış ve vakti gelmiştir. {Gök apaçık bir duman getirecek günü bekle. O duman insanları kaplayacaktır.} Yani o duman onları kuşatacak ve kendilerine: {Bu acı verici bir azaptır} denecektir. Müfessirler bu dumanın neyi kastettiği konusunda ihtilaf etmişlerdir. Denilmiştir ki: Ateşin mücrimlere yaklaştığı kıyamet gününde insanları kaplayan ve onları sarıp bürüyen dumandır. Allah onlara kıyamet günü azabıyla tehdit etmiş ve peygamberine o güne kadar onları beklemesini emretmiştir. Bu görüşü destekleyen şey, Kur'an'ın kâfirleri tehdit etme, onlara mühlet verme ve o günün azabıyla korkutma yönteminin bu olmasıdır; ayrıca Resûl'ü ve mü'minleri, kendilerini incitenlere karşı sabretmeye ve beklemeye teselli etmesidir. Bunu destekleyen bir diğer husus da aynı ayette şöyle buyurmasıdır: {Hâlbuki kendilerine apaçık bir peygamber geldiği hâlde bu öğüt onlara nasıl fayda verecek?} Bu söz, kıyamet gününde kâfirlere, dünyaya dönmek istedikleri zaman söylenir: "Dönme vakti geçti." Denilmiştir ki: Bununla kastedilen, Kureyş kâfirlerinin imandan kaçınıp hakka karşı büyüklenmelerinden sonra başlarına gelenlerdir. Bunun üzerine Peygamber ﷺ onlara beddua etmiş ve şöyle demiştir: "Allah'ım, Yusuf'un yıllarına benzer yıllarla onlara karşı bana yardım et." Bunun üzerine Allah onlara büyük bir açlık gönderdi; öyle ki ölü hayvanları ve kemikleri yediler. Gökle yer arasını dumana benzer bir şey gibi görmeye başladılar; oysa orada duman yoktu, bu aşırı açlıktan kaynaklanıyordu. Bu hâl üzerinde kaldılar; sonunda Allah Resûlü ﷺ'den merhamet dilediler, Allah'a dua etmesini ve bu musibeti kaldırmasını istediler. O da Rabbine dua etti ve Allah bu belayı onlardan kaldırdı. Bu görüşe göre {Biz azabı biraz kaldıracağız, ama siz yine dönüp duracaksınız} ayeti, Allah'ın bu azabı onlardan çevireceğine dair bir haber ve yine kibre ve yalanlamaya döneceklerine dair bir tehdittir; bu haber gerçekleşmiş, Allah da onları "büyük yakalama" ile cezalandırmıştır. Bu büyük yakalamanın Bedir savaşı olduğu söylenmiştir. Ancak bu görüşte açık bir sorun vardır. Denilmiştir ki: Bununla kastedilen, bunun kıyamet alametlerinden olduğu, son zamanda insanların nefeslerini tutacak ve mü'minlere de duman gibi isabet edecek bir duman olacağıdır. Doğru olan ilk görüştür. Ayette şu ihtimal de vardır: {Gök apaçık bir duman getirecek günü bekle. O duman insanları kaplayacaktır. Bu acı verici bir azaptır. Rabbimiz, bizden azabı kaldır, biz iman edenleriz. Hâlbuki kendilerine apaçık bir peygamber geldiği hâlde bu öğüt onlara nasıl fayda verecek? Sonra ondan yüz çevirdiler ve "Öğretilmiş bir delidir" dediler.} Bütün bunların kıyamet gününde olacağı, {Biz azabı biraz kaldıracağız, ama siz yine dönüp duracaksınız. Büyük yakalamayla yakalayacağımız gün, şüphesiz biz intikam alıcıyız} sözünün ise yukarıda geçtiği gibi Kureyş'e olanı ifade ettiği ihtimali vardır. Bu iki anlama göre ayetler indirildiğinde lafızda bunu engelleyen bir şey bulunmaz; aksine bu iki anlama tam olarak uyduklarını görürsün. Bana göre görünen ve tercih edilen budur. Allah en doğrusunu bilir.

