Yüce ve mübarek Allah, ayetleri hakkında tartışmanın ancak kâfirlerin işi olduğunu haber veriyor. Buradaki tartışmadan murat, Allah'ın ayetlerini reddetmek ve onları bâtılla karşılamaktır; bu, kâfirlerin davranışıdır. Müminler ise, hakkı indirip bâtılı yok etmek için ilkini indiren Allah'a boyun eğerler. İnsan, dünyevî durumuna aldanmamalı ve Allah'ın dünyada ona verdiklerini kendisine olan sevgisinin ve doğru yolda olmasının delili sanmamalıdır. Bu yüzden şöyle buyurdu: {Onların şehirlerde dolaşmaları seni aldatmasın}; yani ticaret ve kazanç çeşitleriyle orada gidip gelmeleri. Kulun vazifesi, insanları hakla ölçüp değerlendirmek, şer'î hakikatlere bakmak ve insanları onlarla tartmaktır; hakkı insanlarla tartmamalıdır. Bunu ilmi ve aklı olmayanlar yapar. Sonra, Allah'ın ayetlerini onları iptal etmek için tartışanları tehdit etti; tıpkı Nuh kavmi, Âd ve kendilerinden sonraki Ahzâb gibi, hakkı yok etmek için birleşen ve bâtılı desteklemek için toplanan önceki ümmetlerin yaptığı gibi. {Ve}: Durum öyle bir noktaya varmış, bu fırkalaşma onları şuraya kadar götürmüştür ki {her ümmet peygamberine el koymak için yönelmiştir}; yani onu öldürmek için. Bu, hayrın önderleri olan, şüphe ve karışıklık olmayan saf hakkı beraberinde taşıyan peygamberlere karşı yapılabilecek en büyük sapkınlıktır. Peygamberlerini öldürmeye yönelmişler; bu azgınlık, sapkınlık ve bedbahtlıktan sonra, içinden çıkamayacakları büyük azaptan başka ne kalır? Bu yüzden dünyevî ve uhrevî cezaları hakkında şöyle buyurdu: {Onları yakalamıştır}; yani yalanlamaları ve fırkalaşmaları sebebiyle. {Cezaları nasıl olmuştu?} En şiddetli ve korkunç ceza oydu: Üzerlerine inen bir çığlık, bir taş yağmuru, ya da yere onları yutmasını emretme, ya da denize onları boğmasını emretme; ve işte onlar cansız yığınlar hâline geldiler. {Rabbinin sözü, inkâr edenler hakkında da böyle gerçekleşmiştir}; yani o kimselerin üzerine hak olduğu gibi, bu kâfirlerin üzerine de, kendisinden azabın doğduğu dalâlet sözü hak olmuştur. Bu yüzden buyurdu: {Onların ateş ehli olduklarına dair.}