Bu ayet, Allah'ın kerem ve cömertliğinin genişliğini, lütfunun tamlığını beyan etmektedir. Kulları, günahlarından vazgeçip pişman olduklarında ve bir daha o günahlara dönmemeye kararlı olduklarında, bunu Rablerinin rızasını gözeterek yaptıkları takdirde, tevbelerini kabul eder. Tevbe, günahın helake ve dünyevî ve dinî cezaların gerçekleşmesine sebep olmuş olmasından sonra da kabul edilir. { Ve günahları affeder } yani onları siler, onların izini, kusurlarını ve gerektirdiği cezaları da ortadan kaldırır. Tevbe eden kişi O'nun katında, sanki hiç kötülük yapmamış gibi, değerli olarak döner; Allah onu sever ve kendisine yaklaştıracak işlere muvaffak kılar. Tevbe, tam ihlas ve samimiyetle kâmil olabilen, bu ikisi eksik olduğunda noksan kalabilen, dünyevî bir gayeye ulaşmak amacıyla yapıldığında ise bozulabilen büyük amellerden olduğu ve yeri de yalnız Allah'ın bildiği kalp olduğu için, bu ayeti { Ve yaptıklarınızı bilir } sözüyle bitirmiştir. Allah Teâlâ bütün kullarını kendisine yönelmeye ve kusurlarından tevbe etmeye çağırmıştır. Kullar bu çağrıya icabet etmelerine göre ikiye ayrılmışlardır: Kendisine icabet edenler; { İman edip salih ameller işleyenler, (Rablerinin çağrısına) icabet ederler } ayetiyle nitelenmiştir. Yani Rablerinin kendilerini çağırdığı şeye icabet ederler, O'na boyun eğerler ve davetine karşılık verirler; çünkü onların sahip olduğu iman ve salih amel onları buna sevk eder. Bunlar icabet ettiklerinde Allah onlara teşekkür eder, O bağışlayan ve şükredendir. Onlara lütfundan, muvaffakiyet ve amele karşı şevk artırır; amellerinin hak ettiği sevabın üstüne katlayarak ecir artırır ve büyük kazanca ulaştırır. Allah'a icabet etmeyenlere gelince, bunlar O'na ve elçilerine küfreden inatçılardır; onlar için dünyada ve ahirette { şiddetli bir azap vardır }. Sonra Allah'ın kullarına karşı lütfunun bir parçası olarak, dünyayı onların dinlerine zarar verecek bir genişlikle genişletmediğini belirtmiş ve şöyle buyurmuştur: { Allah rızkı kullarına bol bol verseydi, yeryüzünde azgınlık ederlerdi. } Yani Allah'ın taatinden gafil olurlar, dünya şehvetlerinden yararlanmaya yönelirlerdi; bu da nefislerinin arzu ettiği şeylere, günah ve zulüm olsa bile, düşkünlüklerine yol açardı. { Fakat dilediği kadarını indirir. } Yani lütfunun ve hikmetinin gerektirdiğine göre. { Şüphesiz O, kullarından haberdardır, görendir. } Nitekim bazı rivayetlerde Allah Teâlâ şöyle buyurur: "Kullarımdan öyle kimseler vardır ki imanı ancak zenginlikle düzelir; onu fakir etsem, bu imanını bozar. Kullarımdan öyle kimseler vardır ki imanı ancak fakirlikle düzelir; onu zengin etsem, bu imanını bozar. Kullarımdan öyle kimseler vardır ki imanı ancak sağlıkla düzelir; onu hasta etsem, bu imanını bozar. Kullarımdan öyle kimseler vardır ki imanı ancak hastalıkla düzelir; onu sağlıklı kılsam, bu imanını bozar. Ben kullarımın işlerini, kalplerinde olanı bilerek idare ederim; şüphesiz ben haberdarım, görenim." { O, insanların umut kestikten sonra yağmuru indiren ve rahmetini yayandır. } Yani bereketli yağmuru, onunla şehirleri ve kulları diriltecek olan yağmuru, uzun süre gelmeyip gelmeyeceğine dair ümit kesilmiş ve bu kuraklık için çalışmalar yapılmışken indirir. Allah yağmuru indirir ve onunla rahmetini yayar; insanlar ve hayvanlar için rızık çıkarır. Bu, onlar nezdinde büyük bir etki yapar, bundan dolayı sevinir ve mutlu olurlar. { O, velidir. } Kullarını çeşitli tedbirlerle yöneten, dinî ve dünyevî maslahatlarını üstlenendir. { Hamîd'dir. } Velayetinde ve tedbirinde övgüye layıktır; sahip olduğu kemal ve mahlûkatına ulaştırdığı çeşitli ihsanlar sebebiyle de övgüye layıktır.