Arapça metin

هذا قسم بالقرآن على القرآن، فأقسم بالكتاب المبين لكل ما يحتاج إلى بيانه، أنه أنزله { في ليلة مباركة } أي: كثيرة الخير والبركة، وهي ليلة القدر، التي هي خير من ألف شهر، فأنزل أفضل الكلام بأفضل الليالي والأيام على أفضل الأنام، بلغة العرب الكرام، لينذر به قوما عمتهم الجهالة، وغلبت عليهم الشقاوة، فيستضيئوا بنوره، ويقتبسوا من هداه، ويسيروا وراءه، فيحصل لهم الخير الدنيوي، والخير الأخروي، ولهذا قال: { إنا كنا منذرين * فيها } أي: في تلك الليل الفاضلة التي نزل فيها القرآن { يفرق كل أمر حكيم } أي: يفصل ويميز ويكتب كل أمر قدري وشرعي حكم الله به، وهذه الكتابة والفرقان، الذي يكون في ليلة القدر، أحد الكتابات التي تكتب وتميز، فتطابق الكتاب الأول، الذي كتب الله به، مقادير الخلائق وآجالهم وأرزاقهم وأعمالهم وأحوالهم، ثم إن الله تعالى قد وكل ملائكة تكتب ما سيجري على العبد وهو في بطن أمه، ثم وكلهم بعد وجوده إلى الدنيا، وكل به كراما كاتبين، يكتبون ويحفظون عليه أعماله، ثم إنه تعالى يقدر في ليلة القدر ما يكون في السنة، وكل هذا من تمام علمه، وكمال حكمته، وإتقان حفظه، واعتنائه تعالى بخلقه { أمرا من عندنآ } أي: هذا الأمر الحكيم أمر صادر من عندنا، { إنا كنا مرسلين } للرسل، ومنزلين للكتب، والرسل تبلغ أوامر المرسل، وتخبر بأقداره، { رحمة من ربك } أي: إن إرسال الرسل وإنزال الكتب، التي أفضلها القرآن، رحمة من رب العباد بالعباد، فما رحم الله عباده برحمة أجل من هدايتهم بالكتب والرسل، وكل خير ينالونه في الدنيا والآخرة، فإنه من أجل ذلك وسببه، { إنه هو السميع العليم } أي: يسمع جميع الأصوات، ويعلم جميع الأمور الظاهرة والباطنة، وقد علم تعالى ضرورة العباد إلى رسله وكتبه، فرحمهم بذلك، ومن عليهم، فله تعالى الحمد والمنة والإحسان. { رب السموت والأرض وما بينهمآ } أي: خالق ذلك ومدبره، والمتصرف فيه بما شاء. { إن كنتم …

