Allah Teâlâ, kâfirlerin uğrayacağı rezillik ve zilleti, onların dünyaya geri döndürülmeyi istemelerini, cehennemden çıkmak istemelerini ve bunun kendilerine verilmeyeceğini, ayrıca onlara yapılacak azarlamayı haber vermektedir. Buyurdu ki: {Şüphesiz kâfir olanlar} Bu ifade, Allah'a, kitaplarına, peygamberlerine veya ahiret gününe karşı olan her türlü küfrü kapsayacak şekilde mutlak olarak söylenmiştir. Bunlar cehenneme girdikleri zaman, orayı hak ettiklerini, işledikleri günahlar ve yükler sebebiyle bunu kabul ederler. Bu yüzden kendilerinden en şiddetli biçimde tiksinirler ve kendilerine karşı son derece öfkelenirler. Bunun üzerine seslenirler ve kendilerine şöyle denir: {Sizin kendinize olan nefretinizden daha büyük olan Allah'ın size olan nefreti} Yani: Siz, peygamberler ve onların tabileri sizi imana davet edip hakkın ortaya çıkması için apaçık delilleri önünüze koyduklarında, siz inkâr ettiniz, Allah'ın sizi yaratmak için var ettiği imandan yüz çevirdiniz ve O'nun geniş rahmetinden çıktınız. Bu yüzden O sizden nefret etti ve sizi sevmedi. Bu nefret sizin üzerinizde sürekli devam etmiştir; Kerim olan Allah'ın size duyduğu öfke de hâlinizi bu duruma getirinceye kadar sürmüştür. Bugün, mü'minler Allah'ın rızasına ve sevabına kavuştukları hâlde, Allah'ın gazabı ve azabı üzerinize inmiştir. Bunun üzerine geri dönmeyi temenni ederler ve şöyle derler: {Rabbimiz! Bizi iki kez öldürdün, iki kez de dirilttin. Artık günahlarımızı itiraf ediyoruz. Şimdi buradan çıkmanın bir yolu var mı?} Yani, ilk ölümü ve iki üfürme arasındaki dönemi kastederler; denildiğine göre, ya da yaratılmadan önceki mutlak yokluğu kastederler. Sonra da onları var ettikten sonra öldürmüş ve yeniden diriltmiştir: Dünya hayatı ve ahiret hayatı. Ancak bu hasret ve bu sözleri onlara bir fayda sağlamaz, bir işe yaramaz. Kurtuluşun sebeplerini yerine getirmedikleri için azarlanırlar ve kendilerine şöyle denilir: {Bunun sebebi şudur: Allah yalnız başına çağrıldığında inkâr ediyordunuz; ona ortak koşulduğunda ise inanıyordunuz.} Yani: Allah'ın birliğine çağrıldığında, amelleri yalnızca O'na has kılmaya davet edildiğinde ve O'na ortak koşulmaktan men edildiğinde, O'nu inkâr ettiniz, kalpleriniz bundan dolayı tiksindi ve son derece nefret ettiniz. Bu sizi bu mevkiye ve bu konum ile yerleşim yerine yerleştiren şey, imanla kâfir olmanız, küfürle iman etmenizdir. Dünyada ve ahirette şer ve fesat olan şeylerden razı oluyor, hayır ve salâh olan şeyleri ise sevmiyordunuz. Mutsuzluğun, zilletin ve öfkenin sebebini tercih ediyor, kurtuluşun, felaha ermenin ve zafere ulaşmanın sebebi olan şeyden yüz çeviriyordunuz. {Ve doğru yolu görseler de onu yol edinmezler; sapık yolu görseler, onu yol edinirler.} [Kur'an: "Doğru yolu görseler de onu yol edinmezler; sapıklık yolunu görseler onu yol edinirler." (A'râf, 146)] {Hüküm yalnızca Allah'ındır; O, yücedir, büyüktür.} Aliyy: Zatı, kadri ve kahrı bakımından her yönden mutlak yücelik sahibi olan. Kadrinin yüceliğinden, O'nun mutlak adaletinin kemali de anlaşılır; her şeyi yerli yerine koyar ve takva sahipleriyle günahkârları eşit tutmaz. Kebîr: Esmasında, sıfatlarında ve fiillerinde her türlü âfetten, kusurdan ve eksiklikten münezzeh olan, kibriya, azamet ve şeref sahibi olan. Hüküm Allah Teâlâ'ya aitse ve O sizin üzerinize ebedî olarak sürecek bir hüküm vermişse, O'nun hükmü değişmez ve değiştirilmez.