Yani de ki: Ey yüce Peygamber! Allah'a çocuk isnad edenlere (de ki): O, tek olan, eşi benzeri bulunmayan, sameddir; eşi ve çocuğu olmamıştır ve hiçbir şey O'na denk değildir. {De ki: Rahman'ın bir çocuğu olsaydı, ben o çocuğa tapanların ilki olurdum.} Çünkü çocuk babasının bir parçasıdır. Ben Allah'ın sevdiği şeylere boyun eğen ilk kişi olurdum. Ancak ben, bunu inkâr edenlerin ilki ve bunu en çok reddedenim. Bununla onun batıl olduğu bilinir. Bu, peygamberlerin hallerini bilen kimse için büyük bir delildir; çünkü peygamberlerin insanların en kâmili olduğunu, her hayra en önce yönelenler ve onu tamamlayanlar olduğunu, her kötülüğü ilk terk edenler ve ona en çok karşı çıkanlar olduğunu bilir. Eğer Rahman'ın bir çocuğu olsaydı ve bu gerçek olsaydı, peygamberlerin en faziletlisi Muhammed b. Abdullah onu ilk ibadet eden olurdu, müşrikler ona bu konuda öncelik kazanamazdı. Ayetin bir anlamı da şöyle olabilir: Rahman'ın bir çocuğu olsaydı, ben Allah'a ibadet edenlerin ilki olurdum; Allah'a ibadetim, O'nun ispat ettiğini ispat etmek ve O'nun nefyettiğini nefyetmekle olurdu. Bu, sözle ve inançla yapılan bir ibadettir. Buradan şu sonuç çıkar: Eğer bu hak olsaydı, ben onu ilk tasdik edenim olurdum. Bununla müşriklerin iddiasının batıl ve fasit olduğu, akıl ve nakil yoluyla bilinir. {Göklerin ve yerin Rabbi, arşın Rabbi olan Allah, onların nitelendirdiklerinden münezzehtir.} Ortaktan, yardımcıdan, benzerden, çocuktan ve müşriklerin O'na isnad ettiği diğer şeylerden. {Bırak onları, dalsınlar ve oynasınlar}; yani batılla dalsınlar, boş şeylerle oyalansınlar. Bilgileri zararlı olup faydasızdır; onların dalışı ve hakla, peygamberlerin getirdiğiyle çatıştırdıkları ilimlerle araştırmaları budur. Amelleri ise oyun ve akılsızlıktır; nefisleri arındırmaz, marifet meyvesi vermez. Bu yüzden onları, önlerindeki kıyamet gününe karşı uyarır ve şöyle buyurur: {Vaat edildikleri günlerine kavuşuncaya kadar.} O gün ne kazandıklarını ve elde ettikleri sürekli bedbahtlığı ve kesintisiz azabı bileceklerdir.