Kitapta devam et ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

… يوسف، فأصابهم من الجهد والجوع حتى أكلوا العظام والميتة، وجعلوا يرفعون أبصارهم إلى السماء فلا يرون إلا الدخان -وفي رواية: فجعل الرجل ينظر إلى السماء، فيرى ما بينه وبينها كهيئة الدخان من الجهد-[قال] (3) قال الله تعالى: {فارتقب يوم تأتي السماء بدخان مبين يغشى الناس هذا عذاب أليم} ، فأتى رسول الله صلى الله عليه وسلم فقيل: يا رسول الله استسق الله لمضر، فإنها قد هلكت. فاستسقى لهم فسقوا فأنزل الله: {إنا كاشفوا العذاب قليلا إنكم عائدون} قال: ابن مسعود: فيكشف العذاب عنهم يوم القيامة، فلما أصابهم الرفاهية عادوا إلى حالهم، فأنزل الله: {يوم نبطش البطشة الكبرى إنا منتقمون} ، قال: يعني يوم بدر. قال ابن مسعود: فقد مضى خمسة: الدخان، والروم، والقمر، والبطشة، واللزام. وهذا الحديث مخرج في الصحيحين. (4) ورواه الإمام أحمد في مسنده، وهو عند الترمذي والنسائي في تفسيرهما (5) ، وعند ابن جرير وابن أبي حاتم من طرق متعددة، عن الأعمش، به (6) وقد وافق ابن مسعود على تفسير الآية بهذا، وأن الدخان مضى، جماعة من السلف كمجاهد، وأبي العالية، وإبراهيم النخعي، والضحاك، وعطية العوفي، وهو اختيار ابن جرير. وقال ابن أبي حاتم: حدثنا أبي، حدثنا جعفر بن مسافر، حدثنا يحيى بن حسان، حدثنا ابن لهيعة، حدثنا (7) عبد الرحمن الأعرج في قوله: {يوم تأتي السماء بدخان مبين} قال: كان يوم فتح مكة. وهذا القول غريب جدا بل منكر. وقال آخرون: لم يمض الدخان بعد، بل هو من أمارات (8) الساعة، كما تقدم من حديث أبي سريحة (9) حذيفة بن أسيد الغفاري، رضي الله عنه، قال: أشرف علينا رسول الله صلى الله عليه وسلم من غرفة ونحن نتذاكر الساعة، فقال: "لا تقوم الساعة حتى تروا عشر آيات: طلوع الشمس من مغربها، والدخان، والدابة، وخروج يأجوج ومأجوج، وخروج عيسى ابن مريم، والدجال، وثلاثة خسوف: خسف بالمشرق، وخسف بالمغرب، وخسف بجزيرة العرب، ونار تخرج من قعر عدن …

Kitapta devam et ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ٢١/٢٤) ↗

التحرير والتنوير

… الله بن مسعود في «صحيح البخاري» عن مسلم وأبي الضحى عن مسروق قال: دخلت على عبد الله بن مسعود فقال: إن قريشا لما غلبوا على النبيء صلى الله عليه وسلم واستعصوا عليه قال: اللهم أعني عليهم بسبع كسبع يوسف، فأخذتهم سنة أكلوا فيها العظام والميتة من الجهد حتى جعل أحدهم يرى ما بينه وبين السماء كهيئة الدخان من الجوع فأتي رسول الله صلى الله عليه وسلم فقيل له: استسق لمضر أن يكشف عنهم العذاب، فدعا فكشف عنهم وقال الله له: إن كشفنا عنهم العذاب عادوا، فعادوا: فانتقم الله منهم يوم بدر فذلك قوله تعالى: فارتقب يوم تأتي السماء بدخان مبين إلى قوله يوم نبطش البطشة الكبرى إنا منتقمون [الدخان: 10- 16] والبطشة الكبرى يوم بدر. وإن عبد الله قال: مضى خمس: الدخان، والروم والقمر والبطشة واللزام. في حديث أبي هريرة في «صحيح البخاري» في أبواب الاستسقاء أن النبيء صلى الله عليه وسلم كان إذا رفع رأسه من الركعة الآخرة من الصبح يقول: «اللهم أنج عياش بن أبي ربيعة. اللهم أنج سلمة بن هشام، اللهم أنج الوليد بن الوليد، اللهم أنج المستضعفين من المؤمنين، اللهم اشدد وطأتك على مضر، اللهم اجعلها عليهم سنين كسنين يوسف . وهؤلاء الذين دعا لهم بالنجاة كانوا ممن حبسهم المشركون بعد الهجرة، وكل هذه الروايات يؤذن بأن دعاء النبيء صلى الله عليه وسلم على المشركين بالسنين كان بعد الهجرة لئلا يعذب المسلمون بالجوع وأنه كان قبل وقعة بدر، وفي بعض روايات القنوت أنه دعا في القنوت على بني لحيان وعصية. والذي يستخلص من الروايات أن هذا الجوع حل بقريش بعيد الهجرة، وذلك هو الجوع الذي دعا به النبيء صلى الله عليه وسلم إذ قال: «اللهم أعني عليهم بسبع كسبع يوسف» وفي رواية «اللهم اشدد وطأتك على مضر، اللهم اجعلها عليهم سنين

التحرير والتنوير (ابن عاشور، ت ١٣٩٣هـ: ٢٥/٢٨٧) ↗